Posts

Showing posts from 2010

ഒറ്റയില

കൊടും വേനലില്‍  കെട്ടുപോകാത്ത  ഒരൊറ്റ മരത്തില്‍  നീരോട്ടം നിലക്കാത്ത  ഒരൊറ്റ ശിഖരത്തില്‍ ഒറ്റയിലയായി ഞാന്‍  എന്റെ സിരകളില്‍  പച്ച മുളകളുടെ സുഷിര വാദ്യം കാട്ടുചോലയുടെ കുസൃതിച്ചിരി മാന്‍ കുളമ്പുകളുടെ നൃത്തഘോഷം കാട്ടുതേന്‍ മണക്കും കരടികള്‍ സിംഹ ഗര്‍ജ്ജനങ്ങള്‍ ...

പ്രണയ വേനല്‍

എന്റെ കൈവിരലുകള്‍ മുറിഞ്ഞുപോയ്ക്കൊള്ളട്ടെ എനിക്കായി നീട്ടിയ  നിന്റെ വിരലുകള്‍ ഉണ്ടല്ലോ... എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ അരിഞ്ഞെടുത്തു കൊള്‍ക നിന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ പുഞ്ചിരിക്കുമല്ലോ വേനലില്‍ ഒറ്റമരമായി കാത്തു നില്‍ക്കയല്ലേ... ഒടുവിലെത്തുന്ന നിനക്കു കുടയാകാന്‍ മുലകള്‍ മുറിഞ്ഞ നിന്റെ മാറിടത്തില്‍ എന്റെ അമൃത ചുംബനങ്ങള്‍  ഉടലിലൊതുങ്ങാത്ത നമ്മുടെ പ്രണയം. അടഞ്ഞു പോയ വാതിലുകള്‍ ഞാന്‍ തുറന്നിരിക്കുന്നു ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധമായി എന്നില്‍ ആവേശിക്കുക പൊള്ളുന്ന എന്റെ വാക്കിനെ മാറോട്‌ ചേര്‍ക്കുക പൊള്ളാതെ ഈ വേനല്‍ മറികടക്കുക

നവീനം

"കുഞ്ഞുങ്ങള്‍"
എത്റ ഓമനകളിവര്‍!
അവരവരുടെ നിറമിഴികള്‍ തുറന്നു
നിഷ്കാപട്യം ചിരിക്കുമ്പോള്‍
ശാഖോപശാഖകളില്‍
പൂക്കളുടെ ഒത്തു വിരിയല്‍.
പിഞ്ചു കാലില്‍ എഴുന്നു നിന്ന്‍
ഇളം കൈകള്‍ ചേര്‍ത്ത് കൊട്ടുമ്പോള്‍
അണ്ഡകടാഹങ്ങള്‍ക്കു നടുവില്‍
നവീനമായൊരു തേജസ്സു ഇടിമുഴക്കുന്നു.
അച്ഛനമ്മമാരുടെ മൊഴികളിലും മിഴികളിലും
ആശ പെരുപ്പിച്ചവര്‍
പേക്കിനാവിലേക്ക് നടക്കും പോലെ
യുവത്വത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നു...
ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു കൊണ്ടു
ഭൂമിയുടെ അറ്റം തേടുന്ന ഇവരോട്
പ്രകൃതി ആവശ്യപ്പെടുന്നതെന്ത്?

പ്രാന്തത്തി, മകന്‍, വിശപ്പ്‌ തുടങ്ങിയ അപ്രധാന കാര്യങ്ങള്‍

Image
പ്രാന്തത്തിയും മകനും
തെക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും ഓടുന്നു
കിഴക്കോട്ടും പടിഞ്ഞാറോട്ടും ഓടുന്നു
വയറു വിശക്കുന്നു
മണ്ണ് വാരി തിന്നുന്നു.
മണ്ണ് തിന്ന കണ്ണനോടൊപ്പം
കണ്ണു പൊത്തിക്കളിക്കുന്നു.
പ്രാന്തത്തിയും മകനും ഓടുന്ന ഓട്ടത്തില്‍
കാലു തട്ടി ആന മറിയുന്നു.
ആന തട്ടി അരയാല് മറിയുന്നു
അരയാലിലെ കിളിക്ക്
കൂട് നഷ്ടപ്പെടുന്നു
കിളി പ്രാന്തത്തിയെ പിരാകുന്നു.
പ്രാന്തത്തിയുടെ മകന്റെ കാതില്‍
കോല്‍‌ പിഴച്ചൊരു
തായമ്പക പെരുകുന്നു
കണ്ണും കാതും പെരുത്തിട്ടവന്‍
തെരുവിലൂടെ അലറിപ്പായുന്നു
വിശപ്പിന്റെ മനോഹര സംഗീതമെന്നു
വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു

ബലാല്‍സംഗത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടവളുടെ മൊഴി

മേലാളന്മാരെ
അവരെ വെറുതെ വിടുക
അവര്‍ തന്തക്കു പിറന്നവര്‍
തറവാടികള്‍
വാക്കു തന്നവന്‍
വരാതിരുന്ന രാത്രിയില്‍
തെരുവുകളിലൂടെ  ഓടിച്ചിട്ട്‌
ഇരുണ്ട ഇടവഴിയില്‍ വെച്ചു
പ്രാണന്‍ പോകും വരെ
തിരിച്ചും മറിച്ചും
എന്നെ ഭോഗിച്ചത്
ഈ നഗരമല്ലെ !?
എന്നിട്ടും അവന്‍ 
വിടനെപ്പോലെ
മഞ്ഞച്ചിരി ചിരിക്കുന്നത്
കാണുന്നില്ലേ ...

