ജീവിതഗാനം

അമ്മ

2012-01-29T12:30:00.001+04:00

അടുപ്പില്‍ കത്തിയതും
കലത്തില്‍ വെന്തതും
ഉണ്ണികള്‍ക്ക്
അപ്പമായി വിളമ്പിയതും
കഥയും കവിതയുമായി ഉറങ്ങിയതും
അവളാണ്.
ഉണ്ണികളുടെ കണ്ണുകളില്‍ വിരിഞ്ഞ
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണവള്‍
മാല കോര്‍ത്തത്.
ഉണ്ണിക്കാലടികളില്‍ നോക്കിയാണവള്‍
കാലഗണന നടത്തിയത്.
പുകയാതെ അവള്‍ നിന്നു കത്തുമ്പോള്‍
പുര നിറയെ വെളിച്ചം.

ഞാന്‍ രണ്ട് ചുണ്ടുകളുടെ ഉമ്മ

2012-01-25T16:15:00.000+04:00

നീ അരികില്‍ വരുമ്പോള്‍

ഞാന്‍ രണ്ട് ചുണ്ടുകളുടെ ഉമ്മകള്‍.

ഞാന്‍ നിന്നെ ഉമ്മവെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

നീ ചിരിക്കുമ്പോള്‍,

കവിളിണകളിലെ പവിഴങ്ങളായി എന്റെ ഉമ്മകള്‍.

നീ കരയുമ്പോള്‍,

കൈലേസായി എന്റെ ഉമ്മ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു.

നിന്റെ നിശ്വാസത്തെ,

ഞാന്‍ ഉമ്മകൊണ്ട് തണുപ്പിക്കുന്നു.

നിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ വേഗത്തെ,

എന്റെ ഉമ്മകള്‍ നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

നിന്റെ ആകാംക്ഷകളെ,

എന്റെ ഉമ്മയുടെ അതിരില്‍ ഞാന്‍ തളച്ചിടുന്നു.

നിന്റെ ഉടല്‍ വിയര്‍പ്പിനെ,

ഞാന്‍ ഉമ്മകള്‍ കൊണ്ട് തുടച്ചു നീക്കുന്നു.

നിന്റെ ഉഷ്ണത്തിനുമേല്‍,

ഞാനൊരു ഉമ്മവിശറിയായി വീശുന്നു.

മഴയില്‍ നീ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍,

ഉമ്മകളുടെ കുടയില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ കരുതി വെക്കുന്നു.

നിനക്ക് വിശക്കുമ്പോള്‍,

ഉമ്മകള്‍ തിന്നാന്‍ തരുന്നു.

നിനക്കണിഞ്ഞൊരുങ്ങുവാന്‍,

ഉമ്മകള്‍ കോര്‍ത്ത സുഗന്ധമാല.

നിന്റെ സിന്ധൂരത്തില്‍,

ഉമ്മകൊണ്ടൊരു തൊടു കുറി.

നിന്റെ പാദങ്ങളില്‍,

ഉമ്മകളുടെ പാദസര കിലുക്കം.

നിനക്ക് ഉടുക്കുവാന്‍,

ഉമ്മകള്‍ തുന്നി ചേര്‍ത്ത പട്ടുചേല.

നീ മുറുക്കിചുവപ്പിച്ചത്

എന്റെ ഉമ്മകള്‍.

ഉറക്കം വരാത്ത നിന്റെ രാത്രികള്‍ക്ക്,

എന്റെ ഉമ്മകളുടെ ഉറക്ക് പാട്ട്.

നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍,

എന്റെ ഉമ്മകളുടെ നറുതേന്‍.

മഞ്ഞുകാലത്ത് തണുപ്പ് വീഴാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍,

ഉടലാകെ ഉമ്മവെച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ നിനക്ക് ചൂട് പകരുന്നു.

"രക്തമുറക്കുന്ന തണു തണുത്ത ശൈത്യകാലക്കാറ്റേ,

എന്റെ ചുണ്ടുകളുടെ ചൂടില്‍

നിന്നെ ഞാന്‍ ഉഷ്ണവാതമായി

പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്യും.

എന്റെ പ്രണയിനിയെ ചൂട് പിടിപ്പിക്കുന്ന

തീ ചുണ്ടുകളാണ്... "

"പുത്തന്‍ ഇക്കിളികള്‍ക്ക് കാതോര്‍ക്കുക"

2012-01-18T09:59:00.003+04:00

പൊറിഞ്ചുവേട്ടാ
വട്ടിയില്‍ എന്തുണ്ട്‌ മീനുകള്‍?
അയല, ചാള, കണമ്പ്‌, വെളൂരി!
പുതിയതരം മീനൊന്നും പിടിക്കുന്നില്ലേ മുക്കുവര്‍?

കടലിങ്ങനെ ആഴത്തിലും പരപ്പിലും കിടന്നിട്ടും
വലയില്‍ കടലിനെ അരിച്ചെടുത്തിട്ടും
എന്തേ പുതിയതൊന്നും കുടുങ്ങിയില്ല.
എത്റനാളായി ഇതേ മീനുകള്‍
പൊരിച്ചും പൊള്ളിച്ചും
കറിവെച്ചും കഴിക്കുന്നു.
മീന്‍ തിന്നുമ്പോള്‍
പുതിയാതൊന്നു തിന്നണം
അതിന്‍റെ മാംസം ചവച്ച്‌
മുള്ളുവലിച്ചൂരുന്നതിന്‍റെ ത്രില്ല്
നിങ്ങള്‍ക്കറിഞ്ഞുകൂട.

അടുക്കളയില്‍ അമ്മവേവിക്കുന്നത്‌
എന്നും ചോറുതന്നെ
മടുത്തുപോയി
ഈ പഴഞ്ചന്‍ ആഹാര രീതികള്‍
ഒരു ദിവസം ചൈനീസ്‌
മറ്റൊരുദിവസം അമേരിക്കന്‍
അങ്ങനെ ഭൂഖണ്ഡങ്ങള്‍ മറികടക്കുന്ന
തീറ്റശൈലികള്‍ വളര്‍ത്തിയെടുക്കണം
അവിടെയാണ്‌ പുതുമയുള്ളരുചികള്‍
വെന്തു പൊങ്ങുന്നത്‌.

ദരിദ്ര നാരായണാ
നിനക്കെന്നും വിശപ്പോ?
മനുഷ്യര്‍ക്കെന്തെല്ലാം വികാരങ്ങളുണ്ട്‌?
നീ ഇപ്പോഴും അരച്ചാണ്‍ വയറിന്‍റെ അടിമ.
നീ ഒട്ടും അപ്ഡേറ്റ്‌ അല്ല.

ഹേ കഥാകാരാ...
എവിടെ നിന്‍റെ കഥയില്‍ പുതുമ?
അതേ പഴയ വിഷയങ്ങള്‍
പ്റണയം, വിരഹം, ഗൃഹാതുരത,
വഞ്ചന, പക, ഒളിച്ചോട്ടം,
ദാരിദ്ര്യം, നിരാശ, വര്‍ഗ്ഗീയത,
ദേശസ്നേഹം, വിപ്ളവം, കരുണ
വക്രിച്ചും വിസ്തരിച്ചും
അവസാനത്തേത്‌ ആദ്യം പറഞ്ഞും
ആദ്യത്തേത്‌ അവസാനം പറഞ്ഞും
ഭാഷകൊണ്ടുള്ള കുരങ്ങുകളി.
ഞാനൊന്നും
അറിയുന്നില്ലെന്നാണു നിന്‍റെ നാട്യം.

പറയുമ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ കഥപറയണം
ചൊല്ലുമ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ കവിത
വരക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ ചിത്റം
ചിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ ചിരി
കരയുമ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ കരച്ചില്‍
ആടുമ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ ആട്ടം
പാടുമ്പോള്‍ ഒരു പുതിയ പാട്ട്‌...

എങ്കിലേ
ഞങ്ങളുടെ എമ്പക്കം നിറഞ്ഞ കുക്ഷിയില്‍
‍ഇക്കിളി വിടരൂ...

യക്ഷി

2012-01-08T13:26:00.001+04:00

കനത്തു പെയ്യും മഴയില്‍,
നനഞ്ഞു പനിച്ചു
വിറച്ചു നില്‍ക്കും
രാത്രി നഗരത്തിന്‍
അനാഥത്തെരുവില്‍,
പീടികത്തിണ്ണയില്‍,
ഉറക്കം വരാത്തവന്റെ
കീറപ്പായയില്‍-
യക്ഷി.

നൂറും വെറ്റിലയും ചോദിക്കാതെ
കണ്‍നിറയെ നിലാവും
കാരുണ്യവുമായി
അവന്റെ പായ് തലയ്ക്കിലിരിക്കുന്നു-
യക്ഷി.

ഉണ്ണീ
ഉറങ്ങൂ...
ഉറങ്ങൂ...
എന്നവള്‍ നെറുകയില്‍ തലോടി.

തേറ്റകളുള്ള പല്ലുകളോ
ചുവന്ന കണ്ണുകളോ
ഇല്ലാത്തവള്‍,
ചന്ദന ഗന്ധവും
മുലപ്പാലിന്‍ ചിരിയുമായി
പാലപ്പൂ പോലൊരു
പാതിരാ യക്ഷി.

ശൈത്യകാലം.

2012-01-03T18:10:00.001+04:00

പെയ്തു

നിറഞ്ഞതെല്ലാം

മുതുകില്‍ ഘനീഭവിക്കുന്ന

ശൈത്യകാലം.

എല്ലാം എന്നിലേക്ക്‌ അടര്‍ത്തി

ഇലകളില്ലാത്ത മരം പോലെ

കാലമേ നീ...

ശൈത്യത്തിന്റെ അടരുകള്‍

മൂടി

ഞാനൊരു ഹിമ ശൈലം.

ഉറഞ്ഞുപോയ രക്തത്തില്‍

സ്വപ്നങ്ങളെ കാത്തുവെച്ചൊരു

ചിരഞ്ജീവിയാണ്‌ ഞാന്‍.

സ്നേഹം

2011-12-25T13:13:00.000+04:00

മുറിവുകള്‍ ഉണക്കുന്ന
തൈലമാണ് സ്നേഹം
തളികയില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍
അതിനെ സ്നേഹം എന്നു വിളിക്കയില്ല.
മുറിവില്‍ പുരളുമ്പോള്‍,
നിന്റെ രക്തത്തിലേക്ക് നീറിപ്പടരുമ്പോള്‍,
നിന്റെ ഹൃദയത്തെ ആര്‍ദ്രമാക്കുമ്പോള്‍..,
നിന്നിലത് ലഹരിയായി നിറയുമ്പോള്‍ ...
അപ്പോള്‍ മാത്രം
അത് സ്നേഹമെന്ന് വിളിക്കപ്പെടും.
നീ അതിനെ
ആവേശത്തോടെ വാരിപ്പുണരുമ്പോള്‍
പ്രണയത്തിന്റെ വെള്ളിനക്ഷത്രങ്ങള്‍
നിന്നിലൂടെ കടന്നു പോകും

നിലാവ്‌

2011-12-18T15:55:00.000+04:00

ഗ്രാമത്തിലെ ഇരുണ്ട പാതയില്‍
എന്നെകൈപിടിച്ചു നടത്തിയ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍
ഇവിടെ ധാരാവിക്കും മലബാര്‍ഹില്ലിനും മുകളില്‍.

നിങ്ങള്‍ക്കെന്‍റെ ചന്ദ്രനെ പകുത്തെടുത്ത്‌
കിടപ്പറയിലോ ലോക്കറിലോ സൂക്ഷിക്കുവാനാവില്ല.

ഭൂമിക്കു മീതെ വളരെപതുക്കെ
വീശിയെറിഞ്ഞ കസവുകമ്പളം ഈ നിലാവ്‌,

പാല്‍നിറമെന്തെന്നറിയാത്ത ഇടയബാലന്‌
പാല്‍ക്കിണ്ണം പോലെയീ പൂനിലാവ്‌,

ചേരിയിലെ അഴുക്കുചാലില്‍
പുലയന്‍റെ ഉണ്ണിക്ക്‌ പൊന്‍കിണ്ണമായി
പുഞ്ചിരിപൊഴിക്കുന്നു പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍,

തെരുവുകുട്ടികളുടെ മുഷിഞ്ഞ കൈകള്‍ക്ക്‌
പാതെച്ചി കൈകൊടുത്ത്‌
കുശലവും കുസൃതിയും പറഞ്ഞ്‌
നഗര രാത്രിയില്‍ നടക്കുന്ന മുത്തശ്ശന്‍ നിലാവ്‌,

നക്ഷത്രം ചതിച്ച പെണ്‍കുട്ടി
മൃഗകാമനകള്‍ കടിച്ചുപറിച്ച ശരീരവുമായി
തെരുവോരത്ത്‌ പനിച്ചുവിറച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
ഒരുകിണ്ണം കനവുമായി നിലാവെത്തുന്നു...

ഇരുട്ടില്‍ ചാരന്‍മാരുടെ ഗൂഢാലോചനകള്‍ക്കുമേല്‍
‍അസ്വസ്ഥത പടര്‍തുന്ന കണിശക്കാരന്‍ മേല്‍നിലാവ്‌,

ചതിയില്‍ വധിക്കപ്പെട്ട ധീരന്‍റെ തലയോട്‌ കയ്യിലേന്തി
പൂര്‍ണചന്ദ്രന്‍റെ മന്ദഹാസം...

പ്രണയ പരവശയുടെ മണിയറയില്‍ മാത്രമല്ലീ
നിലാവിന്‍ വെട്ടം.
ലോക്കപ്പില്‍ ഭേദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നവന്‍റെ
ശിരസ്സില്‍ തേജസ്സായി കണ്‍നിലാവ്‌,

കാരാഗൃഹത്തില്‍ കണ്ണ്‌ ചൂഴ്ന്നെടുക്കപ്പെട്ടവന്‌
ജീവതൈലമായി നിലാവുപരക്കുന്നു...

അവന്‍റെ അമരത്വത്തെ പ്രകീര്‍ത്തിച്ച്‌
നാളെ കൂടുതല്‍ തിളക്കവുമായി ഉദിച്ചുപൊന്താന്‍
മേഘശകലങ്ങളില്‍ മുഖം മറച്ച്‌
നിലാവ്‌ പൊലിഞ്ഞു പോകുന്നു...

പേടി

2011-12-06T14:45:00.000+04:00

നിശ്ശബ്ദതകൊണ്ട്

ആയിരം നാവുകളെ അരിഞ്ഞു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു

നിസംഗതകൊണ്ട്

നീ എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.

