... അതുകൊണ്ട്‌ നീ വാചാലമാകൂ

മരുഭൂമിയില്‍
മണല്‍ മെത്തയിലിരിക്കുമ്പോള്‍
‍സമുദ്രം മണക്കുന്നു.
ചിപ്പികള്‍
നക്ഷത്രമത്സ്യങ്ങള്‍
കടല്‍ക്കുതിരകള്‍
മണല്‍ത്തിരകളില്‍ നൃത്തം വക്കുന്നു,
കാട്ടു നായ്ക്കളെപ്പോല്‍ സ്രാവുകള്‍
തിമിംഗലങ്ങളുടെ കൂറ്റന്‍ സവാരികള്‍
മത്സ്യകണ്ണുകളുടെ ചന്ദ്രിക,
മണല്‍ക്കൂനകള്‍ തിരകള്‍ ഘനീഭവിച്ചതുപോലെ,
പോക്കുവെയില്‍ സൂര്യന്‍
പൊന്നുരുക്കി ഒഴിച്ചതുപോലെ
മരുഭൂമി മഞ്ഞയില്‍ പണിത ലോഹത്തകിട്‌,
മരുഭൂമി കാറ്റും മണലും കെട്ടിമറിഞ്ഞ കിടപ്പറ,
ഒളിച്ചോടിയവരുടെ കാല്‍പാടുകള്‍,
ദേശാടനങ്ങളുടെ കിതപ്പ്‌,
നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍, ഭീതി,
മൌനം പോലെ
മരണം വീശിയടിക്കുന്ന ഇടവേളകള്‍.
നിശ്ചലമായ നിശബ്ദതകൊണ്ട്‌ മരുഭൂമി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.
അനുസരിക്കൂ അനുസരിക്കൂ
എന്ന പ്രകൃതിയുടെ താക്കീതുപോലെ
ഇതാ നീ മൂകയായ ഈ മുറിക്കുള്ളില്‍
നമുക്കിടയില്‍
തെരുവില്‍ വായ്മൂടിയ ജനതക്കിടയില്‍
കുമ്പിട്ടുനടക്കുന്ന ഗ്രാമീണര്‍ക്കിടയില്‍
സ്വയം മറന്നുപോയ നാഗരികര്‍ക്കിടയില്‍
മരുഭൂമി വളര്‍ന്നു വരുന്നു.
സമുദ്രം തിരകള്‍ താഴ്ത്തിമുഖം കുനിച്ച്‌ പിന്‍മടങ്ങുന്നു.

അതുകൊണ്ട്‌ നീ വാചാലമാകൂ
നിന്‍റെ ചുണ്ടിളക്കത്തില്‍
കൂറ്റന്‍ സിംഹാസനങ്ങള്‍ ഇടിഞ്ഞു വീഴും
ഒരു ചുണ്ടുകൊണ്ട്‌ തലവരകള്‍ മാറ്റിവരക്കാമെന്ന
നിന്‍റെ ധാര്‍ഷ്ട്യമാണ്‌ ചരിത്രം രചിക്കുക.
കൊഞ്ചലുകള്‍കൊണ്ട്‌ നീ വിരിച്ച ശയന മഞ്ചത്തില്‍
എന്‍റെ അസ്ഥികള്‍ പൂക്കുന്നത്‌ കാണുക, വരൂ...

Comments

  1. നിശ്ചലമായ നിശബ്ദതകൊണ്ട്‌ മരുഭൂമി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.

    ReplyDelete
  2. മഞ്ഞയില്‍പണിത ലോഹത്തകിടിലെ നിശ്ശബ്ദത സഠസാരിക്കുന്നു ഉച്ചത്തില്‍.....

    ReplyDelete
  3. മരണം വീശിയടിക്കുന്ന ഇടവേളകള്‍.
    നിശ്ചലമായ നിശബ്ദതകൊണ്ട്‌ മരുഭൂമി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു

    ReplyDelete
  4. ഒരേ ആശയത്തെ തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ഒരു മടുപ്പ് ഇവിടെയും അലട്ടുന്നുണ്ട്...അവസാന ഭാഗവും ആദ്യഭാഗവും തമ്മിലുള്ള ഒരു ബന്ധം അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരുപാട് അകല്‍ച്ച തോന്നിപ്പിക്കുന്നു..! കൂടാതെ കവിതയുടെ നീളത്തേക്കാള്‍ ആശയം കുറുക്കി എഴുതിയിരുന്നെങ്കില്‍ ഇനിയും നന്നാകുമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു..!