സഖിയോട്‌ - 9

പ്രിയ സഖീ...
നീ എന്നില്‍ പെയ്യുമ്പോള്‍
പേമാരിയായ്‌ ആര്‍ത്തലച്ചു പെയ്യണം
മിന്നല്‍ പിണരും ഇടിമുഴക്കവുമായ് 
എന്നെ കെട്ടിപ്പുണരണം
നീ എന്നെ ചുംബിക്കുമ്പോള്‍
കാട്ടുതീ പോലെ ആളിപ്പടരണം
എന്റെ അസ്ഥികളില്‍ 
വിദ്യുത് പ്രവാഹമാകണം 
അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കൊടുങ്കാറ്റായി
ഹുങ്കാരവത്തോടെ ആഞ്ഞു വീശും
ചുടലകളെ ഊതിത്തെറിപ്പിക്കും
നഗരങ്ങളേയും ഗ്രാമങ്ങളേയും
ഞാന്‍ കശക്കി എറിയും
ചരിത്രത്തിലെ കെട്ടുകഥകള്‍,
സ്മാരക ശിലകള്‍, പ്രമാണങ്ങള്‍
എല്ലാം കീഴ്മേല്‍ മറിയും
നീ അപ്പോള്‍ പ്രളയമായി
ഭൂമിയെപ്പൊതിയും
കാറൊഴിഞ്ഞ നീലവാനം പോലെ
നീ ആശ്വാസത്തോടെ പുഞ്ചിരിക്കും
നിന്റെ ഉദരത്തില്‍
ഉണ്ണിക്കണ്ണനായി ഞാന്‍ പിറവി കൊള്ളും
പ്രണയത്തിന്റെ ആലിലയില്‍ കാല്‍വിരലുണ്ട്
ഞാന്‍ പുതുലോകം സ്വപ്നം കാണും

ഉദ്ധംസിംഗ്

Image
ഉദ്ധംസിംഗ് എന്നാല്‍
പ്രതിജ്ഞ എന്നാണപരനാമം
ചരിത്ര പുസ്തകത്തില്‍
കീറിക്കളഞ്ഞ ചുവന്ന ഏട്
നക്ഷത്രങ്ങളില്‍ ചവിട്ടി നടന്നവരുടെ
വംശത്തിലാണവന്‍ പിറന്നു വീണത്‌
അതുകൊണ്ടാണത്രേ
പട്ടും വളയും വാങ്ങിയ കവികള്‍
തത്വജ്ഞാനികള്‍
അവനെ കാണാതെ പോയത്
*ജലത്തില്‍ മത്സ്യം പോലെ
ജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ അവന്‍ സ്വപ്നം വിതച്ചു


ഉദ്ധംസിംഗ് എന്നാല്‍
ലക്‌ഷ്യം എന്നാണപരനാമം
*പരുന്തിനെപ്പോല്‍
താഴ്ന്നും ഉയര്‍ന്നും പറന്നു,
അശാന്തികള്‍ക്കുമീതെ
ക്ഷോഭമടക്കി
ചൂട്ടുകള്‍ക്ക് തീ പകര്‍ന്നു
ഏകാഗ്രതയില്‍ ചോരയിറ്റിച്ചു
ശിരസ്സുകുനിക്കാത്തൊരു കൊടുമുടിയായി


ഉദ്ധംസിംഗ് എന്നാല്‍
ദേശസ്നേഹം എന്നാണപരനാമം
ശത്രുവിന്റെ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തെയാണ്
അവന്‍ വെടി വെച്ചിട്ടത്
ഭാരതീയന്റെ ചൈതന്യത്തെയാണ്
കൊടിക്കൂറയില്‍ മുക്കിയെടുത്ത്
ഭൂമിയുടെ നെറുകയില്‍ കുത്തിയത്.


ഉദ്ധംസിംഗ്
പ്റിയ സഖാവേ...
ചരിത്രത്തില്‍ നിനക്ക് അപര നാമങ്ങളില്ല.