എന്റെ പേടി

പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു പുരവിഴുങ്ങുമ്പോഴും

നിന്റെ ചുണ്ടില്‍

ചായക്കോപ്പയുടെ പുഞ്ചിരി.

നിന്റെ ദാഹം തീര്‍ക്കാന്‍

പ്രളയത്തില്‍ ഞാന്‍?

മൊത്തി കുടിച്ചുകൊണ്ട്

നിന്റെ സംവാദം നീളുമ്പോള്‍

എന്റെ ഉടല്‍ നീറിപ്പിടിക്കുന്നു

പനിച്ചു തുള്ളിയ ദേഹങ്ങളുമായി

ഞങ്ങളുടെ ദേശം

ഒരിറ്റു കനിവിനായി കേഴുന്നു.

----------------------------------
പുര നിറച്ചു പന്നികളാണ്.
മുക്റയിട്ടും മൂക്കറ്റം തിന്നും തൂറിയും
മലത്തില്‍ തന്നെ ശയിച്ചും.

അടുക്കളയില്‍ വേവാത്തവ

2011-12-03T20:19:00.001+04:00

ചോറുവെയ്ക്കുവാന്‍ അരിയെടുത്തപ്പോള്‍
അരിയില്‍ പുരണ്ടുകിടക്കുന്ന പച്ചച്ചോര.
ആരാണ്‌ അരിക്കൊപ്പം
ചുടുചോരയും കയറ്റി അയച്ചത്‌?

കറിവെക്കാന്‍ ഇളവനരിഞ്ഞപ്പോള്‍
ഒരു കുടം കണ്ണുനീര്‍.
കുമ്പളം നട്ടുവളര്‍ത്തുന്നത്‌
കണ്ണീരു നനച്ചാണോ?

കഴുകാന്‍ പരിപ്പെടുത്തപ്പോള്‍
പരിപ്പിന്‌ ഗദ്ഗദം.
ആരെ ഓര്‍ത്താണ്‌
നീ ഇങ്ങനെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്നത്‌?

ഏതു പാടത്താണ്‌ വേദനകള്‍ കുഴച്ച്‌
നിങ്ങളെയെല്ലാം നട്ടുവളര്‍ത്തിയത്‌?
ഏതു വിരലുകളെയാണ്‌
കയങ്ങളിലുപേക്ഷിച്ച്‌
നിങ്ങള്‍ യാത്രതിരിച്ചത്‌?

എന്‍റെ കലത്തില്‍ വേവാത്ത
നോവുകളെ കയറ്റി അയച്ച്‌
സ്വയംഹത്യ ചെയ്തവരേ...
എന്‍റെ അടുക്കളയിപ്പോള്‍
‍മരണവീടിനേക്കാള്‍ ശോചനീയം.

മിറിയം മക്കേബയെ സ്മരിക്കുമ്പോള്‍

2011-11-23T18:48:00.020+04:00

ഓ മമ്മാ ആഫ്രിക്കാ...
ജോഹന്നാസ്ബര്‍ഗിലെ തെരുവുകളില്‍
കറുത്തകുട്ടികളുടെ കൈകളില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട്‌
നീ പാടുകയല്ല, അലറുകയാണ്‌
ഖൌലേസാ മമ്മാ ഖൌലേസാ...

വെടിയുണ്ടകളേക്കാളും വേഗമാര്‍ന്ന പാട്ടിനെ
നഗരങ്ങളിലേക്കും ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കും
തുറന്നു വിട്ടുകൊണ്ട്‌
വെളുത്തവന്‍റെ ഇരിപ്പിടത്തെ
നീ തീക്കനലാക്കി
അവന്‍റെ ബുള്‍ഡോസറുകളില്‍
അരിപ്പകള്‍ വീഴ്ത്തി
സ്വാതന്ത്യ്രവര്‍ഷിണിയായി നീ പാടി
മേഘവര്‍ഷിണിയായി നീ ആടി

നീ വെറുമൊരു ശബ്ദം
കാട്ടിലെ കാപ്പിരിചെണ്ട
എന്നുകരുതി അവര്‍ നിന്നെ നാടുകടത്തി

മതിലുകള്‍, ജയിലറകള്‍
ദേശങ്ങള്‍, അതിര്‍ത്തികള്‍
മറികടക്കും പാട്ടിന്‍റെ മാന്ത്രികത
അവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല

നീ പാടിയപ്പോള്‍ ഭൂഖണ്ഡങ്ങള്‍ ഞെരുങ്ങി
നിന്‍റെ ചുവടുതാളത്തില്‍
ആഫ്രിക്കന്‍ വനാന്തരങ്ങള്‍ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു
നരച്ച ആകാശം കാര്‍മേഘങ്ങളാല്‍ നിറഞ്ഞു
സിംഹങ്ങള്‍ സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു
വ്യാഘ്രങ്ങള്‍
ഗോളങ്ങളില്‍ നിന്നും ഗോളങ്ങളിലേക്ക്‌
ക്വാണ്ടം ജംബ്‌ ചെയ്തു

പാട്ടും താളവും ഈശ്വരന്‍റെ വരദാനമായല്ല
സ്വാതന്ത്യ്രത്തിന്‍റെ ശ്വസനമായി
കാട്ടുചെണ്ടയുടെ മുഴക്കമായി
കരുണയും ആര്‍ദ്രതയുമായി നീ പാടി
പല ഭാഷകളില്‍ പലദേശങ്ങളില്‍
പല താളത്തില്‍ പല ഈണത്തില്‍
അതിര്‍ത്തികളില്ലാത്ത രാഗത്തില്‍
ഖൌലേസ മമ്മാ, ഖൌലേസാ...

കാക്ക

2011-11-16T19:29:00.000+04:00

മുറ്റത്തൊരു കാക്ക വന്നിരിക്കുമ്പോള്‍
വിസ്മൃതിയില്‍ നിന്നും
സ്മൃതിയിലേക്കുണരുകയാണ് ഞാന്‍

കാക്കയുടെ കണ്ണില്‍
പരേതന്റെ വ്യസനമോ
മരണത്തിന്റെ ഇരുട്ടോ ഇല്ല.

മൂടിക്കിടക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍
ചിറകടിച്ചുയരുംപോലെ
കാക്ക പറന്നു പൊങ്ങുന്നു.

കാക്കകള്‍ കൊത്തിവലിക്കുന്നത്
ഇന്നലെ ഞാന്‍ നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്ത
ഇഷ്ടത്തെ,
കൊതിയോടെ ചുണ്ടില്‍ ചേര്‍ത്ത
രുചിയെ,
ഞാന്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞ
എന്റെ ശേഷങ്ങളെ...

മറവിയില്‍ ആണ്ടുപോയതിനെ
കൊത്തിപ്പറക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ ചോരയില്‍ പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞതോ
പൂക്കളില്‍ തേന്‍ കിനിഞ്ഞതോ
കാക്ക കാണാതെ പോകുന്നു.

ഒരു വേള
ഞാനും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍
അവനെന്റെ മേല്‍ പറന്നിരിക്കാതിരിക്കില്ല
എന്നെ അനുതാപത്തോടെ
ഉമ്മവെക്കാതിരിക്കില്ല.

കവിതക്കൊടി

2011-11-13T17:48:00.005+04:00

തുഷാര ധൂമങ്ങളില്‍
പ്രകാശം പൊലിഞ്ഞുപോയ
തണുത്തു പനിച്ചൊരു രാത്രിയില്‍
ആകാശം പൊളിഞ്ഞു വീണുവെന്നു സ്വപ്നം കണ്ട
ആദിമ മനുഷ്യന്റെ
ആദ്യ വായ്മൊഴിയാണ്‌
ആദ്യ കവിത.

ഉറക്കം നടിക്കുന്ന ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍
ഒരാള്‍ ഉറങ്ങുന്നുവെങ്കില്‍
അയാള്‍ കവിയാണ്‌.
ഒറ്റ ഉറക്കം കൊണ്ടു ലോകമവസാനിക്കുമെന്ന്
സ്വപ്നം കാണുന്ന ഭ്രാന്തന്‍.

മരുഭൂമിയുടെ മണലടരുകള്‍ എടുത്തു മാറ്റുന്നവര്‍ക്ക്
ഭൂമി തുരന്നു ഖനി തേടി പോകുന്നവര്‍ക്ക്
നീരുറവ പോലെ കവിത പ്രത്യക്ഷയാകും.

ബലിമൃഗങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദമായ ചോര
ഒഴുകി ഒഴുകി പോകുന്നത്
കവിതയുടെ ഗുഹാമുഖത്തേയ്ക്കാണ്.

വിവസ്ത്രമായ ശരീരവും
ഇലപൊഴിഞ്ഞ ശിഖരങ്ങളുമായി
ഗ്രീഷ്മം മറികടക്കുന്ന മരങ്ങളുടെ
ഏകാന്ത ദുഖമായി
കവിത ഘനീഭവിച്ചു കിടക്കുന്നു.

ഭ്രാന്തു പിടിച്ചൊരു കിളി
ലംബ രേഖയില്‍
ദൈവത്തിന്റെ വീടുതേടി പറക്കുമ്പോള്‍
കവിതയ്ക്ക് ചിറകു മുളക്കുന്നു.

ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ വാക്കുകള്‍ തുന്നിച്ചേര്‍ത്ത,
ഉന്മാദിയുടെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ അലങ്കരിച്ച,
ധീരന്റെ ശവക്കച്ച
വിശന്നു മരിച്ച പരേതാത്മാക്കളുടെ കണ്ണീരില്‍ മുക്കി,
മുറിവേറ്റവരുടെ ഹൃദയരക്തംകൊണ്ട്
മേഘങ്ങളില്‍ ഉമ്മവെക്കുന്നു –
"കവിതക്കൊടി."

അഹല്യയുടെ ജീവിതത്തില്‍ സത്യമായും സംഭവിച്ചത്

2011-11-08T12:04:00.005+04:00

ശ്രീകോവിലിനുള്ളില്‍

ഓംകാരങ്ങളുടെ നടുവില്‍

നറുനെയ്യിന്റേയും ചന്ദനത്തിന്റേയും

സുഗന്ധങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍

മടുപ്പിന്റെ നമ്രശിരസ്സുമായി

വാഴുന്ന ദേവിയോട്

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു -

പെണ്ണേ പോരുന്നോ എന്റെ കുടിയില്‍?

വറുത്ത പോത്തിറച്ചിയും

നല്ല പുളിച്ച പനംകള്ളും ഉണ്ട്.

കേട്ടപാടെ കേള്‍ക്കാത്തപാടെ

തെളിഞ്ഞ മുഖവുമായി

ശ്രീപോതി

എണ്ണ മെഴുക്കുള്ള ശിലാവിഗ്രഹം വെടിഞ്ഞ്

പട്ടുചേല ഊരിയെറിഞ്ഞു

പൂക്കുല പോലെ

കൂടെ പോന്നു.

ചാണകം മെഴുകിയ പുരത്തറയില്‍

കള്ള് മണക്കുന്ന മെയ്യുകള്‍

കെട്ടിമറിയുമ്പോള്‍

ചെക്കാ
ഇനി നിന്റെ വിരലുകള്‍

കരിങ്കല്ലുകളെ സ്പര്ശിക്കല്ലേ

എന്നവള്‍ കുറുമ്പ് ചൊല്ലി.

അവശേഷിക്കുവാന്‍ ചിലത്...

2011-10-31T09:17:00.003+04:00

ചില നക്ഷത്രങ്ങള്‍
ആകാശങ്ങളില്‍ നിന്നും അടര്‍ന്ന്
ഇരുട്ടില്‍ അദൃശ്യമാകുന്നു.

നിലച്ചു പോകുന്ന സ്നേഹങ്ങള്‍
കെട്ടുപോയ വിളക്കുപോലെ
അന്ധത സമ്മാനിക്കുന്നു.

മനസ്സുകള്‍ മനസ്സുകളിലേക്ക്
ചാരിവെച്ച ഏണികള്‍ എടുത്തു മാറ്റുമ്പോഴാണ്
ആഴിപ്പരപ്പുകളില്‍ ദ്വീപുകള്‍ ഉണ്ടാകുന്നത്.

വിലങ്ങു വീണ മനസ്സുകളേക്കാള്‍
ഭീകരമാണ്
അടച്ചുവെച്ച വാക്കുകള്‍.

മുറിയാന്‍ ശരീരമില്ലെങ്കില്‍
വേദനക്കുള്ള ഗുളികകള്‍ എന്തിനാണ്?

പൊള്ളി പൊള്ളി കത്തിപ്പടരാന്‍
ഒന്നും ബാക്കിയില്ല.
മരണത്തിനു മുന്‍പേ
എല്ലാം ദഹിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു.

ചാരമായ എന്നെ മുള്‍ച്ചെടികള്‍ക്ക്
ചോറായി വിളമ്പണം.
പനിനീര്‍ പുഷ്പങ്ങളുടെ
ചുവപ്പായി പുനര്‍ജ്ജനിക്കുവാന്‍.

ചരിത്രത്തില്‍ പറവകളുടെ പങ്ക്

2011-10-24T10:42:00.001+04:00

പ്രളയക്കടലില്‍

മുങ്ങിത്താഴുന്ന ദൈവത്തിന്

ദേശാടനം നടത്തുന്ന ഒരു പറവ

ആകാശത്തില്‍ നിന്നും ഒരാലില

താഴേക്കു കൊത്തിയിട്ടു കൊടുത്തു.

ആലിലയില്‍ കയറിയ ദൈവം

പുതിയ യുഗത്തിന്റെ കരയില്‍

പ്രളയം കൊണ്ടു പോകാത്ത

വിത്തുകള്‍ വിതച്ചു.

ദൈവം പറഞ്ഞു

അവന്‍ എനിക്ക് തന്നതിനെ

ഞാന്‍ നിനക്ക് തന്നു.

ഉസ്താദ് ബിസ്മില്ലാഖാന്‍

2011-10-18T20:47:00.002+04:00

ഗംഗയുടെ തീരങ്ങളോട് ചോദിക്കൂ,
പറയും.
ഈ വൃദ്ധഗായകനെപറ്റി.

നിങ്ങള്‍
ജന്മഭൂമിയെയും സംസ്ക്കാരങ്ങളെയും പറ്റി
സായുധ സംവാദങ്ങള്‍ നടത്തുമ്പോള്‍,
അയല്‍ക്കാരന്റെ മതബോധത്തിലേക്ക്
വാളിറക്കുമ്പോള്‍,
ചാച്ചാജി എന്ന് ഇന്നലെവരെ വിളിച്ചവളുടെ
നഗ്നതയില്‍ പല്ലിറുക്കി
ആര്‍‌ഷഭാരതമെന്നു പുലമ്പുമ്പോള്‍
കുട്ടികളുടെ നിഷ്ക്കളങ്കതയോടെ
ഷെഹനായ് ഊതിക്കൊണ്ട്
പുണ്യനദിയുടെ തീരത്തില്‍
വിശ്വനാഥ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഒതുക്കു കല്ലുകളൊന്നില്‍
കബീറിന്റെ ധ്യാനവുമായി ഇരുന്നവന്‍ -
ബിസ്മില്ലാഖാന്‍.