    ReplyDelete
  5. വിനു പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ്‌ എനിക്കും പറയാനുള്ളത്. കവിതയിലേക്കുള്ള വഴിയുണ്ട് പക്ഷെ അത് എങ്ങനെ പറയണമെന്നുള്ളത് ഭാനു അഭിമുഖീകരിക്കാത്ത പ്രതിസന്ധിയാണെന്ന്‌ തോന്നുന്നു. തന്നെ തന്നെ തിരിച്ചറിയാതെ പോകുമ്പോൾ കവിത ഒരു ദുരന്തമായി തീരുന്നു.

    ReplyDelete
  6. ഭാനുവിന്റെ ഈ കവിത എനിക്ക് വളരെയിഷ്ടമായി. മനോഹരം..അതിമനോഹരം.
    വ്യത്യസ്തമായൊരു കവിത..
    മരുഭൂമിയുടെ മൗനം മനോഹരമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു..

    "അതുകൊണ്ട്‌ നീ വാചാലമാകൂ
    നിന്‍റെ ചുണ്ടിളക്കത്തില്‍
    കൂറ്റന്‍ സിംഹാസനങ്ങള്‍ ഇടിഞ്ഞു വീഴും
    ഒരു ചുണ്ടുകൊണ്ട്‌ തലവരകള്‍ മാറ്റിവരക്കാമെന്ന
    നിന്‍റെ ധാര്‍ഷ്ട്യമാണ്‌ ചരിത്രം രചിക്കുക."

    ഈ വരികള്‍ നന്നായിട്ടുണ്ട്. ഭാവുകങ്ങള്‍..

    ReplyDelete
  7. മനുഷ്യര്‍ പരസ്പരമുള്ള ബന്ധങ്ങളും വറ്റി വരണ്ട് മരുഭൂമി പോലെ ആയിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയല്ലേ?

    ReplyDelete
  8. ‘ഒളിച്ചോടിയവരുടെ കാല്‍പാടുകള്‍,
    ദേശാടനങ്ങളുടെ കിതപ്പ്‌,
    നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍, ഭീതി,
    മൌനം പോലെ
    മരണം വീശിയടിക്കുന്ന ഇടവേളകള്‍. ‘വളരെ നല്ല വരികള്‍..നല്ല ഭാവന..തുടരുക..

    ReplyDelete
  9. മനുഷ്യ ബന്ധങ്ങൾ പോളും മരുഭൂമിയികൾ പോലെയാകുന്നു

    ReplyDelete
  10. നിശ്ചലമായ അവസ്ഥാവിശേഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു മരുഭൂമി !

    ReplyDelete
  11. എന്നോ ഉള്ളിലുറഞ്ഞുപോയ ‍സമുദ്രത്തിന്റെ മണം, മരുഭൂമിയിലിരുന്നും കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുന്ന മനസ്സിനു ആശംസകള്‍ .

    ReplyDelete
  12. ഇതാ നീ മൂകയായ ഈ മുറിക്കുള്ളില്‍
    നമുക്കിടയില്‍
    തെരുവില്‍ വായ്മൂടിയ ജനതക്കിടയില്‍
    കുമ്പിട്ടുനടക്കുന്ന ഗ്രാമീണര്‍ക്കിടയില്‍
    സ്വയം മറന്നുപോയ നാഗരികര്‍ക്കിടയില്‍
    മരുഭൂമി വളര്‍ന്നു വരുന്നു.
    സമുദ്രം തിരകള്‍ താഴ്ത്തിമുഖം കുനിച്ച്‌ പിന്‍മടങ്ങുന്നു.

    വരികള്‍ വളരെ മനോഹരമായിരിക്കുന്നു

    ReplyDelete
  13. ഭാനു മാഷെ ,
    നല്ലൊരു മണല്‍കവിത. ഇതില്‍ പ്രവാസിയുടെ കൈയൊപ്പ് ഉണ്ട്.