*1 ഉപമ - മാവോ-സെ-തുംഗ്  
*2 ഉപമ - വി ഐ ലെനിന്‍

ജാലിയന്‍ വാലാ ബാഗ് കൂട്ടക്കൊലക്ക് ഉത്തരവാദിയായ കേണല്‍ ഡയറിനെ വധിക്കാനായി തന്റെ ജീവിതം സമര്‍പ്പിച്ച അത്യുന്നത സ്വാതന്ത്ര്യ സമരപ്പോരാളി ഉദ്ധം സിംഗിന്റെ സ്മരണയില്‍ ഈ കവിത സമര്‍പ്പിക്കുന്നു…

മഴയിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നത്‌

ജനൽ ചില്ലിൽ പെയ്യുന്ന മഴ
നൂലുകളായി ഇഴപിരിഞ്ഞ്‌
എന്റെ ഹൃദയത്തെ വലം വക്കുന്നു
വിശക്കുന്നവന്‌ അന്നം എന്ന പോലെ
ദാഹിക്കുന്നവനാണ്‌ മഴയും.

പുതുമഴക്ക്‌ അമ്മിഞ്ഞയുടെ രുചിയാണ്‌
അത്‌ ഭൂമിയുടെ രോമകൂപങ്ങളിൽ
ഉമ്മവച്ച്‌ അവളിൽ പ്രേമം നിറക്കുന്നു.

മഴ പെയ്തുനിറയുന്നത്‌
ആദിമ പ്രാണന്റെ ആദ്യകോശത്തിലാണ്‌.
മഴ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം
പ്രകൃതിയുടെ താളം

ഒരോ തുള്ളിയും ഓരോ രാഗവിസ്താരം
വിവിധ കമ്പനങ്ങളുടെ നൃത്തോൽസവം
മഴ പെയ്തു പെരുകുമ്പോൾ
ഘനീഭവിച്ചതെല്ലാം ഉരുകിയൊലിക്കുന്നു.
ജലരൂപമായ നീ എന്നിലേക്ക്‌ ഒഴുകി നിറയുന്നു.

മഴ നനയുമ്പോൾ അസമാനതകള്‍ ഇല്ല
പര്‍വ്വതങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളുമില്ല
കാരാഗൃഹത്തിലെ ജനൽ വഴി
ചരിഞ്ഞു പതിക്കുന്ന മഴയെ കാണൂ...
കാരുണ്യ പൂര്‍വ്വം നീ എനിക്കു നീട്ടിയ
കൈവിരലുകളാണ്...

ചെരുപ്പുകള്‍

നീ നടന്ന വഴികള്‍
നീ കയറിപ്പോയ ഗോപുരങ്ങള്‍
എനിക്കന്യമാണ്.
നീ നിറച്ച ചഷകങ്ങള്‍
നിന്റെ തീന്‍മേശകള്‍
നീ ചുംബിച്ച മധുരങ്ങള്‍
ഏതെന്നും എന്തെന്നും എന്തിനെന്നും
ഉരിയാടാതെ
നിന്റെ യാത്രകളില്‍
തേഞ്ഞു തേഞ്ഞില്ലാതാകാന്‍
ഒരു ചെരുപ്പ് മാത്രമായി
പടിക്കെട്ടില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ മനസ്സില്‍ എന്തായിരുന്നു എന്ന്‌
നീ ചോദിച്ചുവോ?

സഖിയോട്‌ -8

പ്രിയ സഖി,
ഡിസംബറിന്‍ തെളിനീര്‍ അരുവിയാണ് നീ
നിനക്കൊഴുകാനുള്ള താഴ്വരയാണ് ഞാന്‍
എന്നില്‍ ചുംബിച്ചും കുളിരണിയിച്ചും
ചിരിച്ചും ഉല്ലസിച്ചും നീ ഒഴുകി പരക്കുന്നത്
ഞാനറിയുന്നു.

ഞാനോ,
നിന്നില്‍ പെയ്തിറങ്ങിയ
കാര്‍മുകില്‍
നിന്റെ രക്തമായവന്‍
നിന്റെ സിരകളില്‍ സംഗീതം നിറച്ചവന്‍
നിന്റെ ഉണര്‍വ്വാണ് ഞാന്‍.

നമ്മളോ,
ഈ കവിതയിലെ ഇഴചേരുന്ന
വരികളാണ് നാം
താഴെയും മീതെയുമായി
കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നു
കവിതയുടെ കാവ്യഭംഗിയായ്
ആനന്ദമായ് സുഗന്ധമായ്‌
നാം നിറഞ്ഞു ചൊല്ലുന്നു.

ഇപ്പോള്‍ നാം ഒരു കവിത
നാളെ നാവുകളില്‍ നിന്നും
നാവുകളിലേക്ക് വീശിപ്പടരുന്ന പാട്ട്
ജനതയുടെ ആരവമായി
അത് ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങുന്ന കാലം വരും
അപ്പോള്‍ പ്രിയ സഖി...
പ്രണയത്തിന്റെ യാഗാശ്വങ്ങളെ
നീ പ്രസവിക്കും.

