Posts

Showing posts from January, 2016

ഒരായിരം വർഷങ്ങൾക്കു മുന്പാണ് നീയും ഞാനും ജനിക്കുന്നതെന്നിരിക്കട്ടെ

ഒരായിരം വർഷങ്ങൾക്കു മുന്പാണ് 
ഞാൻ ജനിക്കുന്നതെന്നിരിക്കട്ടെ 
കൊച്ചു കൊച്ചു മണ്‍കുടിലുകളിൽ 
മനുഷ്യർ വസിച്ചിരുന്ന ഒരുകാലത്ത് 
കൊച്ചു മണ്‍പാതകൾ മാത്രം 
വഴികാണിച്ചിരുന്ന ഒരുകാലത്ത്
സൂര്യനുദിക്കുന്നതും അസ്തമിക്കുന്നതും
നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണുചിമ്മുന്നതും
രാത്രിയിലേക്ക്‌ നിലാവ് കോരി ഒഴിക്കുന്നതും
കണ്ടു കണ്ട് സമയം പോക്കിയിരുന്ന അന്നൊരിക്കൽ
ആകാശത്തൊരു മഴവിൽ വിരിഞ്ഞാൽ
ഒരു വർഷം മുഴുവൻ ആഹ്ലാദിക്കുന്നൊരു
തെളിമനസ്സുള്ള അന്നൊരിക്കൽ
ഒരുമരം വീഴുമ്പോൾ
കരളിലൊരു കടൽ വറ്റുന്ന വേവിന്റെ നാളിൽ
പതിവായി കൂവുന്ന പൂംകുയിലിനെ കാണാതെ
പിടഞ്ഞു മരിക്കുന്ന ഇണക്കുയിലായിരുന്ന നാളിൽ 
നടന്നു നടന്ന് വലയുമ്പോൾ ഒരു സഹജീവിയെ
കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ
അത്യാഹ്ലാദം കൊണ്ട് നൃത്തംവെക്കുംപോൾ
ഒരുമിച്ചൊരു കുന്നിൽ ഓടിക്കയറി കിതപ്പാറ്റുമ്പോൾ
പെട്ടെന്നൊരു മഴവരികിൽ
ഒരു ചേമ്പിലയിൽ മുട്ടിയുരുമ്മി
ചുടുകണമാകുന്നൊരു സ്നേഹവായ്പ്പിൽ
പങ്കുവെക്കുന്ന ചുട്ട കിഴങ്ങും പഴങ്ങളുമായി
മധുരിക്കുന്നൊരു ആദി നാളിൽ
അന്ന് നീയും എന്റെ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നാൽ
ഒരായിരം വർഷങ്ങൾക്കു മുന്പാണ്
നീയും ഞാനും ജനിക്കുന്നതെന്നിരിക്കട്ടെ

നിശാഗന്ധി

കവിതയിലെ ഓരോ വരികളിലും
ശോകത്തിന്റെ അർദ്ധ വിരാമങ്ങൾ
വാടിക്കൊഴിഞ്ഞ പൂക്കളുടെ മൌനം.
നിന്നെ വായിക്കുന്പോൾ
ഒരു പെരുംകടൽ കര കയറി വരുന്നു
ഉപമകളിൽ തോരാതെ മഴ പെയ്‌യുന്നു 
കാടു കയറിപ്പോയ സമസ്യകൾക്ക് വഴി തെറ്റുന്നു
നിശാഗന്ധിയാണ് നീ
നിലാവ് മറഞ്ഞിട്ടും നീ മറയുന്നില്ല
കഥ തീർന്നിട്ടും രംഗങ്ങൾ ഒഴിയുന്നില്ല 
ചിലങ്കയഴിഞ്ഞുപോയ നർത്തകി;
നർത്തനം തീരുന്നില്ല
ഉറങ്ങുമ്പോൾ നിന്റെ കിതപ്പ് എന്നെ പുണരുന്നു 
കവിതകൊണ്ട്‌ നീയെന്നെ പുതപ്പിക്കുന്നു
പൊള്ളുന്നു പൊള്ളുന്നു-
വെങ്കിലും നീയെന്ന കവിതയിൽ ഞാൻ പോയ്‌ മറയുന്നു.