അംചി മുംബൈ

പ്രിയ നഗരമേ...
നിന്നെ ഞാന്‍ ആദ്യം ഭീതിയോടെയും
വെറുപ്പോടെയും ആണ് വീക്ഷിച്ചത്‌
നഗരത്തില്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട എന്നെ നീ
പാല്‍‌പുഞ്ചിരിയും വിടര്‍ത്തിയ കൈകളുമായി
സ്വാഗതം ചെയ്തു.
എന്നിട്ടും ഞാന്‍ നിന്നെ അവിശ്വസിച്ചു
നീ എന്നെ ഇളം പൈതലിനെ എന്നപോലെ
കൈ പിടിച്ച് നടത്തിച്ചു.
കത്രിച്ചു പായുന്ന പാളങ്ങള്‍ക്ക് കുറുകെ
വിറളി പിടിച്ച ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ
തെരുവു വേശ്യകള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന
കമാനങ്ങള്‍ക്ക് കീഴെ
ചൂടും പൊടിയും പിടിച്ച തൊഴിലിടങ്ങളിലൂടെ
ചിത്രകാരന്മാരുടെ കലാകേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെ
നിമിഷങ്ങള്‍ കുതിച്ചു ചാവുന്ന
കച്ചവട കേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെ
കോളികളുടെ മീന്‍ നാറുന്ന കുടിലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ
ചേരികളും ചോപ്പടകളും
പണിശാലകളും പിന്നിട്ടു നാം നടന്നു.
ഇതാ ഇതാണ് ജീവിതം എന്ന്
നീ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.
ഒഴുകുന്ന ജനസമുദ്രത്തെ നോക്കി
ജീവിതം അലയടിച്ചുയരുന്നത് കാണിച്ചു തന്നു
ജനങ്ങള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നത്
പരസ്പരം കൊന്നു കളയുന്നത്
ആലിംഗനം ചെയ്തവനെ
ഞെരിച്ചു രസിക്കുന്നത്, എല്ലാം എല്ലാം...
നീ എനിക്കു കാണിച്ചു തന്നു.
ചിതലിച്ച പഴയ കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങളിലൂടെ
മിന്നുന്ന ചില്ലുകൊട്ടാരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ
പുത്തന്‍ നഗരവീഥികളിലൂടെ
കമിതാക്കളുടെ ഉദ്യാനങ്ങളിലൂടെ
ഉന്മാദത്തിരകള്‍ ഉയരുന്ന ചോപ്പാട്ടികളിലൂടെ
നഗരമേ നിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍,
നിന്റെ നിശാനൃത്തത്തില്‍, കാടത്തത്തില്‍,
എനിക്കെന്നെ നഷ്ടപെട്ടു...
ഞാന്‍ നിന്റെ ആരാധകനായി.
മഴ പെയ്തു നിറഞ്ഞ തെരുവീഥികളില്‍
കുങ്കുമം കലക്കി ഒഴിച്ച
മറാത്തി പെണ്‍കുട്ടികളുടെ നാണത്തില്‍
ദാഹവും പ്രണയവും വിരഹവും
എന്തെന്ന് നീ പഠിപ്പിച്ചു.
മരണത്തിന്റെ വാള്‍മുനയില്‍
എന്നെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച നിന്റെ അമ്മിഞ്ഞകളില്‍
നഗരമേ..,
കരിക്ക് ചെത്തി തെളിനീര്‍ കുടിക്കും പോലെ
നീ എന്നെ ചെത്തിയെടുത്തു.
എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ മധു നീ നുകര്‍ന്നെടുത്തു.
പ്രിയേ.., പ്രിയ നഗരമേ.

Comments

  1. അംചി മുംബൈ ( എന്റെ മുംബൈ)
    എന്നെ ഞാനാക്കിയ നഗരത്തിന്...

    ReplyDelete
  2. അംചി മുംബൈ ... സബര്‍ബന്‍ ട്രെയിനുകളുടെ, വടാപവുകളുടെ, മറാത്തി മാനൂസിനറെ, ഉറങ്ങാത്ത നഗരത്തെ മനോഹരമായി വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു.

    ReplyDelete
  3. എല്ലാ നഗരങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണ്.

    വളരെക്കുറച്ച് സമയം ചെലവാക്കിയ മുംബൈ നഗരത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടു പോയതിന് നന്ദി......

    ReplyDelete
  4. കരിക്ക് ചെത്തിയെടുക്കും പോലെ ഓരോ നഗരങ്ങൾ ഓരൊരുത്തരേയും ചെത്തിമിനുക്കി ഏടുക്കുകയാണല്ലോ...