കഷണ്ടി

കഷണ്ടിക്കും അസൂയക്കും
മരുന്നില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത്‌
കഷണ്ടി പ്രതാപത്തിന്റെ
ചിഹ്നമായിരുന്നു.
പ്രിയതമയ്ക്ക്‌ ഉമ്മവയ്ക്കാനും
മുഖം നോക്കാനുമുള്ള
കണ്ണാടി മിനുപ്പ്‌.
അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടി
എന്റെ കഷണ്ടിക്കു മീതെ
ഉണക്കാനിട്ടിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ വിഗ്ഗുവച്ച ഞാൻ സുന്ദരൻ
അസൂയകൾ കൂടിക്കൂടി
അവളുടെ തല നരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
എന്റെ നരക്കാത്ത മുടികൾക്കുള്ളിൽ
കഷണ്ടി വിയർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഞണ്ടും കൊക്കും

കൊക്കിന്‍ കഴുത്തിലിരുന്നു
ഞണ്ട് പതിവ് പോലെ അമ്പരന്നു.
താഴെ മണ്ണില്‍
പുഴയുടെ ഫോസില്‍
പ്രാര്‍‌ത്ഥിച്ചു മരിച്ച വൃക്ഷങ്ങള്‍
എല്ലുകളില്‍ ഒട്ടിപ്പോയ ജീവിതങ്ങള്‍
മറന്നു വെച്ച വീടുകള്‍
പല്ലിളിക്കുന്ന കോളാ കുപ്പികള്‍
ജീവിത വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ 
ഞണ്ട് കൊക്കിനോട്‌ ആരാഞ്ഞു.
"ഇതാണോ നിന്റെ വാഗ്ദത്ത ഭൂമി"
-------------------------------------
ഉടന്‍ തന്നെ ഞണ്ട്
എന്‍‌കൗണ്ടറില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഇപ്പോള്‍ 
കൊക്കിന്റെ തീന്മേശയില്‍
മൊരിച്ച ഞണ്ടും
മുന്തിയ ഇനം വിസ്കിയും.
ചിയേര്‍സ് !!!

സിദ്ധാര്‍ത്ഥനും അരയന്നവും

അമ്പേറ്റ അരയന്നം


പിടഞ്ഞു


പിടഞ്ഞു


പിടഞ്ഞു


പിടഞ്ഞ്


താഴെ
സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്റെ മടിയില്‍
വന്നു വീണു.


അവന്‍ അവളുടെ മുറിവില്‍
പ്രേമത്തിന്റെ മധു പുരട്ടി.


വില്ല് കുലയ്ക്കുവാനും
ശരമെയ്യാനും പഠിപ്പിച്ചു.


അവന്‍ പറഞ്ഞു -
" അരയന്നങ്ങളേ
സായുധരാകുവിന്‍ "

മരണത്തിനു മുന്‍പ് കടന്നു പോകാന്‍ ഒരു തടവറ...

എല്ലാ സമയവും ഇവിടെ ഒരുപോലെ
ഉദയാസ്തമയങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസക്തി ഒന്നുമില്ല
ഒരു വിരുന്നുകാരന്‍
വഴിതെറ്റിയ ഒരു യാത്രികന്‍
കൈനോട്ടക്കാരന്‍
ആവേശമുള്ള ഒരു വാക്ക്
കല്യാണമോ അടിയന്തിരമോ അറിയിക്കുന്ന
ഒരു സന്ദേശം; ഒന്നുമില്ല.
അപ്പൂപ്പാ ഒരു കഥ പറയൂ എന്നുപറഞ്ഞു
കുട്ടികളാരും ഓടിവരില്ല
എന്താ മൂപ്പിലാനെ എന്നു തിരക്കാന്‍ ആരുമില്ല
ചുറ്റും എന്റേത് തന്നെയായ പകര്‍പ്പുകള്‍
ചുരുണ്ട തൊലിയും നരച്ച കണ്ണുകളും
ഉപയോഗ ശൂന്യമായ പാവകള്‍
ഒരേ ഭാവം, ഒരേ ചലനം
വൈകിയോടുന്ന വണ്ടിക്കു കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെ
അതേ നിസ്സംഗത
തപാലില്‍ ശവപ്പെട്ടികള്‍ പോലെ
പൂച്ചെണ്ടുകള്‍, സമ്മാനപ്പൊതികള്‍
ശവഘോഷയാത്ര കാണുമ്പോലെ
പരിതപിക്കുന്ന സന്ദര്‍ശകര്‍
മരണത്തിനു മുന്‍പുള്ള നരകമാണ്
തനിച്ചു വന്ന നീ തനിച്ചു തന്നെ മറികടക്കുക...

സഖിയോട്‌ -7

പ്രിയേ...
നിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന ഞാന്‍ കേട്ടു.
നിന്റെ മിഴിനീരാല്‍
ഞാന്‍ സ്നാനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
ഞാനിപ്പോള്‍  രത്നം പോലെ ശോഭയാര്‍ന്നും
വജ്രം പോലെ കരുത്താര്‍ന്നുമിരിക്കുന്നു.