ഉസ്താദ് ബിസ്മില്ലാഖാന്‍
ഷെഹനായ് ഊതുമ്പോള്‍
പ്രപഞ്ചനാഥന്‍ ശിലയില്‍ നിന്നുമുണര്‍ന്ന്
അവനരികില്‍ ചെന്നിരിക്കും.
അപ്പോള്‍ ഗംഗ
താന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും
പവിത്രയാകുന്നതറിയും.
ആകാശം സമാധാനവുമായി ഭൂമിയില്‍ വന്നിരിക്കും.
ഗംഗയുടെ തീരങ്ങളില്‍ നിന്നും ആത്മാവുകള്‍
ശാന്തിയുടെ നിറവില്‍ ഉണര്‍ന്നുവരും.

ഉസ്താദ് ...
അവിടുന്ന് ഷെഹനായ് ഊതുമ്പോള്‍
അതൊരു സുഷിരവാദ്യത്തിന്റെ സ്വരമാധുര്യമല്ല,
സംഗീതം കൊണ്ടുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലാണ്.
അതിര്‍ത്തികളില്ലാത്ത
വര്‍ണ്ണഭേദങ്ങളില്ലാത്ത
മതഭേദങ്ങളില്ലാത്ത
മാനവീകതയുടെ പ്രഖ്യാപനമാണ്.

ആരാണ് രക്തസാക്ഷി?

2011-10-13T20:00:00.000+04:00

ബലിമൃഗമായി
പോരില്‍ പിടഞ്ഞു വീണവനോ?

ഹാ! എന്റെ വിധിയെന്നു കരഞ്ഞ്
ശത്രുവിന്റെ കൈപിഴയില്‍
കുഴഞ്ഞു വീണവനോ?

അതോ നക്ഷത്രങ്ങളെ ചവുട്ടി
ഉഷ്ണ പ്രപഞ്ചങ്ങളെ ഉണര്‍ത്താന്‍
പട നയിച്ചവനോ?
ഹൃദയത്തില്‍ ഊതിപൊലിപ്പിച്ച തീക്കനല്‍
അന്ധകാരത്തിന്റെ മുഖത്ത്
അലറി തുപ്പിയവനോ?

ആരാണ് രക്തസാക്ഷി?

രക്തസാക്ഷിയെ പ്രതി
ഒരമ്മയും കരയുകയില്ല.
രക്തസാക്ഷി നഷ്ടപ്പെട്ടവനല്ല.

ഉള്ളില്‍ ഉറപ്പിച്ച കഠാര
ശത്രുവില്‍ ഇറക്കും വരെ
ഇമ പൂട്ടാത്തവന്‍
ചതിയില്‍ പിന്‍‌കഴുത്ത് തകരുമ്പോഴും
ആകാശനീലിമയെ ഉമ്മവെയ്ക്കുന്നൊരു
കൊടിക്കൂറയായി തലയുയര്‍‌ത്തിയവന്‍.

രക്തസാക്ഷി ഒരു പ്രതീക്ഷയാണ്.
പ്രളയങ്ങളില്‍ ഒലിച്ചുപോകാത്ത
ധീരന്മാരുടെ ഹൃദയദലങ്ങളില്‍
വിരിഞ്ഞു തുടുത്ത വടാമലര്‍

എങ്കില്‍

2011-10-11T10:05:00.000+04:00

ആയുസ്സിലെല്ലാര്‍ക്കുമൊരടയാളം കാണുമോ?

അന്ത്യനാളെത്തും വരെ
ഓര്‍ത്തു വെക്കാന്‍
എങ്കില്‍ നിന്‍ മിഴികളാണടയാളം.

ഒരു കയ്യൊപ്പ് ചാര്‍ത്തി
പുസ്തകത്താള്‍ അടച്ചുവെച്ചുവോ
എങ്കില്‍ നിന്‍ ചുംബനമാണതില്‍

ഒരു കിലുക്കം മാത്രം
മുഴങ്ങുമീ വീണ
എന്നില്‍ തന്നെ മീട്ടുന്നുവോ?
എങ്കില്‍ നിന്‍ സ്വരമാണതില്‍

നിലാവിന്റെ മുട്ടയ്ക്കടയിരുന്നത് വിരിയവേ
ചുരക്കും വെളിച്ചം
നീ തന്നെയോ ?

കെട്ടുപോകും വിളക്കുകള്‍
എന്നില്‍ മാത്രമെരിയുന്നുവെങ്കിലാ വെട്ടം
നീയല്ലാതെ മറ്റാര്‍?

എത്ര കാതങ്ങള്‍ എത്ര കാലങ്ങള്‍
പിന്നിട്ട്‌ പോന്നിട്ടും നിന്നോര്‍മയല്ല
നീ തന്നെയൊപ്പം
എന്‍ നീറ്റലായ് എന്നുണര്‍വ്വായ്
ജ്വലിപ്പതെന്തിങ്ങനെ?

മഴയായ് പെയ്ക നീ വിശുദ്ധ പ്രണയമേ
തോരാതെ തേങ്ങാതെ
ഒഴുകി പരന്നു പടര്‍ന്നു
പിരിയട്ടെ കൈവഴികള്‍
പുഴകളായ്‌ എന്‍ രക്തം
മാമരങ്ങളില്‍ പൂക്കളായ്
സ്നേഹ സുഗന്ധ സംഗീതമായ്

എങ്കില്‍
നിന്നെയും എന്നെയും
വിസ്മൃതമാക്കുമൊരു
വിശുദ്ധ നിമിഷം
മതിയെന്‍ ചിത കത്തുവാന്‍

സ്നേഹം എന്നാല്‍ എന്താണ്?

2011-10-04T18:04:00.003+04:00

എന്റെ സുഹൃത്തും ബ്ലോഗറുമായ ശ്രീജ എന്‍. എസ്. അവരുടെ ഏറ്റവും പുതിയ കഥയായ സ്വപ്നാടനത്തില്‍ എഴുതുന്നു-

"സ്നേഹം എന്നാല്‍ എന്താണ്? പല തവണ പല ആവര്‍ത്തി സ്വയം ചോദിച്ചു പല തരം ഉത്തരങ്ങളില്‍ എത്തിചേര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരുപാട് അടുപ്പം തോന്നിയവരോട് പലപ്പോഴായി ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട് സ്നേഹമെന്നാല്‍ നിങ്ങള്ക്ക് എന്താണെന്നും, ആരോടാണ് ഏറ്റം സ്നേഹമെന്നും. മനസ്സ് നിറയുന്ന ഒരു ഉത്തരം, ഇനിയോരാവര്‍ത്തി ഇതേ ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിക്കാതെ ഇരിക്കുവാന്‍ മാത്രം സംതൃപ്തി നല്‍കിയ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല എന്നതാണ് നേര്. നമ്മള്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള സ്നേഹം ഏറിയ കൂറും ഒരു ഉടമ്പടി പോലെ ആണ്..നോക്ക് എനിക്കിതൊക്കെ വേണം, അതൊക്കെ നീ നല്‍കുന്നതിനാല്‍ എനിക്ക് സ്നേഹമാണ്. തിരിച്ചും ഏകദേശം കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ തന്നെ..ആ പറഞ്ഞതൊക്കെ എനിക്ക് സമ്മതം, എന്റെ ചില ആവശ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട് അത് കൂടെ സാധിച്ചു തരു .അപ്പോള്‍ സ്നേഹം പൂര്‍ണ്ണമായി..ഇത്തരം വ്യവസ്ഥകള്‍ ഇല്ലാത്ത സ്നേഹത്തെ തേടിയല്ലേ നമ്മള്‍ എല്ലാവരും അലയുന്നത്. ജീവന്റെ ഒറ്റ കോശം ആയിരുന്നപ്പോള്‍ തുടങ്ങുന്ന ഒരു തിരച്ചില്‍ ആണത്..മരണത്തിനു അപ്പുറത്തെയ്ക്കും നീളുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്ന ഒന്ന്. അവസാനിക്കാത്ത ദാഹവും അന്വേഷണവും."

ശ്രീജയുടെ ഈ അന്വേഷണത്തെ എന്റേതായ ചില സങ്കല്‍‌പ്പങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുകയാണ് ഞാന്‍ ഈ കുറിപ്പിലൂടെ. തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങള്‍ക്കും നിങ്ങളുടേതായ ഉത്തരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും.

സ്നേഹത്തെ പറ്റി പറയും മുമ്പേ ഇഷ്ടത്തെ പറ്റി പറയണം എന്നു ഞാന്‍ വിചാരിക്കുന്നു. ഇഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ് സ്നേഹം തുടങ്ങുന്നത്. എന്നു കരുതി ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ എല്ലാം സ്നേഹിക്കണം എന്നില്ല. എനിക്ക് റോസാപ്പൂ ഇഷ്ടമാണ് എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അതിനെ സ്നേഹിക്കുകയല്ല. അതിനെ കാണുവാനും തലയില്‍ ചൂടാനും എന്റെ മേശപ്പുറത്തെ പൂപാത്രത്തില്‍ വെക്കുവാനും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നൊക്കെയാണ്. ഞാന്‍ പൂവിനെ അറിയുന്നില്ല. അതിന്റെ ഗുണങ്ങളെ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ആ ഗുണങ്ങളെ എന്റെ സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നു മാത്രം. പൂവിന്റെ നൈസര്‍ഗ്ഗികമായ ഇച്ഛകളെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. എനിക്കതിന്റെ ആവശ്യവുമില്ല. ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ ഞാന്‍ എന്റെ സ്വന്തമാക്കുകയാണ്, എന്റെ അനുഭവമാക്കുകയാണ്.

നമ്മുടെ ചുറ്റും നാം സ്നേഹം എന്നു വിളിക്കുന്ന വ്യവഹാരങ്ങള്‍ പലതും ഇപ്രകാരം ആണ്. അവന് അവളെ സ്നേഹമാണ് എന്നു പറയുന്നതിനേക്കാള്‍ അവന് അവളെ ഇഷ്ടമാണ് എന്നു പറയുന്നതാകും ഉചിതം. അവന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ സഫലീകരിക്കാനുള്ളതാണ് അവള്‍ എന്നേ ഇവിടെ അര്‍ത്ഥമുള്ളൂ. അവള്‍ക്ക് തന്റേതു പോലെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നും, ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സുണ്ടെന്നും, വ്യക്തിത്വമുണ്ടെന്നും അവന്‍ മറന്നു പോകുന്നു. അവന്‍ അവളുടെ അഴകുള്ള കണ്ണുകള്‍ കാണുകയും ആ കണ്ണുകളുടെ ആഴത്തില്‍ നോക്കാതെ ഇരിക്കുകയും ആ കണ്ണുകള്‍ പറയുന്നത് എന്തെന്ന് കേള്‍ക്കാതെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം അവന്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളെ ഇഷ്ടപ്പെടുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു. ശില്‍പ്പ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കുന്ന കാഴ്ച്ചക്കാരനെപ്പോലെ ആണ് പലപ്പോഴും നമ്മള്‍. ശില്‍‌പ്പത്തിന്റെ അംഗ സൌന്ദര്യത്തില്‍ മാത്രം ആകൃഷ്ടമാകുകയും അതിന്റെ ചിന്തയിലേക്ക് പോകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സ്നേഹം ഇഷ്ടമല്ല. ഇഷ്ടമായതിനെയാണ് നാം സ്നേഹിക്കുക. അപ്പോള്‍ ഇഷ്ടം ഒരു തുടക്കമാണ് എന്നു പറയാം. ഇഷ്ടത്തില്‍ നിന്നും സ്നേഹത്തിലേക്ക്‌ ഒരുപാട് ദൂരമുണ്ട്. ഞാന്‍ എന്റെ പട്ടിക്കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നു പറയുമ്പോള്‍ എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയല്ല. എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ സുഖങ്ങള്‍ എന്നിവയ്ക്ക് ഒരു പട്ടിക്കുഞ്ഞു അനാവശ്യമാണ്. ഞാന്‍ പട്ടിക്കുഞ്ഞിനു വേണ്ടി എന്റെ സമയം നീക്കി വെക്കുന്നു. അതിനെ തീറ്റുന്നു, കുളിപ്പിക്കുന്നു, അതിനോടോത്ത് കളിക്കുന്നു, ഉറക്കുന്നു. അതിന്റെ കണ്ണുകളിലെ സന്തോഷത്തില്‍ കുസൃതിയില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നു. അവിടെ പട്ടിക്കുഞ്ഞിന്റെ സന്തോഷം എന്റെ സന്തോഷമായി മാറുന്നു. താന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയുടെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും തന്റേതു കൂടെ ആകുകയും തന്റെ ഹൃദയം ആ ഹൃദയത്തോടൊപ്പം മിടിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ സ്നേഹത്തില്‍ ആയെന്നു പറയാം. അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ സ്നേഹിക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് മുറിഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കും മുറിയുന്നു. നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് അവനെ അല്ലെങ്കില്‍ അവളെ പ്രതി വ്യാകുലപ്പെടുന്നു. നിങ്ങളുടെ വേദന സുഖം എല്ലാം നിങ്ങള്‍ മറന്നു പോകുന്നു. നിങ്ങളുടെ ശരീരം മറ്റൊരാളുടെ ശരീരമായി മാറുന്നു. നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ സമര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. സമര്‍പ്പണത്തിലുള്ള ആനന്ദം മാത്രമാണിവിടെ. സ്നേഹിക്കുക എന്നാല്‍ സമര്‍പ്പണമാണ്‌.