    ReplyDelete
  14. ജയരാജന്‍June 1, 2010 at 4:04 PM

    മരുഭൂമിയും സമുദ്രവും മാറി മാറി നമുക്കിടയിലേക്ക്‌ വരുന്ന രീതിയിലാണ്‌ എനിക്കീ കവിത വായിച്ചപ്പോള്‍ തോന്നിയത്‌...മരുഭൂമിയെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ ഗംഭീരമായിട്ടുണ്ട്‌. അതിന്റെ മൗനവും ഒളിച്ചോടിയെത്തിയവരില്‍ അത്‌ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭീതിയും നിശ്ശബ്ദതയും അവരുടെ കാല്‍പ്പാടുകളും എനിക്ക്‌ അനുഭവിക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട്‌. മുറിയില്‍ അവള്‍ നിശ്ശബ്ദയായിരിക്കുമ്പോള്‍ നേരത്തേ തന്നെ സഖാവ്‌ ചിത്രീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞ മരുഭൂമിയുടെ പ്രതീതി ഉളവാക്കപ്പെടുന്നത്‌ എന്നെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു.. മുറിയുടെ പുറത്ത്‌ ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മരുഭൂമി വളര്‍ന്നു വരുന്നത്‌ വളരെ ഭാവനാത്മകമാണ്‌.. സഖാവിന്റെ കാവ്യരചനയുടെ കഴിവുകള്‍ പുറത്തേക്ക്‌ വന്നിരിക്കുന്ന, അനുഭവങ്ങള്‍ നിറയുന്ന, ഒരു കവിതയാണ്‌ ഇത്‌..
    മരുഭൂമിയില്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും സമുദ്രത്തിന്റെ ചിത്രീകരണം ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടും കുറച്ചു കൂടി കേന്ദ്രീകരണം നടത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ ഇത്‌ എന്റെ മനസ്സിനെ തീര്‍ത്തും അസ്വസ്ഥമാക്കിയേനേ എന്നു തോന്നുന്നു... ഒരു പക്ഷേ, തുടര്‍ന്നുള്ള വായനകളില്‍ സമുദ്രത്തിന്റെ സ്ഥാനം എനിക്കു കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ എനിക്കു കൂടുതല്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരിക്കും..
    ചുരുക്കത്തില്‍.. കവിത ഗംഭീരമായിരിക്കുന്നൂ പ്രിയ സഖാവേ.... കൂടുതല്‍ അസ്വസ്ഥതകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട്‌...
    ജയരാജന്‍

    ReplyDelete
  15. നന്നായിട്ടുണ്ട്.
    പുതുമയും വൈവിധ്യവും പോസ്റ്റിൽ നിറയട്ടെ.

    (തലക്കെട്ട് ‘അതുകൊണ്ട്‌ നീ വാചാലയാകൂ’ എന്നാണുചിതം)

    ReplyDelete
  16. നിങ്ങള്‍ പറയാന്‍ ഉദ്യേശിച്ചത്‌ എന്തായാലും പൂര്‍ണമായി ഇവിടെ വന്നില്ല എന്ന് പറയാനാണ് ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നത്

    ReplyDelete
  17. "സഖാവിന്റെ കാവ്യരചനയുടെ കഴിവുകള്‍ പുറത്തേക്ക്‌ വന്നിരിക്കുന്ന, അനുഭവങ്ങള്‍ നിറയുന്ന, ഒരു കവിതയാണ്‌ ഇത്‌.."
    ജയരാജിന്റെ ഈ വാക്കുകളോട് പൂര്‍ണ്ണമായും ഞാന്‍ യോജിക്കുന്നു.

    ReplyDelete
  18. അതുകൊണ്ട്‌ നീ വാചാലമാകൂ
    നിന്‍റെ ചുണ്ടിളക്കത്തില്‍
    കൂറ്റന്‍ സിംഹാസനങ്ങള്‍ ഇടിഞ്ഞു വീഴും...


    ഇടിഞ്ഞു വീഴട്ടെ കോട്ട കൊത്തളങ്ങള്‍..കൊള്ളാം !!

    ReplyDelete
  19. എന്ടുമ്മോ.. എന്തൊരു ഭാഷയാ ഇത്..!
    വായിച്ചു കേട്ടോ..