പ്രിയേ, 
നീ എന്നും എന്നില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആകാശം കറുത്തിരുണ്ട് കിടന്ന നാളുകളില്‍
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍
ഒരു കുടം പാല്‍ നിലാവായി നീ വസിച്ചു.
അതാകാം പലായനങ്ങളില്‍
ചൂട്ടുകത്തിച്ചു എനിക്കു മുന്നേ നടന്നത്.
അതാകാം സര്‍പ്പദംശനമേല്‍ക്കാതെ
എന്നെ പൊതിഞ്ഞു നിന്നത്.
അതാകാം ശാപവചനങ്ങളില്‍ 
നിന്നും എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയത്.
പ്രളയങ്ങളില്‍ നീ എനിക്കു തോണിയായി.
മരുഭൂമികളില്‍ മഴയായി എന്റെ ദാഹമകറ്റി.
ഉഷ്ണദേശങ്ങളില്‍ കുളിര്‍ തെന്നലായി
നീയെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
എന്റെ ചിറകായി എന്നെ നീ
മേഘങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമിരുത്തി.

പ്രിയേ, നിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന ഞാന്‍ കേട്ടു.
നിന്റെ വിശുദ്ധ പ്രണയത്താല്‍
ഞാന്‍ പവിത്രമായിരിക്കുന്നു.
ഇപ്പോള്‍ എന്റെ ശിരസ്സിനുമീതെ
ഒരുകുടം നിലാവുമായി
പാല്‍ പുഞ്ചിരിയുമായി നീ നില്‍ക്കുന്നു.
പ്രിയേ,
ഈ കാരുണ്യം എന്നില്‍ നിന്നും നീക്കരുതേ...
എന്നില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന നിലാവ്
നീ അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് ?

ഒരു പിടി നീലാകാശം

പരന്നു
പരന്നു
പരന്ന്
കിടക്കണ ഭൂമി
ഉരുണ്ടു
ഉരുണ്ടു
ഉരുണ്ട്
ഇരിക്കുന്നൂന്ന്‍.
പരന്നതായാലും
ഉരുണ്ടാതായാലും
എനിക്കിത്തിരി
ഭൂമി വേണംന്ന് പറഞ്ഞേനാണ്
ഞങ്ങടെ നെഞ്ചില്‍ വെടിവെച്ചത്.
പാമ്പിനെപ്പോലെ
തച്ചു കൊന്നത്.
പരന്നു പോയ ഞങ്ങള്‍ക്കിപ്പോള്‍
സ്വന്തമായുള്ളത്
വരണ്ടുണങ്ങിയ
ഒരു പിടി നീലാകാശം.

കല്ല്‌ ഭ്രാന്തനോട് പറഞ്ഞത് എന്തെന്നാല്‍...

ദൈവമേ...
ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട്
ഞാന്‍ എത്രയോ താഴെ
വീണു പോയിരിക്കുന്നു...

മലമുകളില്‍ നിന്നും 
ഭ്രാന്തന്റെ ചിരി
എന്റെ കാതുകളെ
തകര്‍ത്തു കളയുന്നു.
എന്റെ സുവര്‍ണ്ണ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍
ചിതറിപ്പോയിരിക്കുന്നു...

അല്‍‌പം കൂടുതല്‍ കരുതല്‍
അല്‍‌പം കൂടുതല്‍ കാരുണ്യം
ഞാന്‍ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍
"ഭ്രാന്താ
നീ അലറി ചിരിക്കല്ലേ"

അംചി മുംബൈ

പ്രിയ നഗരമേ...
നിന്നെ ഞാന്‍ ആദ്യം ഭീതിയോടെയും
വെറുപ്പോടെയും ആണ് വീക്ഷിച്ചത്‌
നഗരത്തില്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട എന്നെ നീ
പാല്‍‌പുഞ്ചിരിയും വിടര്‍ത്തിയ കൈകളുമായി
സ്വാഗതം ചെയ്തു.
എന്നിട്ടും ഞാന്‍ നിന്നെ അവിശ്വസിച്ചു
നീ എന്നെ ഇളം പൈതലിനെ എന്നപോലെ
കൈ പിടിച്ച് നടത്തിച്ചു.
കത്രിച്ചു പായുന്ന പാളങ്ങള്‍ക്ക് കുറുകെ
വിറളി പിടിച്ച ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ
തെരുവു വേശ്യകള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന
കമാനങ്ങള്‍ക്ക് കീഴെ
ചൂടും പൊടിയും പിടിച്ച തൊഴിലിടങ്ങളിലൂടെ
ചിത്രകാരന്മാരുടെ കലാകേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെ
നിമിഷങ്ങള്‍ കുതിച്ചു ചാവുന്ന
കച്ചവട കേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെ
കോളികളുടെ മീന്‍ നാറുന്ന കുടിലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ
ചേരികളും ചോപ്പടകളും
പണിശാലകളും പിന്നിട്ടു നാം നടന്നു.
ഇതാ ഇതാണ് ജീവിതം എന്ന്
നീ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.
ഒഴുകുന്ന ജനസമുദ്രത്തെ നോക്കി
ജീവിതം അലയടിച്ചുയരുന്നത് കാണിച്ചു തന്നു
ജനങ്ങള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നത്
പരസ്പരം കൊന്നു കളയുന്നത്
ആലിംഗനം ചെയ്തവനെ
ഞെരിച്ചു രസിക്കുന്നത്, എല്ലാം എല്ലാം...
നീ എനിക്കു കാണിച്ചു തന്നു.
ചിതലിച്ച പഴയ കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങളിലൂടെ
മിന്നുന്ന ചില്ലുകൊട്ടാരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ
പുത്തന്‍ നഗരവീഥികളിലൂടെ
കമിതാക്കളുടെ ഉദ്യാനങ്ങളി…