സ്നേഹം ലഭിക്കേണ്ട ഒന്നാണ് എന്ന് പലരും കരുതുന്നു. അങ്ങനെ കരുതുന്നവര്‍ സ്നേഹത്തെ അറിയുന്നില്ല. ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്നാണ് പലരുടേയും പരാതി. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ പറയുന്നു. സ്നേഹം ലഭിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല. നല്‍കേണ്ട ഒന്നാണ്. നിങ്ങള്‍ സ്നേഹിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. നിങ്ങള്‍ക്കേ സ്നേഹിക്കാന്‍ ആകൂ. കാരണം, സ്നേഹം സമര്‍പ്പണമാണ്‌. മറ്റൊരാള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി അയാളെ സമര്‍പ്പിക്കണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് എത്രയോ യുക്തിരഹിതമാണെന്നോര്‍ക്കുക. നിങ്ങള്‍ സ്നേഹിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ സ്വയം മാറുന്നത് നിങ്ങള്‍‌ക്ക് അനുഭവപ്പെടും. അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തില്‍ നിന്നും സ്വതന്ത്രമാകും. ഇത്രയും നാള്‍ ഞാന്‍ എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥതയുടെ തടവില്‍ ആയിരുന്നു എന്നും എന്റെ അനുഭൂതികളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ അനുഭൂതികള്‍ ഉണ്ടെന്നും അപ്പോള്‍ നാം തിരിച്ചറിയും. സത്യത്തില്‍ ഒരു പരകായ പ്രവേശമാണ് സ്നേഹിക്കലിലൂടെ സാദ്ധ്യമാകുന്നത്‌. ഇതുവരെ എന്റെ കേന്ദ്രം ഞാന്‍ മാത്രമായിരുന്നു. ഞാന്‍ എന്ന കേന്ദ്രത്തില്‍ ചുറ്റിത്തിരിയുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്നില്‍ നിന്നും സ്വതന്ത്രമാകുന്നു. ഞാന്‍ അല്ലാതാകല്‍ ആണ് സ്നേഹം. എന്നില്‍ മറ്റൊരാളെ പ്രതിഷ്ഠിക്കല്‍ ആണ് സ്നേഹം.

സ്നേഹത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണതയാണ് പ്രണയം. പ്രണയിക്കുന്നവര്‍ പരസ്പരം കണ്ടെത്തുന്നവര്‍ ആണ്. പരസ്പരം സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. പരസ്പരം സ്നേഹത്തിലാകുമ്പോള്‍ പ്രണയം രൂപം കൊള്ളുന്നു. അവിടെ രണ്ട് അനുഭൂതി ഒരാളില്‍ ഉളവാകുന്നു. സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെയും സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നതിന്റേയും. രണ്ട് വ്യക്തിത്വങ്ങള്‍ പരസ്പരം ശരീരം മാറുകയാണിവിടെ. ഞാന്‍ നീയും നീ ഞാനും ആകുന്ന അവസ്ഥ. പരമമായ ധ്യാനമാണിത്. പ്രണയത്തില്‍ ആകുന്നവര്‍ ഒരുമിച്ചു ഒരു ധ്യാനത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നു. ആത്മാവുകളെ പകരുന്നു.

പ്രിയരേ, മുകളില്‍ ഞാന്‍ പ്രസ്താവിച്ചതെല്ലാം എന്റെ അനുഭവവും ചിന്തയും മാത്രമാണ്. ഓരോരുത്തര്‍ക്കും അവരവരുടേതായ സങ്കല്‍‌പ്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും. അനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും. ഒരു പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങള്‍ എന്റെ ചിന്തകളെ മാറ്റിപ്പണിഞ്ഞേക്കാം. ഞാന്‍ അത്തരം എതിര്‍ വായനക്ക് കാതോര്‍ക്കുന്നു. സഹിഷ്ണുതയോടെ, സ്നേഹത്തോടെ...

ഒരു കൂണ്‍ ചെടി പറയുന്നു

2011-09-24T18:51:00.002+04:00

കടലുപോല്‍ ഇരമ്പുന്ന മനസ്സെങ്കില്‍ എത്റ നല്ലത്?

കടലില്‍ തിരകളും,

ആഴങ്ങളില്‍ വിശപ്പും,

കുതിപ്പുമുണ്ടാകും.

മരുഭൂമിപോല്‍ വരണ്ട മനസ്സെങ്കില്‍ എത്റ നല്ലത്?

മരുഭൂമിയില്‍ മുള്‍ച്ചെടികളും,

ദാഹവും,

പ്രതീക്ഷകളുടെ നിശ്വാസവുമുണ്ടാകും.

ആകാശം പോലെ ഞാനൊന്ന് വിയര്ത്തിരുന്നുവെങ്കില്‍-
എനിക്കൊന്നു അലറിക്കരയാമായിരുന്നു...

എന്റെ തൊലി

ഉണങ്ങിയ മരം പോലെ.

കീറുകയോ കത്തിക്കുകയോ എന്തുമാകാം.

നിന്റെ മഴു എന്നെ വേദനിപ്പിക്കയില്ല.

നിന്റെ തീ എന്നെ ദഹിപ്പിക്കയില്ല.

എന്റെ ചോര

ഞാന്‍ പിന്നിട്ട വഴികളില്‍

വീണുണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

ഇപ്പോള്‍ അവിടമാകെ

ചുവന്ന കൂണുകള്‍ പൊന്തിയിരിക്കുന്നു.

ഓരോ കൂണിനും ഓരോ മുഖമാണ്.

എന്നെ പിച്ചിയെറിഞ്ഞവരുടെ

മുഖം.

ഞാനും

നിനക്ക് രുചിക്കാന്‍ മാത്രം

പാകം വന്ന ഒരു കൂണ്‍.

വിഷക്കൂണ്‍ ആകും മുമ്പേ പറിച്ചെടുത്ത് കൊള്‍ക.

പരിണാമ മുക്തി

2011-09-14T18:39:00.003+04:00

അങ്ങനെയിരിക്കെ
എല്ലാ പരിണാമങ്ങളുടെയും അധിപതിയും
അധീശനും ആയ
ചാൾസ് ഡാർവിൻ തിരുമേനി
കല്‍‌പ്പിച്ചനുഗ്രഹിച്ചതിന്‍ പ്രകാരം
എന്റെ കൈകാലുകള്‍
ശരീരത്തിനകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി.
ശരീരം നീണ്ടു കുറുകി
ഇഴജന്തുവിനെപ്പോലെ
പുളഞ്ഞു നടന്നു.
അപ്പോഴാകട്ടെ
കൊടിയ വിശപ്പുതുടങ്ങി.
തിന്നുകയും ഉറങ്ങുകയുമായി
എന്റെ ഇഷ്ട വിനോദം.
പാചകം ചെയ്തതും അല്ലാത്തതും തിന്നു തീര്‍ത്തു.
പിന്നെ പുസ്തകങ്ങള്‍,
പാത്രങ്ങള്‍,
കിടക്ക, കട്ടില്‍, മേശ, കസേര...
എന്റെ വിശപ്പ്‌ മാറിയില്ല.
വീട് ഒരു വശം മുതല്‍ അനായാസമായി തിന്നു തീര്‍ത്തു.
എന്റെ വിശപ്പ്‌ മാറിയില്ല.
തെങ്ങും കവുങ്ങും തിന്നു.
വീട്ടുകാരെയും നാട്ടുകാരെയും തിന്നു.
തളിരില കരണ്ടുതിന്നുന്ന പുഴുവിനെപ്പോലെ
ഗ്രാമം ഞാന്‍ ആവേശത്തോടെ തിന്നു തീര്‍ത്തു.
പുഴയില്‍ ചുണ്ട് ചേര്‍ത്തു ഒന്ന് ആഞ്ഞു വലിച്ചു.
എന്റെ ദാഹം തീര്‍ക്കാന്‍ മതിയാകാത്ത പുഴ
വയറ്റില്‍ കിടന്നു വറ്റിയുണങ്ങി.
ഗ്രാമങ്ങളെ തിന്നു തിന്ന്
ഞാന്‍ നഗരങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ വായ്‌ തുറന്നു.
മുഴുത്ത മുട്ടനാടിനെ തിന്നും പോലെ
നഗരം എന്റെ അണപ്പല്ലില്‍ കിടന്നു ഞെരിഞ്ഞു പൊടിഞ്ഞു.
എനിക്കിനി ഒന്ന് ഉറങ്ങണം
നാളെ അയല്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ തിന്ന് തീര്‍ക്കാനുള്ളതാണ്.
ഉപ്പുചേര്‍ത്ത സമുദ്രം കുടിച്ച് വറ്റിക്കണം.
പുതിയ രുചികള്‍ ആസ്വദിക്കുവാനുള്ള
തൃഷ്ണ എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ മുഴച്ചു നിന്നു.
വിശന്നു വലഞ്ഞ വ്യാഘ്രം
വയറ്റില്‍ അലമുറയിട്ടു.
ഒന്നുറങ്ങിയാല്‍
എനിക്ക് ചിറകു മുളക്കും.
അപ്പോള്‍ പറന്നു പറന്നു ചെന്ന്
ആകാശവും മേഘങ്ങളും തിന്നാം,
പിന്നെ സൂര്യചന്ദ്രന്മാരെയും
നക്ഷത്രങ്ങളെയും തിന്നാം.
ഉന്നതങ്ങളില്‍ ഇരിക്കുന്നവനെ
നിനക്ക് സ്തുതി.
നിന്റെ കാരുണ്യമില്ലാതെ
ഒരില പോലും അനങ്ങുകയില്ല.

ഉള്ക്കിണര്‍

2011-09-06T17:47:00.003+04:00

(എന്റെയും നിന്റെയും ഉള്ളില്‍

ഓരോ കിണറുണ്ട്.)
എന്റെ കിണറ്റില്‍ ...
ഉള്പ്രവാഹങ്ങളില്‍ കുളിരുന്ന
തെളിനീരുമാത്രമല്ല;
ആരൊക്കെയോ വലിച്ചെറിഞ്ഞ
ചപ്പു ചവറുകള്‍
പൊട്ടിയ സ്ലേറ്റു പെന്‍സില്‍
കീറിപ്പറിഞ്ഞ സ്ക്കൂള്‍സഞ്ചി
ഏട്ടന്റെ ചോറ്റുപാത്രം
അമ്മൂമ്മയുടെ ചൂരല്‍
പഴങ്കഥകള്‍
വന്നവരും പോയവരും എറിഞ്ഞു കളിച്ച
വെള്ളാരം കല്ലുകള്‍
എന്റെ ആഴമളന്നവര്‍
പടവുകളില്‍ പിടിച്ച് എന്നിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങിവന്നവര്‍
കൈതെറ്റി ഇടറി വീണവര്‍
ഭ്രാന്തുവന്നു ചാടി ചത്ത നേര്‍പെങ്ങള്‍
കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പിയവര്‍
കോരി കുടിച്ചവര്‍
(ഞാനും നീയും ഒരേ കിണറാണ്.)
പാതാള കരണ്ടികൊണ്ടു കടഞ്ഞെടുത്താല്‍
പൊങ്ങിവരും ഇനിയും പലതും.
ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നാല്‍
കിണറ്റിലെ തവളയുണ്ട്
വേദാന്തമുണ്ട്
സിംഹത്തിന്റെ അഹങ്കാരമുണ്ട്
ആരെയും കാണിക്കാതെ ഒളിച്ചു വെച്ചൊരു
ചെന്താമരയുണ്ട്
അമ്പിളിമാമന്റെ നിലാ പുഞ്ചിരിയുണ്ട്.
കിണറ്റിലെ ഭൂതമുണ്ട്.
ദേവതയുണ്ട്
നിധി കുംഭമുണ്ട്‌.
ഇറങ്ങി വന്നോളൂ
മടിക്കാതെ
മടിക്കാതെ എന്നു പറയുന്ന മനമുണ്ട്

നിന്നിലേക്ക്‌...

2011-08-22T09:37:00.000+04:00

നിന്നിലേക്ക്‌...
നിന്നിലേക്ക്‌ മാത്രം
ഒഴുകി നിറയാനുള്ള എന്റെ സ്നേഹത്തെ
മലനിരകള്‍ക്കിടയില്‍ തടഞ്ഞു വെച്ചത് ആരാണ്.
നിന്റെ ഉടലില്‍ ഒഴുകിപ്പരക്കാനുള്ള
എന്റെ മോഹങ്ങളെ
എത്രനാള്‍ തടങ്കലില്‍ വെക്കും?
എന്റെ മനസ്സ് ഖനീഭവിച്ചു പോയിട്ടില്ല.
നിന്നോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം
പെയ്തു തോരാതെ
കിഴക്കന്‍ മലകളെ മുക്കിക്കളയുന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ടവളെ,
ഞാന്‍ നിന്നിലൂടെ
ആയിരം കൈവഴികളായി ഒഴുകും.
നിന്റെ തീരങ്ങളെ ഞാന്‍ പച്ച പുതപ്പിക്കും.
കാട്ടുചോലകളായി നിന്റെ വന്യ ദാഹങ്ങളില്‍
പൊട്ടിച്ചിതറും
നിന്റെ സമതലങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകും.
അപ്പോള്‍ ചടുലമായ ആസക്തിയായിരിക്കും എനിക്ക്.
തടങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്
മരങ്ങളെ കടപുഴക്കിക്കൊണ്ട്...
ചില നേരങ്ങളില്‍ ശാന്ത ചിത്തനായ കാമുകനെപ്പോലെ
കളിപറഞ്ഞു ചിരിച്ച്,
കൈകളില്‍ ഉമ്മവെച്ചു, കവിളില്‍ നുള്ളി
ചില നേരങ്ങളില്‍...
തേനുറവപോലെ
വരൂ കോരിക്കുടിക്കൂ എന്ന ഭാവത്തില്‍...
അപ്പോള്‍ നഗ്നപാദയായി
നീ എന്നിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങണം.
ഒരു കവിള്‍ മൊത്തണം...
പല ഭാവങ്ങളില്‍,
പല രൂപങ്ങളില്‍
ഞാന്‍ നിന്നിലേക്ക്‌,
നിന്നിലേക്ക്‌...
ഒഴുകിനിറയും.

അര്‍ദ്ധനാരീശ്വരം

2011-08-09T14:57:00.000+04:00

പെരും മഴയില്‍

നമ്മുടെ ഓലക്കുടില്‍

ചോര്‍ന്നൊലിച്ചുകൊള്ളട്ടെ,
നെഞ്ചോടു നെഞ്ചു ചേര്‍ത്തു
നമുക്ക് കിടക്കാന്‍
ഇത്രയും ഇടം തന്നെ ധാരാളമല്ലേ...

അസ്ഥിയുരുക്കും
ഈ തണുപ്പ് തോറ്റുപോകും
പ്രണയച്ചൂടില്‍ നാം തിളക്കയല്ലേ...

ഇടിമിന്നല്‍ ജ്വാലയില്‍
നിന്നെക്കാണുവാന്‍ എന്തൊരഴക് !
മഴയില്‍ കുളിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന
പാച്ചെത്തിയാണ് നീ...

ഓരോ ഇടിമുഴക്കത്തിലും
എന്നിലേക്ക്‌ കയറിപ്പോകുന്നു നീ...

നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പോള്‍

ഈ കുടിലില്‍ ഒരാള്‍ മാത്രമാകും

നരനും നാരിയും ചേര്‍ന്നൊരു
അര്‍ദ്ധനാരീശ്വര രൂപം.