    പിന്നെ മൂമ്പെ കണ്ടാൽ ഇന്ത്യ കാണണ്ട എന്നാണല്ലോ പറയുക..അല്ലേ ഭായ്

    ReplyDelete
  5. മുംബെ ഇപ്പോള്‍ വല്ലാതെ മാറിയെന്ന് കേള്‍ക്കുന്നു.. ശരിയാണോ എന്തോ??

    ReplyDelete
  6. കരിക്ക് ചെത്തി തെളിനീര്‍ കുടിക്കും പോലെ
    നീ എന്നെ ചെത്തിയെടുത്തു.
    എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ മധു നീ നുകര്‍ന്നെടുത്തു.
    പ്രിയേ.., പ്രിയ നഗരമേ.
    ഭാനു ..സത്യത്തില്‍ ഈ രചനയിലെ കവിത എന്ന് പറയാവുന്ന വരികള്‍ ഇതാണെന്നാണ് എന്റെ വിനീത അഭിപ്രായം ..അതിനു മുന്നിലുള്ളവയെല്ലാം ദൃശ്യ വിവരണം എന്ന സാമാന്യ ഭാഷയില്‍ ഒതുങ്ങി പോയോ എന്ന് സംശയം .മേല്പറഞ്ഞ വരികളില്‍ ഒരു നഗരം എങ്ങനെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനില്‍ നിന്ന് അവനിലെ നന്മ (മധു എന്ന് കാവ്യ ഭാഷ )ചോര്‍ത്തി കളയുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു .ആശയവും ഭാഷയും തമ്മില്‍ പത്തില്‍ പത്തു പൊരുത്തം .ഈ രചന ഒന്ന് കൂടി കാച്ചി കുറുക്കിയാല്‍ കുറച്ചു കൂടി നന്നാക്കാംആയിരുന്നില്ലേ ?-ഭാനുവില്‍ ഒരു കവിയും കവിത എഴുതാനും അത് വായിക്ക പ്പെടാനുള്ള ഒരു "ആക്രാന്തവും "(പറ്റിയ വാക്ക് ഇതാണെന്ന് തോന്നി .ക്ഷമിക്കുക )ഉണ്ട് .ഈ ആക്രാന്തം കവികള്‍ക്കും സംന്യാസികള്‍ക്കും ഭൂഷണമല്ല .എന്തിനും ഒരു സാവകാശം വേണം .(എനിക്കും ഉണ്ട് കേട്ടോ ഈ ആക്രാന്തം .)
    ദിവസം ഒന്ന് അല്ലെങ്കില്‍ ആഴ്ചയില്‍ ഒന്ന് എന്ന നിര്‍ബന്ധപൂര്‍വമുള്ള രചന കവിത്വം നഷ്ടപ്പെടുത്തും ..ഒരു പാട് നീച സന്തതികളുടെ പിതൃത്വത്തെക്കാള്‍ മഹനീയം ഒരു സല്പ്പുത്രന്റെ പിതാവ് ആകുന്നതാണെന്നു മഹാത്മാക്കള്‍ പറഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട് .ഭാനുവിനും സല്പ്പുത്രന്മാര്‍ ഉണ്ടാകട്ടെ ..വായനയും നിരീക്ഷണവും വിപുലമാക്കി രചന നടത്തിയാല്‍

    ReplyDelete
  7. ഈ കവിതയുടെ ആത്മാവ്,
    ‘കരിക്ക് ചെത്തി തെളിനീര്‍ കുടിക്കും പോലെ
    നീ എന്നെ ചെത്തിയെടുത്തു.
    എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ മധു നീ നുകര്‍ന്നെടുത്തു.‘

    ഇന്നലകള്‍ നടന്നു തിര്‍ത്ത കുറെ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് ഈ കവിത മനസ്സിനെ കൊണ്ടുപോയി.

    ReplyDelete
  8. തിരക്ക് പിടിച്ച നഗര ജീവിതത്തെ അതേ പോലെ വരച്ചു കാട്ടിയിരിക്കുന്നു. ആശംസകൾ

    ReplyDelete
  9. കരിക്ക് ചെത്തി തെളിനീര്‍ കുടിക്കും പോലെ
    നീ എന്നെ ചെത്തിയെടുത്തു.
    എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ മധു നീ നുകര്‍ന്നെടുത്തു.
    പ്രിയേ.., പ്രിയ നഗരമേ.