    ReplyDelete
  20. കവിതയെ അതിന്റെ ചട്ടങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മെരുക്കാത്തതു കൊണ്ടാകാം...കവിത മനസ്സിനെ തൊട്ടുതലോടുന്നതു പോലെ..
    ദേവി- :)

    ReplyDelete
  21. kavitha manassukalil sambhavikkunnu. ella abhiprayangaleyum aa reethiyl njaan bahumanikkunnu. snehikkunnu. eniyum thallanum thazhukanum ethuvazhi varumallo.

    ReplyDelete
  22. മനുഷ്യൻ മണൽത്തരികൾ പൊലെ ഒന്നുചേരതെ പോകുന്ന ഒരു കാലത്തിലാണു നാം എന്നു പറഞ്ഞത് നീഷേ അല്ലെ.

    ഒരു പ്രശ്നവും അത് പരിഹരിക്കാൻ കാത്തുവയ്ക്കുന്ന ശുഭാപ്തിവിശ്വാസവും കവിതയിൽ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.

    പർവ്വതങ്ങളെ നീക്കംചെയ്ത വിഡ്ഡിയാ‍യ വൃദ്ധൻ എന്ന എം.സുകുമാരന്റെ കഥയാണ് പെട്ട ന്ന് എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്.

    ഭാനുവിന്റെ കവിതകളിൽ ഒരേ ആശയം മാറ്റമില്ലാതെ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന വിമർശനത്തിൽ കഴമ്പുണ്ട്.

    ആശയങ്ങളെ, അനുഭവങ്ങളെ, പ്രതീക്ഷകളെ, കാഴ്ചബിംബങ്ങളാക്കാനുള്ള കഴിവിൽ ഞാൻ സമ്പ്രീതനാണ്.

    ഭാനുവിന്റെ കവിതകളിൽ ഏറ്റവും അധികം ദൃശ്യബിംബങ്ങളാണ്

    ReplyDelete
  23. " അതുകൊണ്ട്‌ നീ വാചാലമാകൂ
    നിന്‍റെ ചുണ്ടിളക്കത്തില്‍
    കൂറ്റന്‍ സിംഹാസനങ്ങള്‍ ഇടിഞ്ഞു വീഴും
    ഒരു ചുണ്ടുകൊണ്ട്‌ തലവരകള്‍ മാറ്റിവരക്കാമെന്ന
    നിന്‍റെ ധാര്‍ഷ്ട്യമാണ്‌ ചരിത്രം രചിക്കുക."
    മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍ നിന്നും തള്ളിവരുന്ന ചുഴികള്‍ ഈ വരികള്‍ ...ശക്തം ..അതി ശക്തം ...എന്‍ ബി സുരേഷ് പറഞ്ഞപോലെ "കവിതകളിൽ ഏറ്റവും അധികം ദൃശ്യബിംബങ്ങളാണ്"....

    ReplyDelete
  24. മരുഭൂമി എന്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്‌? ജീവിതത്തിന്റേയോ അതോ മരണത്തിന്റെയോ? മരുഭൂമിയിലെ ഏകാന്തയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പെടുന്നനെ വീശുന്ന മണല്‍ക്കാറ്റ് പോലെ ഈ കവിത മനസ്സിലേയ്ക്ക് ആഞ്ഞടിക്കുന്നു...അത് മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു.

    ദേവി-

    ReplyDelete
  25. പോക്കുവെയില്‍ സൂര്യന്‍
    പൊന്നുരുക്കി ഒഴിച്ചതുപോലെ
    ----------------------------------
    പോക്കുവെയില്‍ പൊന്നുരുകി
    പുഴയില്‍ വീണു (ഓ .എന്‍ .വി സിനിമ -ചില്ല് )

    ReplyDelete
  26. "പോക്കുവെയില്‍ പൊന്നുരുക്കി ഒഴിച്ചതുപോലൊരു കവിത"
    ഇത്രയും നല്ലൊരു പാട്ട് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചതിനു രമേശിനും, ഇതുപോലെ മനോഹരമായ കവിത ഞങ്ങള്‍ക്കു സമ്മാനിച്ച ഭാനുവിനും പ്രത്യേക നന്ദി. .

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

പ്രണയം വിപ്ലവമാണ്

ആരാണ് രക്തസാക്ഷി?

സ്നേഹം എന്നാല്‍ എന്താണ്?