മിഥുനശില്‍‌പ്പം

2011-08-01T09:32:00.004+04:00

കല്ലില്‍ ശില്‍പ്പം കൊത്തുന്ന ശില്‍പ്പിയെ
രണ്ടു കൈകള്‍ നീട്ടി
ശില്‍പ്പം തിരിച്ചു കൊത്തുവാന്‍ തുടങ്ങി.

കമിതാക്കള്‍ ഇണചേരും പോലെ
പരസ്പരം കൊത്തിയും
ഭംഗി നുകര്‍ന്നും
ആരാണ് ശില്‍‌പ്പി
ഏതാണ് ശില്‍പ്പം
എന്നറിയാത്ത ഒരു നിമിഷത്തില്‍
ഒറ്റക്കല്ലില്‍ തീര്‍ത്ത
മിഥുനശില്‍പ്പം പോലെ
ശില്‍പ്പവും ശില്‍പ്പിയും
ഉള്‍ച്ചേര്‍‌ന്നു പോയി.

ആത്മാവില്‍ ലയിച്ചു പോയതിനെ
പിളര്‍ക്കുവാനാകുമോ മരണമേ?

മുറിയുന്നത്‌ നല്ലതാണ്...

2011-07-26T18:40:00.001+04:00

ചില മുറിവുകള്‍ക്ക്‌
ആഴക്കടലിന്റെ ആഴമായിരിക്കും.
തിരകളും ചുഴികളുമില്ലാതെ
സ്വസ്ഥവും ശാന്തവുമായ മേല്‍‌പ്പരപ്പ്‌
മോഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

അസ്ഥികളെ തുരക്കുന്ന
മുറിവുകള്‍ ഉണ്ട്.
അസ്ഥിവാരം ഇളകിയ ചില്ലുഗോപുരം പോലെ
നിനച്ചിരിക്കാതെ വീണുടയും.

കനലുപോലെ നീറുന്ന മുറിവുകള്‍
മറവികളുടെ മഴയില്‍ കെട്ടുപോയേക്കാം
ഉള്ളിലെ നീറ്റലൊടുങ്ങാതെ
ഒരിക്കല്‍ ലാവയായി ഒഴുകുംവരെ.

പകര്‍ച്ച വ്യാധിപോലെ
ചില മുറിവുകള്‍
ഒരാളില്‍ നിന്നു മറ്റൊരാളിലേക്ക്
പടര്‍ന്നു കയറും.
മുറിവേറ്റവരുടെ സംഘഗാനമായി
തെരുവുകളില്‍ ചോര നിറയ്ക്കും.

ജനിതകങ്ങളിലൂടെ സംക്രമിക്കുന്ന മുറിവുകള്‍
അംഗവൈകല്യം
വന്ന സന്തതി പരമ്പരകളെ പെറ്റുകൂട്ടും.

സുഷുപ്തിയിലാര്‍ന്ന ചില മുറിവുകള്‍
ക്വാണ്ടം കുതിച്ചു ചാട്ടം കൊണ്ട്
വിസ്ഫോടനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കും.

മുറിയുന്നത്‌ നല്ലതാണ്.
നീറുന്ന മറുമരുന്നുകൊണ്ട്
സുഖപ്പെടുമെങ്കില്‍...

മഴപ്രേമം

2011-07-21T19:42:00.000+04:00

ഉച്ച ഉറക്കത്തീന്ന് തട്ടിയുണര്‍ത്തി

ദേ മഴ പെയ്യുണൂന്നു അവള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍

ന്നാ നീ പോയി മഴയെ കെട്ടൂന്നു ഞാന്‍.

പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ല

വാശിക്കാരി ദാ പോണു

മഴയുടെ കയ്യില്‍ തൂങ്ങി.

മഴയുണ്ടോ പിന്നെ പെയ്തു നിര്‍ത്തുന്നു.

മഴയും ഓളും കോരി ചൊരിഞ്ഞു

കുടം കൊണ്ട്

പറകൊണ്ട്.

ഇപ്പോഴിതാ തുമ്മലും ചീറ്റലുമായി കമ്പിളിക്കടിയില്‍

മഴയുടെ പുതുപ്പെണ്ണ്.

ചുക്ക് കാപ്പി തിളപ്പിക്കുകയാണ്

മടിയന്‍ കുഞ്ചു.

സഖാവ് ജോണി

2011-07-17T19:41:00.000+04:00

അമാവാസി ഒടുങ്ങും മുന്‍പ്

സഖാവ് ജോണി

നീ അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒറ്റജാഥയില്‍

ഒറ്റപ്പന്തമായി നിന്നു കത്തിയവന്‍.

ഇനി നീ

പാതിരാത്രികളില്‍ സഖാക്കളെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി

വസന്തഗീതങ്ങള്‍ ആലപിക്കയില്ല.

മുഖം നിറഞ്ഞ ചിരിയും

നഗ്ന പാദങ്ങളുമായി

കൊടും വേനലില്‍ നടന്നു പോകുന്ന

ഉത്തുംഗ ശിരസ്ക്കനെ

ഞങ്ങള്‍ കാണുകയില്ല.

ഒരു കിണ്ണം ചോറുമായി

നിന്നെ കാത്തിരുന്ന അമ്മമാര്‍ക്ക്

ഇനി വിളക്കണച്ചു കിടന്നുറങ്ങാം.

അകന്നു പോയ സ്നേഹിതര്‍ക്കും

ഉടഞ്ഞുപോയ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കും

നടുവില്‍ നിന്നും

ഇരുളിലേക്ക്

നൂലേണിയില്‍ അപ്രത്യക്ഷമായവനേ...

കുറുനരികള്‍ക്കിടയില്‍

അനാഥരായി

ഞങ്ങള്‍ നിലവിട്ടു കരയുമ്പോള്‍

കയറിപ്പോയതുപോലെ

നൂലേണിയിലൂടെ നീ ഇറങ്ങിവരുമോ?

അതുമല്ലെങ്കില്‍

തിമിരം ബാധിച്ച ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌

ഒരു കുടം നിലാവ്

ഒഴിച്ചു തരുമോ?

മഴ നനഞ്ഞു കത്താത്ത

ചൂട്ടുകളായി വഴിയരികില്‍

ഞങ്ങള്‍ പുകഞ്ഞു തീരും മുമ്പ്.

പത്രോസ് പ്രാര്‍‌ത്ഥിക്കുന്നത് എന്തെന്നാല്‍ ..

2011-07-10T11:42:00.000+04:00

പത്രോസേ
നീ പാറയാകുന്നു.
നിന്റെ പുറത്ത്
ഞാന്‍ പള്ളി പണിയും. - എന്ന്
കര്‍ത്താവായ ഈശോ മിശിഹാ
അരുള്‍ ചെയ്തതിന്‍ പ്രകാരം

കപ്പേളകള്‍, പള്ളികള്‍, മിനാരങ്ങള്‍,
അച്ചന്‍, മെത്രാനച്ചന്‍, ചെറിയ തിരുമേനി,
വലിയ തിരുമേനി, പോപ്പ്,
രൂപത, അതിരൂപത ഒക്കെ ഉണ്ടായി വന്നു.

ഇപ്പോള്‍
പത്രോസ് പ്രാര്‍‌ത്ഥിക്കുന്നത് എന്തെന്നാല്‍ ...

"കര്‍ത്താവേ...
ഈ പാന പാത്രം എന്നില്‍ നിന്നും
നീക്കേണമേ..."

തോണി

2011-07-04T18:47:00.002+04:00

നീ ഇങ്ങനെ ഒഴുകുന്നതുകൊണ്ടാണ്
ഞാന്‍ ഇത്ര അഹങ്കാരിയായിരിക്കുന്നത്.
നിന്നെ മുറിച്ചു നീന്തുമ്പോള്‍
എന്നില്‍ കീഴടക്കലിന്റെ പൌരുഷം.

നീ എത്രമേല്‍ കരുത്തേറുമോ
ഞാന്‍ അത്രയും വീരനാകുന്നു.
വെണ്‍കൊറ്റക്കുടയും തോരണങ്ങളുമായി
നിന്നില്‍ ഞാന്‍ വിജയപതാക പാറിക്കുന്നു

തോണിക്ക് പുഴപോലെയാണ്
എനിക്ക് നീ.
വലിച്ചു കരയ്ക്കിട്ടാല്‍
ഞാനും ഉള്ളു പൊള്ളയായ
ഉണങ്ങിയ മരം.

മുല്ലപ്പൂ വിപ്ലവകാലത്തെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍

2011-06-23T19:31:00.002+04:00

പഴയ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍
പാതിരാത്രിയില്‍
രഹസ്യ പോലീസിന്റെ കണ്ണു വെട്ടിച്ച്
പുരപ്പുറത്തുകയറി ഓടു പൊളിച്ച്
മച്ചകം വഴി
മെത്ത പായിലേക്ക്‌
ഊര്‍ന്നിറങ്ങുകയാണ് പതിവ്.

പുഴ നീന്തിക്കടന്ന്,
മലകള്‍ മറികടന്ന്
സര്‍പ്പങ്ങളുടെ തലയില്‍ ചവുട്ടി
രഹസ്യ സന്ദേശങ്ങളുമായി
വന്നിരുന്നു ചില സ്വപ്‌നങ്ങള്‍.

കാട്ടു പൊന്തയുടെ മറവില്‍,
തോണിയില്‍,
ശ്രീ കോവിലിനു പുറകില്‍,
രഹസ്യ കേന്ദ്രങ്ങളില്‍
രാകി മിനുക്കുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍.

കലാലയങ്ങളില്‍
ചുവരെഴുത്തുകളില്‍ നിന്നും
കടും തുടികൊട്ടി
കലാപമായി ആളിപ്പടരുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍.
ചുണയുള്ള മീശകളില്‍ തൂങ്ങി
തെറുത്ത് വെച്ച കൈകളില്‍ ഉയര്‍ന്ന്
ഹൃദയങ്ങളെ തുളച്ച്
അലറുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍.

അന്ന്
വേട്ടപ്പട്ടികള്‍
സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചോരമണത്ത്
നാല്‍ക്കവലകളില്‍ പതുങ്ങി നിന്നു.

കാമുകിക്ക് ചുംബനം കൊടുക്കുമ്പോള്‍
അമ്മ വിളമ്പുന്ന അന്നം ഉണ്ണുമ്പോള്‍
സ്വപ്നങ്ങളെ വിലങ്ങു വെച്ച്
കൊണ്ടു പോയി.

മസ്തിഷ്ക്കങ്ങള്‍ തകര്‍ത്ത്
സ്വപ്നങ്ങളെ വലിച്ചു പുറത്തിട്ടു.
ലോക്കപ്പ് മുറികളില്‍
ചോര കക്കും വരെ മര്‍ദ്ദിച്ചു.
രാത്രി തീരും മുന്‍പ്
പല സ്വപ്നങ്ങളും ഇല്ലായ്മ ചെയ്യപ്പെട്ടു.

ഇന്ന്
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്
പടികടന്നു പൂമുഖത്ത് വന്നിരിക്കാം.
കുശലങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു
വെളുക്കുവോളം ചിരിക്കാം.

ഫെയ്സ് ബുക്കിലും ഓര്‍ക്കൂട്ടിലും
ഇരുന്നു സര്‍ഗ്ഗസംവാദം നടത്താം
ബൂട്ടുകളുടെ പേടിപ്പിക്കുന്ന സ്വരത്തിന്
ചങ്കിടിപ്പോടെ കാതോര്‍ക്കേണ്ടതില്ല
എസി ക്യാബിനില്‍ രോമാഞ്ചത്തോടെ
ചാഞ്ഞിരുന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാം

മുല്ലപ്പൂ വിപ്ലവസ്വപ്‌നങ്ങള്‍
പൂത്തു പരിലസിക്കുന്ന കാലമാണ്.

പ്രാര്‍ത്ഥനയായവള്‍

2011-06-19T13:59:00.000+04:00

പുകഞ്ഞും പുകയാതെയും

നീറിയും ആളിയും

സ്വയം വെന്തും വേവിച്ചും

രുചികളായി പല പാത്രങ്ങളില്‍

തീന്മേശയില്‍ ഭോഗിക്കപ്പെട്ട്

പല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും

ഊരിയെടുത്തൊരു എല്ലായി

ചവച്ചരച്ച മാംസത്തുണ്ടായി

തുപ്പിത്തെറിപ്പിച്ച എച്ചിലായി

ഒതുക്കപ്പെട്ട നിലവിളിയായി

ചുമരുകള്‍ക്കിടയില്‍

വിറങ്ങലിച്ച്

പുകപിടിച്ച മോന്തായം പോലെ

കറുത്ത് കറുത്ത്

ഉപയോഗ ശൂന്യമായ

വീട്ടുപകരണം പോലെ

അടച്ചിട്ട മുറിയിലെ കട്ട ഇരുട്ടില്‍

വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട്

കീറിപ്പറിഞ്ഞ മൌനത്തോടെ

ഒടുങ്ങും മുന്‍പ്

പ്രാര്‍ത്ഥനയായവള്‍...

ആദിയില്‍ ...

2011-06-13T11:04:00.001+04:00

ആദിയില്‍ മുലകളുണ്ടായി

മുലകള്‍ ദൈവത്തിങ്കല്‍ നിന്നായിരുന്നു.

ദൈവം മുലകളായിരുന്നു.

അമ്മ ഇളം പൈതലിനു

ചുരക്കും പോലെ

മുലകള്‍ അനന്തമായി ചുരക്കപ്പെട്ടു.

പാലൊഴുകി ഒഴുകി

പാലരുവികളുണ്ടായി...

പാലരുവികള്‍

‍പാല്‍പ്പുഴകളായി.

പാല്‍പ്പുഴകള്‍ ഒഴുകിച്ചേര്‍ന്നു

പാല്‍ക്കടലുകള്‍.

പാല്‍ക്കടലുകള്‍ ചേര്‍ന്നു ചേര്‍ന്ന്‍...

പാലാഴികള്‍.

പാലാഴിയില്‍ അനന്തനുമുകളില്‍

‍അനന്തശയനനായി

നാരായണന്‍ വസിച്ചു.

അമ്മയുടെ മുലപ്പാലില്‍

പ്രപഞ്ചം അമ്മിഞ്ഞയുണ്ടു.