കുമ്പസാരം

അമ്മേ,
വിങ്ങി വിങ്ങി കരയുകയും പോരില്‍ മരിച്ച നിന്റെ മകനെയോര്‍ത്ത്
അഭിമാനിക്കുകയും അരുത് .
ഞാന്‍
യുദ്ധഭൂമിയില്‍
നിരായുധനായി
ആയോധനമുറകള്‍ മറന്നവനായി
ശത്രുവാല്‍ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടവന്‍.
വാളുകള്‍ ഉടല്‍ മുറിച്ചെറിയുമ്പോള്‍
യുദ്ധത്തിന്റെ താര്‍ക്കിക വിഷയത്തില്‍
സ്വയം മറന്നു പോയവന്‍.
സമാധാനം സമാധാനം എന്ന്
ബോംബുകളോട്
അലമുറയിട്ടവന്‍
അമ്മേ,
വീരോചിതമായ
ഈ അന്ത്യ കര്‍മ്മങ്ങള്‍
ഉപേക്ഷിച്ചാലും.
എന്നെ നീ
പച്ചോലയില്‍ പൊതിഞ്ഞു
തെരുവുകളിലൂടെ കെട്ടിവലിക്കണം
നരികള്‍ക്കും നായ്ക്കള്‍ക്കും എറിഞ്ഞു കൊടുക്കണം.

അമ്മേ..,
നിന്റെ മകന്
നിന്റെ രക്തത്തിലൂടെ
തിരിച്ചു വരണം.

സഖിയോട്‌ (6)

പ്രിയ സഖി,
നമ്മുടെ അനുരാഗത്തിനും മുന്‍പ്
ശൂന്യതയായിരുന്നു എങ്ങും.
ഞാന്‍ നിന്നെ ആദ്യമായി ചുംബിച്ച
ആ സുദിനത്തിലാണ്
ആദിവചനം മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടത്‌
ഞാന്‍ നിന്നെ പുണര്‍ന്നപ്പോള്‍
ആകാശവും നക്ഷത്രങ്ങളും ഉണ്ടായി വന്നു.
നീ എന്നില്‍ മൊഴിഞ്ഞപ്പോള്‍
പാല്‍‌ക്കടലും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഉണ്ടായിവന്നു.
നമ്മുടെ അനുരാഗത്തില്‍ നിന്നും
വന്‍കരകള്‍, സമുദ്രം, സസ്യജാലങ്ങള്‍
മത്സ്യങ്ങള്‍, എല്ലാം എല്ലാം രൂപമെടുത്തു.
നമ്മുടെ ഇണക്കങ്ങള്‍, പിണക്കങ്ങള്‍
ഋതുക്കളായി പരിണമിച്ചു.
ഹാ പ്രണയമേ..,
നീയും ഞാനും ഇല്ലാതിരുന്നുവെങ്കില്‍
എത്ര ശൂന്യവും വിരസവും
ദുഃഖ ഭരിതവും ആകുമായിരുന്നു
ഈ പ്രപഞ്ചം.

സമാന്തരങ്ങള്‍

സമാന്തരങ്ങളായ രണ്ടുരേഖകള്‍ ഇഴ ചേരുകയോ
ഇഴ വേര്‍‌പിരിയുകയോ  ചെയ്യുന്നില്ല
എങ്കിലും
അദൃശ്യമായ ഒരു കരം
അവയെ വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
അവയില്‍  ഒരേ നാദം
ഒരേ താളം
ദ്രുതചലനങ്ങള്‍
ആരോഹണ അവരോഹണങ്ങള്‍
മുറിയുന്ന കൈവിരല്‍
പിടയുന്ന പക്ഷിയുടെ ചിറകടി
ആത്മനിശ്വാസങ്ങള്‍
ഹര്‍ഷം
വസന്തം
പേമാരികള്‍.
സമാന്തര രേഖകള്‍ കൈമാറുന്ന സമാന്തര ഹൃദയ രഹസ്യങ്ങള്‍.

മധുര മാമ്പഴം

ഒരു മാമ്പഴത്തില്‍
ഒരു മാമരമുണ്ട്.
മാന്തളിരും കുയില്‍ പാട്ടുമുണ്ട്.
പൂക്കാലവും പൂമ്പാറ്റകളുമുണ്ട്
കണ്ണി മാങ്ങകളും കൊതിയുമുണ്ട്
ആര്‍‌ത്തുല്ലസിച്ച കുട്ടിക്കാലമുണ്ട്
ഇണക്കവും പിണക്കവുമുണ്ട്.

