Posts

Showing posts from November, 2011

മിറിയം മക്കേബയെ സ്മരിക്കുമ്പോള്‍

Image
ഓ മമ്മാ ആഫ്രിക്കാ...
ജോഹന്നാസ്ബര്‍ഗിലെ തെരുവുകളില്‍
കറുത്തകുട്ടികളുടെ കൈകളില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട്‌
നീ പാടുകയല്ല, അലറുകയാണ്‌
ഖൌലേസാ മമ്മാ ഖൌലേസാ...

വെടിയുണ്ടകളേക്കാളും വേഗമാര്‍ന്ന പാട്ടിനെ
നഗരങ്ങളിലേക്കും ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കും
തുറന്നു വിട്ടുകൊണ്ട്‌
വെളുത്തവന്‍റെ ഇരിപ്പിടത്തെ
നീ തീക്കനലാക്കി
അവന്‍റെ ബുള്‍ഡോസറുകളില്‍
അരിപ്പകള്‍ വീഴ്ത്തി
സ്വാതന്ത്യ്രവര്‍ഷിണിയായി നീ പാടി
മേഘവര്‍ഷിണിയായി നീ ആടി

നീ വെറുമൊരു ശബ്ദം
കാട്ടിലെ കാപ്പിരിചെണ്ട
എന്നുകരുതി അവര്‍ നിന്നെ നാടുകടത്തി

മതിലുകള്‍, ജയിലറകള്‍
ദേശങ്ങള്‍, അതിര്‍ത്തികള്‍
മറികടക്കും പാട്ടിന്‍റെ മാന്ത്രികത
അവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല

നീ പാടിയപ്പോള്‍ ഭൂഖണ്ഡങ്ങള്‍ ഞെരുങ്ങി
നിന്‍റെ ചുവടുതാളത്തില്‍
ആഫ്രിക്കന്‍ വനാന്തരങ്ങള്‍ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു
നരച്ച ആകാശം കാര്‍മേഘങ്ങളാല്‍ നിറഞ്ഞു
സിംഹങ്ങള്‍ സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു
വ്യാഘ്രങ്ങള്‍
ഗോളങ്ങളില്‍ നിന്നും ഗോളങ്ങളിലേക്ക്‌
ക്വാണ്ടം ജംബ്‌ ചെയ്തു

പാട്ടും താളവും ഈശ്വരന്‍റെ വരദാനമായല്ല
സ്വാതന്ത്യ്രത്തിന്‍റെ ശ്വസനമായി
കാട്ടുചെണ്ടയുടെ മുഴക്കമായി
കരുണയും ആര്‍ദ്രതയുമായി നീ പാടി
പല ഭാഷകളില്‍ പലദേശങ്ങളില്‍
പല താളത്തില്‍ പല ഈണത്തില്‍
അതിര്‍ത…

കാക്ക

മുറ്റത്തൊരു കാക്ക വന്നിരിക്കുമ്പോള്‍
വിസ്മൃതിയില്‍ നിന്നും
സ്മൃതിയിലേക്കുണരുകയാണ് ഞാന്‍

കാക്കയുടെ കണ്ണില്‍
പരേതന്റെ വ്യസനമോ
മരണത്തിന്റെ ഇരുട്ടോ ഇല്ല.

മൂടിക്കിടക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍
ചിറകടിച്ചുയരുംപോലെ
കാക്ക പറന്നു പൊങ്ങുന്നു.

കാക്കകള്‍ കൊത്തിവലിക്കുന്നത്
ഇന്നലെ ഞാന്‍ നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്ത
ഇഷ്ടത്തെ,
കൊതിയോടെ ചുണ്ടില്‍ ചേര്‍ത്ത
രുചിയെ,
ഞാന്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞ
എന്റെ ശേഷങ്ങളെ...

മറവിയില്‍ ആണ്ടുപോയതിനെ
കൊത്തിപ്പറക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ ചോരയില്‍ പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞതോ
പൂക്കളില്‍ തേന്‍ കിനിഞ്ഞതോ
കാക്ക കാണാതെ പോകുന്നു.

ഒരു വേള
ഞാനും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍
അവനെന്റെ മേല്‍ പറന്നിരിക്കാതിരിക്കില്ല
എന്നെ അനുതാപത്തോടെ
ഉമ്മവെക്കാതിരിക്കില്ല.