ശ്രീ കുരുംബഭഗവതി

2011-06-06T19:23:00.000+04:00

ഒളിച്ചുകളിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമുള്ള
എന്റെ പെണ്ണിനെ

പതിവുപോലെ കട്ടില്‍ ചുവട്ടിലും

കതകിനു പുറകിലും
മച്ചിന്‍ പുറത്തും
കുടത്തിലും
ഉറിയിലും
ഒക്കെ പരതി.
പരതി
പരതി
കൈ കറുത്ത്
മാറാല പിടിച്ച മുഖവുമായി ഇരിക്കുമ്പോള്‍
അവളുടെ കിന്നാരം വന്നു പറഞ്ഞു -
ചെക്കാ ഞാന്‍ ഇവിടുണ്ട്.
നോക്കുമ്പോഴുണ്ട്
എന്റെ നെഞ്ചില്‍
അവളുടെ വാര്‍‌മുടി.

അമ്പടി കേമീ!!
ഞാനറിയാതെ
എന്റെ നെഞ്ചറിയാതെ
എപ്പോള്‍ കേറി ഒളിച്ചു?

കൈകള്‍ക്കൊണ്ട് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു
കുറുമ്പത്തി പെണ്ണിന്റെ
കുഞ്ഞിക്കുറുമ്പിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു.

അപ്പോള്‍
അവളൊരു
ശ്രീ കുരുംബഭഗവതിയായി.

മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്നു കുതിര്‍ന്ന് ...

2011-05-31T20:13:00.001+04:00

അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍

ആകാശത്ത്
മഴക്കാറ് നിറയണം
അപ്പോള്‍ കല്ല്യാണിയുടെ പശു
കയറു പൊട്ടും പോലെ
കരയണം
തള്ളക്കോഴി എന്റെ സ്വൈരത്തിലേയ്ക്ക്
കുഞ്ഞുങ്ങളേയും കൊണ്ടു
കൊക്കി കൊക്കി വന്നിരിക്കണം.
കാറ്റ് പുരുഷേട്ടന്റെ വാഴത്തല ഒടിച്ച്
എന്റെ അരികില്‍ വന്നു നുള്ളണം
മഴ അപ്പോള്‍ തോരാതെ തോരാതെ പെയ്യും
പൊത്തുകളില്‍ വെള്ളം നിറയുമ്പോള്‍
തവളയും പിന്നാലെ ചേരയും ഇഴഞ്ഞുവരും
ഭരണകൂടവും വിപ്ലവവും
ഈശലില്‍ നനയുമ്പോള്‍
ലെനിനെ ഞാന്‍ അടച്ചുവെയ്ക്കും.
ഇലക്കുട ചൂടി ബീഡി പുകച്ചു കൂനിക്കൂടി പോകുന്ന
അയ്യപ്പേട്ടന്റെ കയ്യീന്ന്
ഒരു പുക വാങ്ങും.
കടുപ്പത്തില്‍ ചൂടുള്ള ചായയുമായി
അമ്മ വന്നെങ്കില്‍ എന്നു
ഞാന്‍ വെറുതെ കൊതിച്ചു പോകും.
മഴ അപ്പോഴും പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കണം
പറമ്പും മുറ്റവും മഴയില്‍ നിറയണം
മഴത്തുള്ളികള്‍ ഉമ്മവെക്കുന്ന
സംഗീതം മാത്രം
കേട്ടു
കേട്ട്
ഞാനൊന്ന് മയങ്ങും.
അപ്പോള്‍ മണ്‍ചുമര്‍ കുതിര്‍ന്നു
എന്റെ വീട് മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങണം എന്നു പറയും
പതുക്കെ
വളരെ പതുക്കെ
ഞാന്‍ മഴയുടെ
അവസാന ചുംബനം ഏറ്റുവാങ്ങും.

ഗദ്ദര്‍

2011-05-18T09:46:00.002+04:00

നഗരത്തിന്റെ സായാഹ്ന കൂടിച്ചേരലില്‍

പെറ്റിബൂര്‍ഷ്വാ വായാടികള്‍ക്ക്

വിപ്ലവകവിത പകര്‍ന്ന്
ചിരിച്ചുന്മത്തനായി
മറ്റൊരു സായാഹ്നത്തിലേയ്ക്ക്
തിരിച്ചു പോകാന്‍
വന്നവനല്ല അവന്‍.

നെഞ്ചിലേറ്റ വെണ്ടിയുണ്ടകളുമായി,
കാട്ടുചെണ്ടയുടെ ക്രൗര്യവുമായി
തെലുഗുപാടങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌ നരച്ച താടിയുമായി വന്നത്
ഞാന്‍ ഇവിടെയുണ്ട് എന്ന് അലറുവാന്‍...

എന്റെ കവിത
മാമ്പൂവുകളുടെ നഷ്ടത്തെ കുറിച്ചും
കെട്ടുപോയ പ്രണയങ്ങളെ കുറിച്ചും
വിലപിക്കില്ലെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുവാന്‍...

അവന്റെ കവിത
പാല്‍ നിറമെന്തന്നറിയാത്ത
ഇടയബാലനെ കുറിച്ചും
കൊയ്‌ത്തു കഴിഞ്ഞ ഗോതമ്പു പാടത്ത്‌
വിശന്നു മരിച്ച കര്‍ഷകനെ കുറിച്ചും പാടും.

അവന്റെ കവിത
കാടുകള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട ആദിവാസിയുടെ
ദുരിതങ്ങള്‍ പങ്കുവെയ്ക്കും.
പോരാട്ടത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ട
വിപ്ലവ ധീരന്റെ
ചുവന്ന രക്തസാക്ഷിത്വത്തെ കുറിച്ചു പാടും.

ഡമരുവിന്റെ താളത്തില്‍
അര്‍ദ്ധനഗ്നന്റെ നൃത്തച്ചുവടുകള്‍
നഗരത്തെ
കവിതയുടെ ഉന്മാദത്തിലേയ്ക്ക് ഉണര്‍ത്തും.

വെടിയുണ്ടകളെ കീഴ്പ്പെടുത്തി
അവന്‍ വന്നത്

നിങ്ങളുടെ ബൌദ്ധീക വാചാലതകളില്‍

ഉത്തരാധുനികതയുടെ ശ്രേഷ്ഠത പുലമ്പുവാനല്ല.

ഗോദാവരിയുടെ തീരങ്ങളില്‍,
തെലുങ്കാനയില്‍
രക്തം ചൊരിഞ്ഞ ധീരരുടെ
അണയാത്ത കണ്ണുകളെ കുറിച്ച് പാടുവാന്‍.

മനുഷ്യര്‍ പട്ടിണി കിടക്കുന്ന കാലത്തോളം
പോരാട്ടം തുടരുക തന്നെ ചെയ്യുമെന്നും
ചരിത്രം അവസാനിക്കുകയല്ല
തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ എന്നും
ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുവാന്‍..

പ്രണയത്തടവുകാരന്‍

2011-05-13T21:37:00.002+04:00

തടവില്‍
കൈവിലങ്ങുകളെ ഞാന്‍ ഉമ്മ വെച്ചു.
പ്രണയമേ..,

നിന്റെ കാരാഗൃഹത്തിനെന്റെ അഭിവാദനം

പര്‍വ്വതങ്ങള്‍ താണ്ടി

നഗ്നപാദനായി ഞാന്‍ വന്നത്
നിന്റെ തടവറയില്‍,
ഇരുളില്‍,

ഏകാന്തതയില്‍
ചാട്ടയടിയേറ്റ് അവശനായി
നിന്റെ പേര്‍ മാത്രം ഉച്ചരിച്ചു
നിന്റെ കാരുണ്യത്തിനു
കൈക്കുമ്പിള്‍ നീട്ടുവാന്‍.

മൃത്യുവിന്റെ ചെങ്കടലിനു മീതെ
ഒറ്റക്കാലില്‍ കെട്ടിത്തൂക്കി
പ്രണയമേ

നീ എന്നെ ശിക്ഷിച്ചുകൊള്‍ക...

കയ്പുനീരും മുള്‍ക്കിരീടവും തന്ന്‌

നീ ആനന്ദിക്കുവിന്‍
നിന്റെ വിഷസര്‍പ്പങ്ങള്‍
എന്റെ മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ തന്നെ ദംശിച്ചിടട്ടെ...

മുള്‍മെത്തയില്‍ ചോരയിറ്റുന്ന ദേഹവുമായി
ഞാനുറങ്ങുമ്പോള്‍ നിന്റെ കരങ്ങളുടെ
ഊഷ്മളത ഞാനറിയും

അപ്പോള്‍
എന്റെ നഗ്നതയില്‍
ഓരോ ചോരത്തുള്ളിയും
ഓരോ ചെമ്പനീര്‍ പുഷ്പങ്ങളായി
പൊട്ടിവിടരും.

ഞാന്‍ ചുവന്ന പൂക്കളുടെ ഒരു വന്മരമാകും.
വരും കാലങ്ങളില്‍ എല്ലാ പ്രണയങ്ങള്‍ക്കും
നെറുകയില്‍ ചൂടാന്‍...

ഹാജി അലി

2011-05-10T10:08:00.000+04:00

കരയെ കുടഞ്ഞു കളഞ്ഞു
സമുദ്രത്തില്‍ കാല്‍ കഴുകി
ഹാജി അലി നില്‍‌ക്കുന്നു.
ഈശ്വരനെ തേടി വന്നവന്റെ കയ്യില്‍
മനുഷ്യനെ തിരിച്ചേ ല്പിക്കുവാന്‍
അടക്കാത്ത ഒരു കമാനം.

തിരക്കിലെങ്ങോ കളഞ്ഞുപോയ
കാഴ്ച തിരഞ്ഞോ
ജനാവലിയുടെ ഈ ഒഴുക്ക്?
മതാന്ധത വന്നവന്റെ കണ്ണില്‍
തൈലം പുരട്ടുമോ ഹാജി അലി ?

കാറ്റ് പോലും
ഇവിടെ ആശ്വസിച്ചു നില്‍‌ക്കുന്നുവല്ലോ...
മന്ത്രങ്ങളോ ഈശ്വര സ്തുതിയോ ഇല്ലാതെ
നീ നല്‍കുന്ന സമാധാനം
ശിരസ്സില്‍ അണിഞ്ഞു
പ്രിയ ഹാജി അലി
ഞാന്‍ നിന്റെ പടി കടക്കുന്നു.

എന്നെ പലതായി മുറിച്ചു തള്ളുന്ന
ഈ നഗരത്തിലേക്ക്...
ഇനിയും വരും ഞാന്‍ നിന്റെ അരികിലേക്ക്
എന്നെ ഞാനായി കാണാന്‍.

മുറിവുകള്‍

2011-05-07T16:14:00.002+04:00

ആകാശത്തെ
കൈലേസില്‍ ഒപ്പിയെടുക്കാം
നക്ഷത്രങ്ങളെ
ഊതിക്കെടുത്താം
നിന്‍റെ നോവുകളെ
ഒപ്പിയെടുക്കാനോ
ഊതിക്കെടുത്താനോ
ഞാന്‍ അശക്തന്‍

നിന്‍റെ പാദങ്ങള്‍
എന്‍റെ കൈത്തലത്തില്‍ വെച്ചോളൂ
എന്‍റെ നെഞ്ചിന്‍ കൂടുകൊണ്ടു പുതച്ചോളൂ
അത്രയും കരുതല്‍ എനിക്കാവാം

ഉടഞ്ഞ മഴവില്‍
പെറുക്കിയെടുത്ത്‌ ചേര്‍ത്തുവെയ്ക്കാം
ഉടഞ്ഞുപോയ നിന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍

എന്‍റെ വിരലുകളില്‍ ഒതുങ്ങുകില്ല.

നിലാവിനെ ചുരുട്ടിയെടുത്ത്‌
നിന്‍റെ നേത്രങ്ങളില്‍ വിരിക്കാം
കെട്ടുപോയ സൂര്യനെ കത്തിച്ചുവെയ്ക്കാം
വെന്ത ഭൂമിയില്‍
കുളിര്‍മഴയായി പെയ്തിറങ്ങാം
നിന്‍റെ നെറ്റിയിലെ ചോര തുടയ്ക്കാം
ഹൃദയത്തിലേറ്റ മുറിവുകള്‍
ഉണക്കാനാവില്ല.

എന്നെ നീ എന്തുവേണമെങ്കിലും വിളിച്ചോളൂ
ശത്രുപക്ഷത്തോടൊപ്പം
ശാപത്തീയില്‍ എറിയരുത്‌.

ഇരകള്‍ മൊഴിഞ്ഞത്

2011-05-03T13:41:00.003+04:00

സഹതപിക്കുവാനും

കണ്ണീരൊഴുക്കുവാനും

ഹതഭാഗ്യരായി ജനിച്ചു വീണവരല്ല ഞങ്ങള്‍.

മുന്‍പോട്ടു നടക്കും മുന്‍പ്
നോക്കുക...

ഞങ്ങളുടെ കണ്ണില്‍

മുട്ടിലിഴയുന്ന ഒരു ഭൂമി

ഒച്ചവക്കാത്ത ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം

വൈകൃതം വന്ന ഒരു മനുഷ്യവംശം

ഉറങ്ങികിടക്കുന്നത് കാണാം.

സഹതപിക്കുക

നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ പ്രതി.

അറ്റമില്ലാത്ത നിങ്ങളുടെ ആര്‍ത്തിയെ പ്രതി.

ലജ്ജിക്കുക

സ്വയം

നിന്റെ അഹന്തയെ പ്രതി.

പ്രണയിക്കാത്തവരോട്

2011-05-01T11:05:00.002+04:00

പ്രണയിക്കാത്തവര്‍ക്ക്

ഞാനൊരു തീക്കനല്‍ തരാം

ഊതി ഊതി ആളിപ്പടരുമ്പോള്‍

അഗ്നിപ്പടര്‍പ്പില്‍

ചുട്ടുപഴുത്തൊരു സൌഗന്ധികം

വിരിഞ്ഞുവരും.

ഹൃദയനൈര്‍മല്യമുള്ളവരേ

നിങ്ങളത് വാടാമലരായി സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുക.

പ്രണയിക്കാത്തവര്‍ക്ക്

ഞാനൊരു ഒറ്റക്കമ്പിയുള്ള

വീണതരാം

ഒറ്റവിരല്‍ കൊണ്ടു മീട്ടിയതില്‍

സ്വപ്ന സ്വരങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുക

വിരല്‍ മുറിഞ്ഞു ചോരയിറ്റും വരെ

ദ്രുതതാളം മീട്ടുക

വീണമേല്‍ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ചോരയില്‍

പിടയുന്ന രാഗം കേള്‍ക്കുക.

പ്രണയമേ

നിന്നെ അറിയാത്തവര്‍ക്ക്

ഞാന്‍ ഏഴു വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ കൊടുക്കാം.

ചാലിച്ചു ചാലിച്ച്‌

നൂറു നൂറു പൂക്കളില്‍

നൂറു നൂറു നിറം പൂശി

പുലരിയെ കൊതിപ്പിച്ചുകൊള്ളട്ടെ.