ആദ്യം വീണ മാമ്പഴം
ഓടിച്ചെന്നെടുത്തത് ഞാനല്ലേ
അതുകൊണ്ട്
തൊലികളഞ്ഞ്, പൂളി
കൊതിപ്പൂള് ഞാന്‍
നിനക്ക് തരും.
നീ അത് എന്നെ ചുംബിക്കും പോലെ
നുണഞ്ഞിറക്കും.
അപ്പോള്‍ പ്രണയം തട്ടി
എന്റെ വിരല്‍ മുറിയും
മാമ്പഴമാകെ ചുവന്നു തുടുക്കും.

സഖിയോട്‌ (5)

പ്രിയേ,
നീ എനിക്കു പകര്‍ന്നു നല്‍കുന്ന സ്നേഹം
എത്രയോ മേന്മയുറ്റതാണ്
അതിനെ ഉപമിക്കാന്‍  ഭൂമിയില്‍ മറ്റൊന്നും ഇനിയില്ല
എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്‍
താഴ്വരകളോ കൊടുമുടികളോ ഇല്ല
ഞാനൊരു പൂമരമാണെന്ന്  വെറുതേ അഹങ്കരിച്ചു പോയതാണ്
നീ സ്നേഹത്തിന്റെ അനന്തമായ സമുദ്രം  ഞാനിപ്പോള്‍ ആരെയും ഭയക്കുന്നില്ല
ആരേയും കാണുന്നും ഇല്ല
എന്റെ കപ്പല്‍  നിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലേക്ക് കുതിക്കുന്നു.
വന്‍കരകള്‍ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.
ഇനി നിന്റെ സ്നേഹ സമുദ്രം മാത്രമേയുള്ളൂ.
ഈ യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ ഏകനല്ല
നിന്നെ വലയം ചെയ്ത  എന്റെ കരങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍
നീ വിശ്രമിക്കേ
ഞാന്‍ നിന്നിലേക്ക്‌  യാത്ര ചെയ്യുന്നു.

നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ഇപ്പോഴും ചോരമണം.

Image
(ദാരിദ്ര്യമുള്ളിടത്തോളം കാലം 
പോരാട്ടം തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും)
വിപ്ലവ കവി ഗദ്ദര്‍.


ബയണറ്റുകള്‍ 
നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ തുരന്നെടുത്ത്
വയനാടന്‍ മലകള്‍ക്ക് 
എറിഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ട്‌
വര്‍ഷങ്ങള്‍ 
ഏറെ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നിന്റെ സഖാക്കള്‍ ശത്രുവിനൊപ്പം
പന്തി ഭോജനം നടത്തുന്ന
ശ്വാനയുഗത്തിലാണ് ഞാന്‍.
വേട്ട നായക്കൊപ്പം അവരുടെ ചിരി
വിഡ്ഢിവേഷം കെട്ടിയ കോമാളിയെപ്പോലെ
രാഷ്ട്ര കിങ്കരന്മാരെ രസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

എങ്കിലും പ്രിയ വര്‍‌ഗ്ഗീസ്..,
തൃശ്ശ്നേരിയില്‍ നിന്നും
നിന്റെ രക്തം
വയനാടന്‍ ചുരമിറങ്ങി വരുന്നത്
ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.
മറവിയില്‍ മൂടിയിടാനാകാത്ത
സ്മരണയുടെ നെടും സ്തൂപമാണ് നീ...
മനുഷ്യനെ പ്രണയിക്കാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്ത
ഒരു മഹത്വത്തെ നീ
ഇടം നെഞ്ചില്‍ ആലേഖനം ചെയ്തുവല്ലോ...
നീ നടക്കുമ്പോള്‍
കുറുനരികളും സര്‍പ്പങ്ങളും
പകച്ചു പോയിരുന്നു.
മലഞ്ചെരുവില്‍; നിന്റെ കണ്ണുകള്‍
സൂര്യനേക്കാള്‍ ശ്രേഷ്ഠമായി
പുഞ്ചിരി പൊഴിച്ചിരുന്നു.
നീ സംസാരിച്ചത്
വരാനിരിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളോടാണ് ...
നിന്റെ അമ്പുകള്‍
അടഞ്ഞു കിടന്ന വാതിലുകളെ
ഹുങ്കാരവത്തോടെ തുറന്നു.
നിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍
ദരിദ്രന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ മുദ്രണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
അത് കാലത്തിനു കുറുകെ
നീട…

ഇഴ ചേര്‍‌‌ക്കലിനിടയില്‍ സംഭവിക്കാവുന്നത്‌

വര്‍ണ്ണ നൂലുകള്‍  ഇഴ ചേര്‍ത്ത്  തുന്നിക്കയറുക രസകരമാണ് .
സൂക്ഷിക്കണേ.., സൂചി കൈവിരലുകളില്‍ നിന്നും നിന്റെ മാംസത്തിലേക്ക്  തുളഞ്ഞു പോകാനിടയുണ്ട് അത് നിന്റെ രക്തത്തില്‍  ഓടി നടക്കും പിന്നെ കുസൃതി കുരുന്നിനെപ്പോലെ നുള്ളി നോവിക്കും  മിഴിയിലും ഹൃദയത്തിലും കുത്തി നോവിക്കും

