Posts

Showing posts from April, 2015

ഇരുട്ടിലേക്ക് കുഴിച്ച കിണറുകൾ

പിടഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിഷ ധമനികളുമായി
മുറ്റത്ത് തുറന്നു വെച്ചിരിക്കുന്ന
ഒറ്റക്കണ്ണൻ കിണറുകൾ
ഇനി അടച്ചുകളഞ്ഞേക്കാം.
നിത്യ അന്ധതയെ കാത്തിരിക്കുന്ന
ഒരു ഗ്ലോക്കോമാ രോഗിയുടെ കണ്ണുകളെപ്പോലെ
ആസന്നമായ ഇരുട്ടിലേക്ക്
എന്തിനാണീ കിണറുകൾ തുറന്നു വെച്ചിരിക്കുന്നത്?

ഈ കിണറുകൾ നമ്മെ പലതും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
വിശന്നു കരഞ്ഞു കണ്ണീർ വറ്റിയ
ഒരു പൈതലിന്റെ കണ്ണുകൾ പോലെ
ഭൂമിയുടെ കരച്ചിലായി നമ്മുടെ മുറ്റത്ത്
എന്തിനീ കിണറുകൾ സൂക്ഷിക്കണം ?
ഓർമ്മകളുടെ വീണ്ടെടുപ്പുപോലെ
നമ്മുടെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കിയ
ഈ കിണറുകൾ നമുക്ക് അടച്ചുകളയാം.

മരണം കാത്തിരിക്കുന്നവന്റെ
ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ പോലെ
ജീവിതത്തിന്റെ പിടച്ചിലുകൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന,
വറ്റിപ്പോയ പുഴയുടെ ശവങ്ങളും
കോരിക്കൊണ്ടുപോയ കുന്നുകളുടെ കഥകളും
മണ്ണിട്ട്‌ മൂടിപ്പോയ വയലുകളുടെ
വീർപ്പു മുട്ടലുകളുമായി
മുറ്റത്ത് എന്തിനീ കിണറുകൾ ?

മരണത്തിന്റെ വിതുന്പലുമായി
കറുത്ത ചന്ദ്രൻ പനിച്ചുകിടക്കുന്ന ആഴങ്ങളായി
ഈ കിണറുകൾ നമുക്കിനി വേണ്ട.
നിരന്തരം അടഞ്ഞുപോകുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ
അസ്തമനകാലമേ 
നിനക്കിനി ഇരുട്ട് മാത്രമാണ് കൂട്ട്.
എന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചുകളഞ്ഞ്
അന്ധരുടെ വഴികളിൽ
അന്ധതയിലേക…

ട്രാഫിക്ക്

പച്ചയും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും നിറമുള്ള
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ  ട്രാഫിക്ക് സിഗ്നലിൽ വെച്ച്  ജീവിതം വലത്തോട്ടും  സ്വപ്നങ്ങൾ ഇടത്തോട്ടും  ഫ്രീ ടേണ്‍ എടുത്തുകൊണ്ട്  മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഏതുമില്ലാതെ  പിരിഞ്ഞു പോയി.
ജീവിതത്തിന്റെ പച്ച ബസ്സ്  മഞ്ഞ നിറമുള്ള നിരത്തിലൂടെ  തീനാളങ്ങളുടെ നിറമുള്ള  കുന്നിന്റെ ചെരുവിലൂടെ  ഭ്രാന്തു പിടിച്ചോടുന്നു. മരണം എന്നൊരു കിടങ്ങ്  അതിന്റെ ഇടംവശത്ത്  പകയാർന്നൊരു വിഷസർപ്പമായി  കൂടെയോടുന്നുണ്ട്. ചുവന്ന നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളുടെ ബസ്സ്  വയലറ്റ് നിറമുള്ള ഒരു വയലിലൂടെ  നക്ഷത്രങ്ങളുടെ നാട്ടുവെളിച്ചത്തിൽ  ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ഉരുണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കുസൃതി പിടിച്ചൊരു ചിത്രകാരൻ കുട്ടി  ചുവന്ന നിറമുള്ള  സ്വപ്നങ്ങളുടെ ബസ്സിനു മുന്നിൽ  പുതിയ പുതിയ വഴികൾ വരച്ചിട്ടു. ഇടക്കിടക്ക് കറുത്ത ചായം കൊണ്ട്  കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ട് വരച്ചിട്ടുകൊണ്ട്  സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചുവന്ന ബസ്സിനെ  ചിത്രകാരൻ കുട്ടി ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു 
ട്രാഫിക്ക് തെറ്റിച്ചോടിയ രണ്ടുവണ്ടികളായ  ജീവിതവും സ്വപ്നവും ഫയർ സ്റ്റേഷനിലേക്കൊരു സന്ദേശമയക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ മരണ മണി മുഴക്കിക്കൊണ്ട്  അലറി ഓടുന്ന ഒരു ഫയർ വണ്ടിയുടെ  ഓരിയിടൽ മാത്രമാണ് സ്ക്രീനിൽ.…

