Posts

Showing posts from April, 2016

അഞ്ചു വിരലുകൾ

ഒരു പൂവിന്റെ അഞ്ചിതളുകൾ
അഞ്ചു മടക്കിൽ അച്ഛനൊളിപ്പിച്ച
മഞ്ചാടി കുരുവിന്റെ
വിടർന്നു വരുന്ന വാതിലുകൾ -
അഞ്ചു വിരലുകൾ അഞ്ചു മുലഞെട്ടുകളാണ്.
ജീവനിലേക്ക് നീളുന്ന പഞ്ച നദികൾ
അഞ്ചു വിരലുകൊണ്ടല്ലേ അന്നം
കൂട്
നൃത്തവും
സംഗീതവും
ഉടലിലേക്ക് പടരുന്ന വേരുകൾ,
നെറ്റിയിൽ ചുക്കരച്ചു പുരട്ടും സാന്ത്വനങ്ങൾ,
ചുണ്ടോട്‌ ചേർക്കും താമരമൊട്ട്-
പ്രിയയുടെ ഉടലിൽ പടരുമ്പോൾ
അഞ്ചു വിരലുകൾ അഞ്ചു സ്വർഗ്ഗങ്ങൾ -
മാന്ത്രികതയുടെ താക്കോലുകൾ

അതേ വിരലുകൾ
അതേ അഞ്ചിതളുള്ള പൂ
ഒരു കഠാരപ്പിടിയിൽ
ഒരു പിടച്ചിലിന്റെ കഴുത്തിൽ
ഒരു ശ്വാസത്തിന്റെ വീർപ്പു മുട്ടലിൽ

പിന്നേയും ചോരയോടെ കോരിയെടുക്കുന്നു -
മുറിവ് ഉണങ്ങും വരെ ചന്ദനം അരക്കുന്നു
ചൂടാറും വരെ തണുപ്പിക്കുന്നു
തണുക്കും വരെ ചൂട് പകരുന്നു.

നിന്റെ മാത്രമാകുന്ന കവിത

എന്റെ കവിതയിലെ ചോര
നിന്റെ മുലഞെട്ടിലേക്ക് ഇറ്റ് വീഴുന്നു.
എന്റെ ആത്മാവ് നിന്റെ മാറിടത്തിൽ വിറകൊള്ളുന്നു...
...തെരുവിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട
വാടിയ പൂവ്വാണ് എന്റെ കവിത -
- നിനക്കൊഴികെ.

വീടില്ലാത്തവൻ

മടങ്ങിപ്പോകാൻ വീടില്ലാത്തവന്റെ
കൈകൾ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.
അവന്റെ പെട്ടി ശൂന്യവും
അവന്റെ ഹൃദയം ഭാരമേറിയതുമായിരിക്കുന്നു.
നിർവികാരം ഓരോ പകലും അസ്തമിക്കുന്നു.
രാത്രിയുടെ ചില്ലയിൽ ഇരുട്ട് കൂടുകൂട്ടുമ്പോൾ
അവൻ നിഴലുകളെ കൂട്ടിനു വിളിക്കുന്നു.
ഒഴിഞ്ഞ പാതകളിൽ
മരിച്ചവർ ഒപ്പം കൂടുന്നു.
സത്രച്ചുമരുകൾ അവന് താരാട്ട് പാടുന്നു.
അവന്റെ ചുംബനങ്ങൾ
കാറ്റ് കൊണ്ടു പോകുന്നു.
വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ അവന്റെ മാറിടത്തിൽ
കിനാ മഴ പെയ്ത്
മരുപ്പച്ച മുളച്ചു പൊന്തുന്നു

സമാഗമം

പ്രിയേ.. നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ
നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്തതും ,
കവിൾത്തടങ്ങളിൽ രണ്ടു സൂര്യന്മാർ
ഉദിച്ചു നിന്നതും
ഞാനോമനിക്കുന്ന
നിന്റെ ചുണ്ടുകളിലെ നിത്യവസന്തവും
ഒന്നുമൊന്നും ഞാൻ കണാത്തൊരു
വിസ്മയ നിമിഷമായിരുന്നു നമ്മുടെ ആദ്യ സമാഗമം.
ഓർമയുണ്ട്,
നിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു നിന്നൊരു പവിഴമല്ലി -
ഞാനതിലൂടെ ഊർന്നു വന്നു.
നിന്നിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി;
തടാകം നിറയെ ലില്ലിപ്പൂക്കൾ
ചുവന്നു തുടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നമ്മുടെ ചുണ്ടുകൾ കവിത നെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്നു.
ഞാൻ നിന്റെ ഗന്ധർവ്‍വനായിരുന്നു.
പാലപ്പൂവുകൾ നമുക്ക് മീതെ വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.
പ്രണയമേ ഞാനോർക്കുന്നു
ഓരോ ഇടിമിന്നലിലും
നിന്റെ ഉടൽ വിറകൊള്ളുന്നത്.
ഞാനോർക്കുന്നു നാമപ്പോൾ
ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ നേർമ്മയിൽ
പച്ചക്കരിമ്പായി വിളഞ്ഞു നിന്നത്.

ഇരുട്ട്

രാത്രിയുടെ കൊമ്പടർന്നു പോയിരിക്കുന്നു.
നെഞ്ചിലേറ്റ കഠാരയെ
 ഓമനിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണവൻ.
ഇരുട്ട് ചിറകടിച്ചു പറന്നുയരുന്നത്
കാത്തിരിക്കുകയാണവൻ.
അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയിടത്ത് നിന്ന്
ഞാൻ ഒന്നും തുടങ്ങുന്നില്ല.
അവൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്
തീരുന്നുമില്ല.
ഭ്രാന്തൻകുന്ന് ഒരു ചിരിയെ
താഴോട്ട് ഉരുട്ടി വിട്ടിരിക്കുന്നു.
ഉടലിനുള്ളിലേക്ക് വെളിച്ചം കത്തിയിറങ്ങുന്നു.
ആൽമരം സിദ്ധാർത്ഥനെ കാത്തിരിക്കുന്നു.
കൊഴിഞ്ഞു പോയ ഇലകളിൽ
നീലച്ചായം പൂശുകയാണ് അന്ധനായ കുട്ടി.
അന്ധത വിരിച്ച് ഞങ്ങൾ
അതിഥികളെ കാത്തിരിക്കുന്നു.