കവിതക്കൊടി

തുഷാര ധൂമങ്ങളില്‍
പ്രകാശം പൊലിഞ്ഞുപോയ
തണുത്തു പനിച്ചൊരു രാത്രിയില്‍
ആകാശം പൊളിഞ്ഞു വീണുവെന്നു സ്വപ്നം കണ്ട
ആദിമ മനുഷ്യന്റെ
ആദ്യ വായ്മൊഴിയാണ്‌
ആദ്യ കവിത.

ഉറക്കം നടിക്കുന്ന ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍
ഒരാള്‍ ഉറങ്ങുന്നുവെങ്കില്‍
അയാള്‍ കവിയാണ്‌.
ഒറ്റ ഉറക്കം കൊണ്ടു ലോകമവസാനിക്കുമെന്ന്
സ്വപ്നം കാണുന്ന ഭ്രാന്തന്‍.

മരുഭൂമിയുടെ മണലടരുകള്‍ എടുത്തു മാറ്റുന്നവര്‍ക്ക്
ഭൂമി തുരന്നു ഖനി തേടി പോകുന്നവര്‍ക്ക്
നീരുറവ പോലെ കവിത പ്രത്യക്ഷയാകും.

ബലിമൃഗങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദമായ ചോര
ഒഴുകി ഒഴുകി പോകുന്നത്
കവിതയുടെ ഗുഹാമുഖത്തേയ്ക്കാണ്.

വിവസ്ത്രമായ ശരീരവും
ഇലപൊഴിഞ്ഞ ശിഖരങ്ങളുമായി
ഗ്രീഷ്മം മറികടക്കുന്ന മരങ്ങളുടെ
ഏകാന്ത ദുഖമായി
കവിത ഘനീഭവിച്ചു കിടക്കുന്നു.

ഭ്രാന്തു പിടിച്ചൊരു കിളി
ലംബ രേഖയില്‍
ദൈവത്തിന്റെ വീടുതേടി പറക്കുമ്പോള്‍
കവിതയ്ക്ക് ചിറകു മുളക്കുന്നു.

ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ വാക്കുകള്‍ തുന്നിച്ചേര്‍ത്ത,
ഉന്മാദിയുടെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ അലങ്കരിച്ച,
ധീരന്റെ ശവക്കച്ച
വിശന്നു മരിച്ച പരേതാത്മാക്കളുടെ കണ്ണീരില്‍ മുക്കി,
മുറിവേറ്റവരുടെ ഹൃദയരക്തംകൊണ്ട്
മേഘങ്ങളില്‍ ഉമ്മവെക്കുന്നു –
"കവിതക്കൊടി."


അഹല്യയുടെ ജീവിതത്തില്‍ സത്യമായും സംഭവിച്ചത്

Image
ശ്രീകോവിലിനുള്ളില്‍  ഓംകാരങ്ങളുടെ നടുവില്‍ നറുനെയ്യിന്റേയും ചന്ദനത്തിന്റേയും  സുഗന്ധങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മടുപ്പിന്റെ  നമ്രശിരസ്സുമായി വാഴുന്ന ദേവിയോട്    ഞാന്‍ ചോദിച്ചു - പെണ്ണേ പോരുന്നോ എന്റെ കുടിയില്‍? വറുത്ത പോത്തിറച്ചിയും നല്ല പുളിച്ച പനംകള്ളും ഉണ്ട്. കേട്ടപാടെ കേള്‍ക്കാത്തപാടെ  തെളിഞ്ഞ മുഖവുമായി ശ്രീപോതി എണ്ണ മെഴുക്കുള്ള ശിലാവിഗ്രഹം വെടിഞ്ഞ് പട്ടുചേല ഊരിയെറിഞ്ഞു പൂക്കുല പോലെ കൂടെ പോന്നു. ചാണകം മെഴുകിയ പുരത്തറയില്‍  കള്ള് മണക്കുന്ന മെയ്യുകള്‍ കെട്ടിമറിയുമ്പോള്‍ ചെക്കാ 
ഇനി നിന്റെ വിരലുകള്‍ കരിങ്കല്ലുകളെ സ്പര്ശിക്കല്ലേ എന്നവള്‍ കുറുമ്പ് ചൊല്ലി.