പിന്മടക്കം

ഒരിക്കലും ഓർത്തെടുക്കല്ലേ
എന്നു കരുതി
ചിലയോർമ്മകളെ
വഴിയിൽ നാം ഉപേക്ഷിച്ചു പോരുന്നു.
മുറ്റത്തു നട്ടൊരു കുടമുല്ലയെ എന്നപോലെ
എന്നും ചെന്നു നോക്കുന്നതും അതിനെത്തന്നെ.

കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നടന്ന സൌഹൃദത്തെ
ഉപേക്ഷിച്ചു പോരുന്പോൾ
കൂടെ പോന്ന കുതിരകളെ
ആട്ടിപ്പായിക്കനാവുന്നില്ല

നിന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും
ആകാശം നോക്കി കുതിച്ചൊരു
ഊഞ്ഞാലിലാണ് ഞാൻ.
മേഘങ്ങളിൽ ഉമ്മവെച്ച് തിരിച്ചെത്തുന്പോൾ
നീ നിന്റെ വിരിച്ചു പിടിച്ച കൈകളുമായി
എങ്ങുപോയി?

നാം രണ്ടിടവഴികളിലൂടെ നടന്നുമറഞ്ഞിട്ടും
ആ മാമരവും
ആ നാട്ടു വഴിയും
ആ ഊഞ്ഞാലും
അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്‌

ഓരോ ദിനവും
നിന്നെമറന്നുവെച്ച കലുങ്കിൽ
നിന്നെ തിരക്കിച്ചെല്ലുന്നുണ്ട് ഞാൻ.
നമ്മൾ കൊറിച്ച കടലയുടെ തൊലികൾ
കാലം ഊതിത്തെറിപ്പിച്ചതറിയാതെ
വിളക്കുകൾ അണഞ്ഞു പോയവഴികളിലൂടെ
ഇരുട്ടിന്റെ മൌനങ്ങളിൽ
നമ്മുടെ വാക്കുകൾ പരതി ഞാൻ നടക്കുന്നു.

ഉദിക്കാതെ പോവുകയാണ്
ഓരോ ബുദ്ധപൂർണിമയും.

തണൽ

മരുപ്പരപ്പിൽ എകാന്തനായവന്റെ കൈകളിൽ
ഒരുവൻ വന്നു തൊടുന്നു -
നിന്റെ തണൽ ഞാനെടുത്തോട്ടെ
എന്ന് കൂട്ടുകൂടുന്നു. 

അവനപ്പോഴൊരു തണൽ മരമാവുന്നു
അവന്റെ ഇലകൾ പച്ചക്കുടകളായി
സൂര്യനുനേരെ നിവർന്നു നിൽക്കുന്നു

ലക്ഷ്യമില്ലാതെ അലഞ്ഞൊരു പായ്ക്കപ്പൽ
ആകാശ നീലിമയിലൊരു
സന്ധ്യാ നക്ഷത്രം കാണുന്നു.

മേൽ വിലാസക്കാരനെ കാണാതെ
അലഞ്ഞുപോയൊരു കത്ത്
അതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്ത്
വിയർത്തൊരു കയ്‌യിലിരുന്നു വിറകൊള്ളുന്നു.

രക്തം ഒഴുകിയ വഴികളിലൂടെ
നെടുവീർപ്പിടുന്ന നാട്ടുകൂട്ടത്തിന്റെ അരികിലേക്ക്
കാണാതായ കുഞ്ഞാടുകളെ മേച്ചുകൊണ്ട്
പ്രവാചകന്റെ തലപ്പൊക്കം
മലനിരകൾക്കു മേൽ ഉദിച്ചുവരുന്നു

ബുദ്ധ പ്രതിമയിൽ നിന്നും
അക്ഷോഭ്യനായ ഒരു സിംഹം
ഉണർന്നു വരുന്നു.