ഇരുളാര്‍ന്ന ലോകമേ

കുതിച്ചുയര്‍ന്ന ചിറകുകള്‍

വരച്ചുവച്ച ആകാശ ചുവപ്പിലേക്ക്

മിഴി തുറക്കുവിന്‍.

പ്രണയത്തിന്റെ ആകാശക്കുടയില്‍

വിപത്ക്കാലങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍

പറന്നിറങ്ങുവിന്‍...

ഒരു മരം നടുമ്പോള്‍...

2011-04-21T09:21:00.004+04:00

എനിക്കും ഒരു മരം നടണം
എവിടെ നട്ടുവളര്‍ത്തും എന്‍റെ മരത്തെ?

ജനലരികില്‍ മുറ്റത്തു നട്ടാലോ...
അപ്പോള്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നപാടേ
മരത്തെ കണികാണാം
ഓരോദിവസവും
അതിലെത്ര തളിരിലകള്‍ നാമ്പിട്ടു
എന്ന്‌ എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്താം
ജാരനെപ്പോലെ പതുങ്ങിവന്ന്‌
മരത്തെ കെട്ടിപിടിക്കും
മകരമഞ്ഞിനെ വഴക്കുപറയാം
മരവുമായി കൂട്ടുകൂടാം
അവളെ പാട്ടും കവിതയും കേള്‍പ്പിക്കാം
അപ്പോള്‍ അവളുടെ ചില്ലകള്‍
എന്‍റെ മുറിയിലേക്കു ചാഞ്ഞു വരും
അതില്‍ സുഗന്ധ സൂനങ്ങള്‍ ഉണര്‍ന്നു വരും
ഉറക്കത്തില്‍
പേകിനാവുകള്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍
മരമെന്നെ ദയാപൂര്‍വ്വം ആലിംഗനം ചെയ്യും

എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍
അങ്ങനെ ചിറകുവിരിക്കേ അമ്മ പറഞ്ഞു,
ഉണ്ണീ ഇലകള്‍ കൊഴിച്ച്‌ മരം
മുറ്റമാകെ ചപ്പു ചവറാക്കും
കാറ്റിലും മഴയിലും മരം വീണ്‌
നമ്മുടെ പുര തകര്‍ന്നു പോകും.

പിന്നെ,
എവിടെ കൊണ്ടു നടും എന്‍റെ മരത്തെ
പറമ്പില്‍ നട്ടാലോ.. അതുമതി,

അപ്പോള്‍ വരാന്തയിലിരുന്ന്‌
ഉച്ചക്കാറ്റേറ്റ്‌
എനിക്കു മരത്തിന്‍റെ നൃത്തം കാണാം
അതിന്‍റെ ചില്ലയില്‍ വന്നിരിക്കുന്ന
പൂങ്കുരുവിയുടെ പാട്ടുകേള്‍ക്കാം
മഞ്ഞക്കിളിയോട്‌ കഥ പറയാം
പണിക്കാരിപെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക്‌
അവരുടെ ഓമനകളെ
ആ തണലില്‍ കൊഞ്ചിക്കാം
താരാട്ടു പാടിയുറക്കാം
മരമതിന്‍റെ ശ്വാസം കൊണ്ട്‌
കുഞ്ഞുങ്ങളില്‍ സ്വപ്നം നിറക്കും
അവള്‍ പഴയകഥയിലെ ഭൂതത്തെപ്പോലെ
തന്‍റെ ചുമലുകളെ മൃദുവാക്കും
ഉണ്ണികളോട്‌ തന്‍റെ ശിഖരങ്ങളില്‍
നര്‍ത്തനമാടാന്‍ പറയും.

എന്‍റെ വിചാരങ്ങള്‍ ഇത്രയുമായപ്പോള്‍
അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു
ഉണ്ണീ..,
പറമ്പായ പറമ്പൊക്കെ
വേരുകള്‍പടര്‍ത്തി
വളവും വെള്ളവും വലിച്ചെടുക്കില്ലേ
വിളകളെല്ലാം കെട്ടുപോകില്ലേ...

പിന്നെ എവിടെ കൊണ്ടു നടും
എന്‍റെ മരത്തെ?
വേലിക്കരികിലായാലോ.. ?

വേലിക്കരികിലാവുമ്പോള്‍
അയല്‍വാസിക്കും ഗുണമേകും
പൂവിരിഞ്ഞാലും പഴം വീണാലും
തണല്‍ വിരിഞ്ഞാലും പാതിപ്പാതി
കുട്ടികള്‍ കൂട്ടംകൂടും
അപ്പോള്‍ മരത്തിലൊരു ഊഞ്ഞാലുകെട്ടാം
അയല്‍ക്കാരി പ്രിയസഖി ജയശ്രീയെ
കൂടെ ആടാന്‍ വിളിക്കാം
ഊഞ്ഞാലിലിരുന്ന്
അവളുടെ മിഴിപ്പീലിയെണ്ണാം
കടങ്കഥകള്‍ പറഞ്ഞ്‌ ഉത്തരം മുട്ടിക്കാം

എന്‍റെ സ്വപനങ്ങള്‍ ഇത്രക്കുമായപ്പോള്‍
ജയശ്രീയുടെ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു
എന്നിട്ടു വേണമല്ലെടാ
എന്‍റെ മകള്‍ക്കു പേരുദോഷമുണ്ടാകാന്‍?

പിന്നെ എവിടെ കൊണ്ടു നടും
എന്‍റെ മരത്തെ?

നടാനിടമില്ലാതെ
എന്നില്‍തന്നെ കുഴിച്ചിട്ടു ഞാനാമരത്തെ
തൊലിയും മാംസവും അസ്ഥിയും തുരന്ന്
എന്‍റെ മജ്ജയുടെ പശിമയില്‍
താഴ്ത്തിനട്ടൂ ഞാനാമരം

എന്‍റെ ധമനികളിലും സിരകളിലും
വേരുകള്‍ പടര്‍ത്തി
എന്‍റെ ശിരസ്സില്‍ തളിരിലകള്‍ വിരിയിച്ച്‌
മരം പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു.
എന്നിലേയ്ക്കു പൂക്കളും കായ്കളും
പ്രാണവായുവും ഉതിര്‍ത്ത്‌
എന്നില്‍ തന്നെ പച്ചച്ചും പഴുത്തും
എന്നില്‍ തന്നെ ചുവന്നും തുടുത്തും
എന്നില്‍ തന്നെ ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും
മരം തന്നെ ഞാന്‍
ഞാന്‍ തന്നെ മരം എന്ന കണക്കെ
------------------------------
കാലങ്ങള്‍ പറന്നും ഇരുന്നും
കൊഴിഞ്ഞും പോകെ
പച്ചിലകള്‍ തളിര്‍ക്കാതായി
മഞ്ഞയിലകള്‍ പഴുത്തുവീണ്‌
ഞാനൊരു ചവറുകൂനയായി
പൂക്കാത്ത പടുമരം
എന്നില്‍ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു
വിറകിനും മരപ്പണിക്കും കൊള്ളാത്ത
പൂതലിച്ചമരം.

ചില പ്രണയങ്ങള്‍...

2011-04-17T19:52:00.002+04:00

ചില പ്രണയങ്ങള്‍
കൂട്ടിലിട്ട സിംഹത്തെപ്പോലെ
അലറിവിളിക്കും.
ആരും അത് ഗൌനിക്കയില്ല.
അതിന്റെ വിശപ്പ്‌

ആരും അറിയുകയുമില്ല.

ഒരിക്കല്‍ കമ്പിക്കൂട് പൊട്ടിച്ചു
നീ വരുമോ എന്നു ഒരു മാന്‍പേട
ചോദിച്ചു പോയാല്‍
പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ
നീ വളഞ്ഞു നില്‍ക്കും.
പ്രണയം കാടുകളെ
കുനിഞ്ഞു നില്‍ക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കും.
ചിറകുകളില്ലാത്തവര്‍ക്ക്
ശിഖരങ്ങള്‍
മധുരങ്ങളുമായി ചാഞ്ഞു നില്‍ക്കും.
അപ്പോള്‍ കിണറുകള്‍ക്ക്
ഇത്ര ആഴം കാണില്ല.
പ്രണയിക്കുന്നവര്‍
കാത്തിരിക്കും പോലെ
ഒരു പര്‍വ്വതവും
ആരെയും കാത്തു നില്‍ക്കയുമില്ല.

സ്വയം ശിക്ഷ

2011-04-16T16:30:00.005+04:00

എന്നെ ജീവനോടെ കുഴിച്ചിടണം;
കുഴിച്ചിടും മുന്‍പ്‌
കാഞ്ഞിരക്കുരു കലക്കി വെള്ളം തരണം
നേരില്ലാ ജീവനെ
പച്ചയീര്‍ക്കലികൊണ്ടു പിളര്‍ക്കണം
കല്‍ത്തുറുങ്കില്‍ ഏകാന്തതടവില്‍
പട്ടിണിക്കിടണം
പാപത്തിന്‍റെ നീചരാശിയെ
ഗണിച്ചെടുക്കണം
ഇരുട്ടുമുറിയില്‍
ഫോസിലുകള്‍ കത്രിച്ചുകളയണം
വൈദ്യുതലായനിയില്‍
തിളപ്പിച്ചെടുക്കണം
കാരമുള്ളാല്‍ മേനി മുറിക്കണം
മുറിവില്‍ ക്ഷാരം പൊതിയണം
പച്ചോലയില്‍ കെട്ടിവലിക്കണം
നെറുകയില്‍ തുപ്പണം
കൂടോത്രം കൊണ്ട്‌
പരലോകം വിലക്കണം
വിശുദ്ധന്‍റെ അവിശുദ്ധചരിത്രം
ലോകജനതക്ക്‌ എറിഞ്ഞു കൊടുക്കണം
ശവക്കുഴിക്കുമീതെ കാഞ്ഞിരം നടണം

പ്രണയ വിചാരങ്ങള്‍

2011-04-11T20:20:00.002+04:00

(രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഒന്നായി ഉള്‍ച്ചേര്‍ന്നത്‌ പോലെ
നാമിന്ന് ഒറ്റ പ്രകാശമായി ജ്വലിക്കുന്നു.)

.....................................................
ഭൂമിയുടെ ദാഹമറിയുന്നത്
മേഘങ്ങള്‍ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കാണ്?
അതുകൊണ്ടാണല്ലോ അവര്‍
മഴനൂലുകള്‍ പോലുള്ള കൈകളാല്‍
ഭൂമിയെ പുണര്‍ന്നത്‌.
അതുകൊണ്ടാണല്ലോ മണ്ണ്
സുഗന്ധിയായി നിശ്വാസങ്ങള്‍ ഉതിര്‍ത്തത്.

പിറ്റേന്ന്
വെള്ളപ്പൂക്കള്‍ തുന്നിയ പാവാടയണിഞ്ഞു
നാണിച്ചു കുയില്‍പ്പാട്ട് മൂളി
അവള്‍ ഇതുവഴി ഓടിപ്പോകുമ്പോള്‍
വസന്തം എന്നു നിങ്ങള്‍ വിളിച്ചുവോ?

മേഘങ്ങള്‍ മണ്ണില്‍ ചെയ്തതാണ്
ഞാന്‍ നിന്നോട് ചെയ്തത്.

ആദ്യ മഴയ്ക്ക് ശേഷം
മണ്ണില്‍ വിത്തെറിയുന്ന കര്‍ഷകന്‍
ഭൂമിയുടെ പ്രണയ ഗീതം കേള്‍ക്കുന്നില്ല.

പ്രണയിക്കാത്തവര്‍ക്ക്
വിതയ്ക്കലും കൊയ്യലും
വിളവെടുപ്പുകാലത്തെ
സന്തോഷങ്ങള്‍ മാത്രം.

കുളം

2011-04-07T20:26:00.000+04:00

നിന്നെ കഴുകാന്‍
എന്നും നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ്
രാവിലെ കുളിര്‍‌ന്നും
സന്ധ്യയ്ക്ക്‌ ഇളംചൂടാര്‍ന്നും
ഓളങ്ങളുടെ കലമ്പല്‍ ഇല്ലാതെ
ഞാന്‍.

നീ കുടഞ്ഞുകളഞ്ഞ
അഴുക്കടിഞ്ഞ്
എന്റെ അടിത്തട്ടുകള്‍
ഖനീഭവിച്ച്
ഉദാസീനയായി
അര്‍ദ്ധരാത്രികളില്‍
ചുണ്ട് കടിച്ചു പൊട്ടിച്ച്
നൊമ്പരപ്പെടുമ്പോഴും
എന്റെ ഗര്‍ഭത്തില്‍
കിളിര്‍ത്ത ഒരു താമര
നാളെ നിനക്ക് വേണ്ടി
എന്റെ ചുണ്ട് വിടര്‍ത്തും.

e-കൂട്ടുകാരി

2011-04-02T01:00:00.005+04:00

ഭൂമിയുടെ മറുപുറമിരുന്ന്

വാചാലയാകുന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരി,
എത്ര വിചിത്രമാണീ സൗഹൃദം.
നമുക്കു തമ്മിൽ ദൂരങ്ങളാണു കൂടുതൽ
പക്ഷെ ഇത്രയടുത്ത്‌
എന്റെ അരികിൽ ആരുമില്ല.
എന്റെ മൊഴികളെ
കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത്‌
ഇതാ കവിത എന്നു നീ പറയുമ്പോൾ
നീ തന്നെ യാണ്‌ കവിത എന്നു ഞാനറിയുന്നു.
ഉണങ്ങിയ എന്റെ ചില്ലയിലിരുന്ന്
നീ കൊക്കുരുമ്മി ചിലക്കുമ്പോൾ
എന്നിൽ ജീവചൈതന്യം
പടർന്നുയരുന്നു.
എന്റെ ശാഖകളിൽ
പുതു വസന്തവുമായി
സപ്തവർണ്ണങ്ങളുടെ പൂക്കൾ വിരിയുന്നു.
ഞാനിപ്പോൾ വൈദ്യുത സംഖ്യകളായി
വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പ്രഭാത വന്ദനവുമായി
ഒരു കോപ്പ ചുടുചായ
നീ എന്റെ കീ ബോർഡിൽ വച്ചിരിക്കുന്നു.
നിന്റെ ചിരിയും പരിഭവങ്ങളും
എന്റെ ഹൃദയത്തിനകത്ത്‌
പൊട്ടിവിടരുന്നു.