    മുംബൈ നഗരത്തിന്റെ വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന മുഖഛായകള്‍ ഭം‌ഗിയായി വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു ഈ കവിതയില്‍. മാത്രമല്ല മഹാനഗരങ്ങള്‍ ഒരു മന്ത്രവാദിനിയെപ്പോലെ നിവാസികളെ തന്നിലേക്ക് ആവാഹിക്കുന്നു.

    കവിതയിഷ്ടമായി.. ആശംസകള്‍.

    ReplyDelete
  10. മുംബെയിലൂടെ ഒരു പ്രദക്ഷിണം. അവസാനം ഹൃദയം പകർന്ന മധുവിനു സ്വസ്തി.
    പണം കറക്കുന്നതിനുള്ള പോറ്റമ്മകളായി മാറുന്നു മഹാനഗരങ്ങൾ. അവിടെ തിരിച്ചറിവോടെ മനസ്സർപ്പിക്കാനായില്ലെങ്കിൽ അത്രയും വർഷങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ നഷ്ടം..
    കവിത നന്നായിരിക്കുന്നു.

    ReplyDelete
  11. മുംബൈ നഗരം നന്നായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
    പിന്നെ എന്തെ ഭാനു... സഖിയും സഖിമാരും പിനങ്ങിപോയോ?
    ഇപ്പോള്‍ വേറിട്ടൊരു ചിന്ത.
    കുമ്പസാരിച്ചു തീര്‍ന്നില്ലേ?

    ReplyDelete
  12. മുംബൈ പോലൊരു നഗരം മൂന്നു ദിവസം കൊണ്ടെന്നെ അസ്വസ്ഥമാക്കിയിട്ടുണ്ട്, ഭാനുവിനെ അത് ആവേശിച്ചതിൽ അത്ഭുതമില്ല, കവിതയിൽ നഗരം ത്രസിക്കുന്നുണ്ട്. നന്നായി. , അൽ‌പ്പം വാചാലമാകുന്നില്ലേ എന്നൊരു സംശയവും.

    ReplyDelete
  13. ബോംബെയുടെ നേര്‍ചിത്രം കോറിയിട്ട വരികള്‍ ,ഓര്‍മ്മഭൂതം ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു....നന്ദി.

    ReplyDelete
  14. ഓരോ നഗരവും വ്യത്യസ്തമാണ്.വെറുപ്പിലോ,നിര്‍വ്വികാരതയിലോ ആരംഭിക്കുന്ന യാത്ര
    തീവ്രമായൊരു ആത്മ ബന്ധത്തില്‍ അവസാനിക്കുന്നു.പലപ്പോഴും അകലുമ്പോള്‍ മാത്രമേ നമ്മള്‍ അത് അറിയുന്നുള്ളൂ..
    ഞാന്‍ കാണാത്ത മുംബൈ..അത് കൊണ്ട് തന്നെ വാചാലമായ വരികള്‍ എനിക്ക് മുന്നില്‍ ഒരു വിരുന്നായി..

    ReplyDelete
  15. കരിക്ക് ചെത്തി തെളിനീര്‍ കുടിക്കും പോലെ
    നീ എന്നെ ചെത്തിയെടുത്തു.

    ReplyDelete
  16. ഭാനു ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവിടുത്തെ ഹിജടകളെക്കുറിച്ചും ഒന്നു പരാമര്‍ശിയ്ക്കാമായിരുന്നു. ബോംബെയില്‍ പലപ്രാവശ്യം പോയിട്ടുണ്ട്.ജുഹൂബീച്ചിലെ ഹിജടകളാണ് എന്നെ ഏറെയും വേദനിപ്പിച്ചത്.

    ReplyDelete
  17. ഈ കവിത ഒരുപാട് കാലം പിന്നോട്ട കൊണ്ട് പോയി...ആദ്യമായി മുംബയില്‍ പോയത് ആണ് ഓര്മ വന്നത്
    കുര്ലയിലെ പഴകിയ കെട്ടിടങ്ങള്‍ നമ്മളെ നുറ്റാണ്ടുകള്‍ പിന്നിലേക് കൊണ്ട് പോവും ..അത് കഴിഞ്ഞുഉള്ള നഗരം ഒരു വല്ലാത്ത കാഴ്ചകള്‍ തന്നെ ...
    മെട്രോ ഒരു മഹാ നഗരം തന്നെ ............

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

ആരാണ് രക്തസാക്ഷി?

പ്രണയം വിപ്ലവമാണ്

സ്നേഹം എന്നാല്‍ എന്താണ്?