നിരാശാഭരിതനായ എന്റെ സുഹൃത്തിന്

പ്രിയ സുഹൃത്തെ,  എല്ലാം ശരിയാണ്. നീ പറഞ്ഞതും  ഞാന്‍ കേട്ടതും  എല്ലാം...
നഗരകവാടത്തിലെ പൊതു ഘടികാരം ഇന്നലെയിലേക്ക് തിരിയുന്നതും പഴയ ചുമരെഴുത്തുകള്‍ അടര്‍ന്നു വീണ്‌ മനസ്സുകളില്‍  പൊടിപിടിച്ചതും പുഴയില്‍  വിഷമൊഴുകി മത്സ്യങ്ങള്‍  ചത്തു പൊന്തിയതും പാടങ്ങള്‍ കരിഞ്ഞു പോയതും.. എല്ലാം...
സുര്യന്റെ മുഖം പോലും വിവര്‍ണ്ണമാണ് ചന്ദ്രന് പഴയ വെള്ളിത്തിളക്കമില്ല നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഭയപ്പാടോടെ  എത്തിനോക്കുന്നു. മകരത്തിലെ മഞ്ഞ് മലകയറി പോയിരിക്കുന്നു.  കര്‍ക്കിടകം കണ്ണീരുകൊണ്ട്  മഴനനക്കുന്നു.
ഭ്രമണ പഥത്തില്‍ നിന്നും ഊര്‍‌ന്നുപോയതു പോലെ ഭൂമി വിഭ്രാന്തിയിലാണ് നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ ചിരിക്കാന്‍ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ നടപ്പാതകളില്‍ ശത്രുവിനെക്കാത്ത് പതുങ്ങി നില്‍‌പാണ് അവര്‍. രാഷ്ട്രീയ സംവാദങ്ങളാല്‍ മുഖരിതമായ നാല്‍ക്കവലകളില്‍ ആളനക്കമില്ല . മാവേലി സ്റ്റോര്‍‌കളുടെ നീണ്ട ക്യൂവില്‍  നിന്ന്‌ നമ്മുടെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ നരച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. അണിഞ്ഞൊരുങ്ങുവാനോ  അനുരാഗത്തോടെ നോക്കുവാനോ അവര്‍ക്കൊട്ടു നേരമില്ല. സ്വപനങ്ങള്‍ നഷടപ്പെട്ട യുവത്വം സെല്‍ ഫോണിലെ സംഗീതത്തില്‍,  മൂവി ക്ലിപ്പുകളില്‍  സ്വയം ആവിഷകരിച്ചുകൊണ്ട്‌‌  സായൂജ്യമടയുന്നു. ഇരുട്ടിലല്ല, വെളിച്ചത്ത…

സഖിയോട്‌ (4)

പ്രിയ സഖീ,
നീ എനിക്കരികില്‍  ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍
ഞാന്‍ നിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ മാത്രം നോക്കിയിരിക്കും
നിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ മാത്രം ഞാന്‍ ഉമ്മവയ്ക്കും
അവ അനിര്‍വ്വചനീയമായ മഹാസമുദ്രങ്ങള്‍
അവ ധ്യാന നിരതനായ ബുദ്ധനെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു.
അവ മാന്ത്രിക ലോകത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതായനങ്ങള്‍
എന്റെ മഴവില്ലുകള്‍ വര്‍ണം വിതയ്ക്കുന്നത്
നിന്റെ കണ്ണുകളിലാണ്
മയിലുകള്‍ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും
വര്‍ഷമേഘങ്ങള്‍ ചൊരിയുന്നതും
നിന്റെ നീല നേത്രങ്ങളില്‍.
അവിടെ ക്ഷീരപഥങ്ങളുടെ അനന്തത
ഞാന്‍ ദര്‍ശിക്കുന്നു.
വെറും രണ്ടു കണ്ണുകളാല്‍
നീ എന്നെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു.
എന്റെ തോണി നിന്റെ പാല്‍ക്കടലില്‍
അകപ്പെട്ടു പോയിരിക്കുന്നു.
നിന്റെ മിഴിപ്പീലി കൊണ്ട് വേണം
എന്റെ ജീവിതം തുഴയാന്‍
മനോഹരീ... വരിക,
എന്നെ ദുരിതത്തിന്റെ
ഈ പ്രേത ഭൂമിയില്‍ നിന്നും വിമോചിപ്പിക്കുക
നഷ്ടപ്പെട്ട നമ്മുടെ ഏദന്‍ തോട്ടം
ഞാന്‍ പുനര്‍ നിര്‍മ്മിച്ചുകൊള്ളട്ടെ...