ശ്വാനവര്‍ഷങ്ങള്‍

2011-03-26T02:02:00.001+04:00

മുതുകില്‍ ചവിട്ടിയാലും
മോങ്ങരുത്‌,
തലയുയര്‍ത്തി നോക്കരുത്‌,

നക്കിയ എല്ലിന്‍ കഷണംതന്നെ
വീറോടെ നക്കി രുചിക്കൂ,
ഭാഷയുടെ സൌന്ദര്യം
കുമിഞ്ഞു പൊങ്ങുന്നത്‌ കാണാം.

കണ്ണുകള്‍
നിന്നിലേക്ക്‌ താഴ്ത്തിവെയ്ക്കൂ...
ഇനിയും എഴുതപ്പെടാത്ത
അപൂര്‍വ്വതയാണ്‌ നീ.

കുരയ്ക്കുമ്പോള്‍
പഴയ വീരസ്യങ്ങള്‍ കുരയ്ക്കുക,
വേലിപ്പുറം ചാടാത്ത കുര.
വിധേയന്‍റെ ദാര്‍ശനികപ്രശ്നം കുരയ്ക്കാം,
കുരകളില്ലാത്ത
ശ്വാനവര്‍ഷങ്ങള്‍ കുരയ്ക്കാം,
പുതിയവിപണിയുടെ മോടികള്‍ കുരയ്ക്കാം.

വാലിന്‍റെ മഹത്വം മണത്തറിഞ്ഞ്‌
ചുരുണ്ടുകൂടിയ വാലാവുക,
പഴയ സ്മാരകങ്ങളിലേക്കു മൂത്രിക്കുക.

അവയിലെല്ലാം നിന്‍റെ മണം നിറയട്ടെ.
ഒരു ചരിത്രവും
പുതിയഗന്ധങ്ങളാല്‍ ഉണരരുത്‌.

നീ അരികിലില്ലെങ്കില്‍...

2011-03-22T19:10:00.000+04:00

നിശ്ശബ്ദമായ ഇടിമുഴക്കം

തണുത്ത ഇടിമിന്നല്‍

വായ്‌ മൂടിയ ആകാശം

കണ്ണീരു വറ്റിയ മഴ

ഗന്ധമില്ലാത്ത പൂക്കള്‍

നിശ്വസിക്കാത്ത കാറ്റ്

ഇരുട്ടിലേക്ക് --

എന്റെ കണ്ണുകള്‍ കുഴിഞ്ഞു പോകുന്നുവല്ലോ

വയ്യ... വയ്യ...

ഈ വാളെടുത്തു മാറ്റുക

എന്നെ തനിച്ചാക്കി നീ പോകാതിരിക്കുക

എന്റെ രക്തവുമായാണ് നീ പോയത്

എന്റെ അസ്ഥികള്‍ പൊടിഞ്ഞുപോകും മുന്‍പ്

എന്നെ കടലെടുക്കും മുന്‍പ്

നിന്റെ വിരല്‍ എനിക്ക് നേരെ നീട്ടൂ...

ചിത്രകാരന്റെ മരണം

2011-03-18T09:00:00.008+04:00

പരാജിതന്റെ പാട്ട്,

ചങ്കുപിളര്‍ന്ന പൂങ്കുയില്‍,
ഓടിപ്പോയവന്റെ കാലടികള്‍,
മത്സ്യങ്ങള്‍ ചത്തു പൊന്തിയ പുഴ,
തുരന്നെടുത്ത കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട്
മെനെഞ്ഞെടുത്ത ശില്‍പം,
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട
പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ കാതില്‍
മറന്നു വെച്ച താരാട്ട്,
പുലരുന്നതിനു മുന്‍പ്
നഗരമദ്ധ്യത്തില്‍
വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട കന്യകയുടെ
ശുക്ലമിറ്റുന്ന ശവം,
ഉടഞ്ഞുപോയ വീടുകള്‍ക്ക് നടുവില്‍
വളപ്പൊട്ടുകള്‍ തേടുന്ന ബാലിക,
ചിരി മറന്ന ഭ്രാന്തന്‍,
നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മനുഷ്യച്ചോര
നിറം പൂശിയ ഗ്രാമ വീഥികള്‍,

ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പാടത്ത്
ഗോതമ്പ് ചെടികളുടെ ആത്മാവ് തേടിപ്പോയ
ചിത്രകാരാ...
നിറങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അലറാന്‍ പഠിച്ചവനെ,
മുറിഞ്ഞ കാതുകൊണ്ട് പ്രേമിച്ചവനെ,
എന്റെ ക്യാന്‍വാസിലേക്ക്

അല്‍പ്പം കടും ചായമൊഴിക്കുവിന്‍ -

എന്റെ പകലുകള്‍ ഇരുണ്ടു പോയ്ക്കൊള്ളട്ടെ...
വരക്കാത്ത ചിത്രങ്ങളുടെ
കറുത്ത രേഖകളില്‍ കുടുങ്ങി
ഞാന്‍ ചത്തു പോയ്ക്കൊള്ളട്ടെ.

ഉമ്മ

2011-03-14T10:00:00.003+04:00

ഓര്‍ക്കുന്നുവോ?

നമ്മുടെ ചുണ്ടുകള്‍ക്ക് തീ പിടിച്ചത്.
കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്ന തടാകങ്ങള്‍
നീര് പങ്കുവെച്ചത്.

ഉരസിപ്പോകുന്ന രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു
നമ്മളപ്പോള്‍.
ഒരുതോണി താമരപ്പൂക്കളുണ്ടായിരുന്നു
അന്നെന്റെ നെഞ്ചില്‍.
പരല്‍ മത്സ്യങ്ങളുടെ
കുതിപ്പായിരുന്നു നിന്റെ കണ്ണില്‍.

അടര്‍ന്നു മാറി നീ തനിച്ചു പോകുമ്പോള്‍
എന്റെ ഭൂമിയെ പിളര്‍ത്തിയതെന്തിന്‌?

എന്റെ ഉടല്‍ നിന്റെ പ്രണയമാണ്
ഉമ്മകളുടെ പെരുമഴയില്‍
ഈറനായി നില്‍ക്കുവാന്‍
നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍ കൊണ്ടു
നമുക്കീ ആകാശം മേഘാവൃതമാക്കാം

ഉത്തര ദിക്കില്‍ നിന്നും
പറന്നുപോകുന്ന പറവകളെ കാണുക.
തൂവലുകളേ...
നിങ്ങള്‍ പൊതിഞ്ഞു വെച്ചത്
എന്റെ പ്രണയിനിയുടെ അനുരാഗം.

നിന്നിലെ ഞാന്‍

2011-03-09T11:21:00.001+04:00

നിന്റെ ഇതളുകളിലെ
സുഗന്ധം ഞാനാണ്.

നിന്നെ നുള്ളിയെടുത്താലും

മാലയില്‍ കൊരുത്താലും

അനാഥമായി വലിച്ചെറിഞ്ഞാലും

നിന്നിലെ നീ ആയി

ഞാനിരിക്കും

നെയ്ത്തിരിയായി

നീ നിന്നു കത്തുമ്പോള്‍

പ്രകാശമായി ചിന്നി ചിതറുന്നത്‌

ഞാനാണല്ലോ...

നീ എരിഞ്ഞുതീരെ

വേദനിച്ചു

പുകഞ്ഞു ഒടുങ്ങുന്നതും

ഞാന്‍ തന്നെ...

ആണിപ്പഴുതുകള്‍

2011-03-05T13:15:00.001+04:00

തിരസ്കൃത പ്രണയം പോലെ
കയ്പേറിയതെന്തുണ്ട്‌ ?

ബലിയാടുകളോട്‌
കത്തിയുടെ മൂര്‍ച്ച ചോദിക്കുംപോലെ
ആത്മഹത്യ ചെയ്തവനോട്‌
കുരുക്ക്‌ പറഞ്ഞ സ്വകാര്യംപോലെ
വേദന അനുഭവസാക്ഷ്യം പറയും

ഖനിത്തൊഴിലാളികളോടു ചോദിക്കൂ
കല്‍ക്കരിയുടെ പൊള്ളല്‍
സ്വര്‍ണ്ണത്തിലെ കണ്ണുനീര്‍
ഇരുമ്പിന്‍റെ മരണക്കുഴികള്‍

പലായനം ചെയ്യുന്നവരോട്‌
അസ്തമനഭംഗി പറയുംപോലെ
ചിറകൊടിഞ്ഞ പക്ഷിയോട്‌
ആകാശചാരുത വിവരിക്കുംപോലെ
കൈത്തലങ്ങളിലെ ആണിപ്പഴുതുകള്‍ പറയും,
ഈശോ നിന്‍റെ നോവ്‌

വെടിയുണ്ടകള്‍ക്ക്‌
കരച്ചിലിന്‍റെ ആഴമറിയാത്തതുപോലെ
ബുള്‍ഡോസറുകള്‍ക്ക്‌
പ്രതിഷേധത്തെ അമര്‍ച്ചചെയ്യാനാവുമോ?

തകര്‍ന്ന വീടുകള്‍ക്കൊപ്പം
മനുഷ്യപ്രജ്ഞയും തകരുമോ?

ലിംഗ രാഷ്ട്രത്തിലെ യുക്തികള്‍

2011-02-27T22:34:00.001+04:00

മസ്തിഷ്ക്കത്തില്‍

ലിംഗങ്ങളുള്ളവരുടെ രാഷ്ട്രത്തില്‍
കീഴ്പെടുത്തലിന്റെ ധനതത്വശാസ്ത്രമാണ്.

അതിക്രമങ്ങള്‍ അന്യായമല്ല.
പിടിച്ചെടുക്കുക, അടിച്ചുടക്കുക,

ഇടിച്ചു കയറ്റുക

ഇതൊക്കെ ന്യായമായ ശീലങ്ങളാണ്.
ബുള്‍ഡോസര്‍ ആണ് കൊടിയടയാളം.
അതുകൊണ്ട് ഞെരിച്ചുടച്ച വീടുകള്‍ക്കൊപ്പം
കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയ തേങ്ങല്‍
ഞങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുകയില്ല.
അപായ ചങ്ങലകള്‍ അലറുന്നവര്‍ക്കായല്ല
അട്ടഹസിക്കുന്നവര്‍ക്കായാണ്.
ഞങ്ങള്‍ക്ക് പേരുകള്‍ പലതുണ്ടെങ്കിലും
മുഖം ഒന്ന് തന്നെ.
ഉദ്ധരിച്ച ലിംഗം കുരക്കുന്നത് ഒന്ന് മാത്റം.
ഏട്ടന്‍, ചാച്ചന്‍, മാമന്‍, അച്ഛന്‍
എന്നൊക്കെയുള്ള പദവികള്‍
അപ്രസക്തമാകുന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍
സ്വരൂപം ദര്‍ശിച്ചു പരലോകം പൂകാം.
നട്ടു പിടിപ്പിക്കുവാനോ
തൊണ്ടയില്‍ ദാഹ നീരിറ്റിക്കുവാനോ
വലംകൈ കൊടുത്തു മന്ദഹസിക്കുവാനോ
മറന്നു പോകും.
ഊഷ്മളമായ ചുംബനം കൊണ്ടല്ല
ഉന്മാദത്തോടെ കടിച്ചെടുത്ത ചുണ്ടുകളുടെ
വാര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന നിണധാരകള്‍ കൊണ്ടു
ഉന്മത്തരായവരുടെ രാഷ്ട്രം
മിസൈലുകള്‍ വര്ഷിക്കും.
സ്ഖലനത്തിന് ശേഷമുള്ള
ആലസ്യത്തിലെന്നപോലെ
സമാധാനത്തെകുറിച്ച് ഞങ്ങള്‍
മൃദുലമായി പുലമ്പും.

പ്രണയ സൂര്യന്‍

2011-02-22T00:30:00.002+04:00

പ്രണയമേ,
ഞാന്‍ നിന്റെ ഉദയ സൂര്യന്‍
നിന്റെ കുങ്കുമം കൊണ്ടാണ്
എന്റെ കവിളുകള്‍ ഇങ്ങനെ ചുവന്നു പോയത്
നിന്റെ പ്രണയത്താല്‍
ഞാന്‍ ജ്വലിച്ചു പോയി
ആകാശത്തിലേക്ക്
നിന്റെ അനുരാഗ തേജസ്സുമായി
ഞാന്‍ ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങി
എന്റെ പ്രഭാപൂരം
ലോകത്തെ വെളിച്ചം കൊണ്ടു നിറച്ചു.
പ്രണയമേ,
ഇത് നിന്റെ കാരുണ്യം മാത്രം
വീണ്ടും നീയുമൊത്ത് രമിക്കാന്‍ മോഹിച്ച്
ലജ്ജിച്ചു ചുവന്ന മുഖവുമായി
വിളക്കുകള്‍ കെടുത്തി
നിന്റെ പാല്‍‌ക്കടലിലേക്ക്
ഞാന്‍ തിരിച്ചു വരികയാണ്.
പ്രണയത്തിന്റെ നിലാവ് തെളിയിച്ച്
രാത്രിയുടെ തണുപ്പില്‍
നമുക്ക് രതിയുടെ ചടുല നൃത്തമാടാം
വരൂ എന്‍ പ്രാണസഖീ ...
എന്നില്‍ ചൈതന്യമായി, രാഗ പരാഗമായി
രേണുവായി പടര്‍ന്നു നിറയൂ...

അശ്വത്ഥാമാ

2011-02-17T00:13:00.001+04:00

കൂടെ കിടന്നവള്‍
ആണത്തം മുറിച്ചെടുത്തു.
കൂടെ നടന്നവര്‍
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കഴുത്തറുത്തു.
മുറിപ്പെട്ട അംഗങ്ങളുമായി
വികൃത രൂപിയായി
യുഗങ്ങള്‍ പിന്നിട്ട്‌
പ്രകാശവേഗത്തില്‍
അലറി വിളിച്ച്
ഞാന്‍ പായുക തന്നെയാണ്
വെളിച്ചത്തിന്റെ സമുദ്രം
പുനര്‍ജ്ജനിയായി
കാല്‍ക്കീഴില്‍ തടയും വരെ...

അന്ത്യം

2011-02-14T23:38:00.003+04:00

കൈത്തലം മുറിച്ചുകളഞ്ഞു

അന്ത്യ കവിത രചിക്കുന്നു.

ഉരിയാടാന്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ

നാവരിഞ്ഞു കളയുന്നു.

മടക്കയാത്ര ഇല്ലാത്തതിനാല്‍

വന്നവഴികള്‍ മാച്ചു കളഞ്ഞു.

വിട ചൊല്ലുവാന്‍ ആരുമില്ല

ശൂന്യതയുടെ കുരുക്കിന് കഴുത്ത് നീട്ടി

നിശബ്ദനായ് ഞാനിരിക്കുന്നു.

ചോറ്

2011-02-10T09:37:00.000+04:00

പഞ്ഞത്തില്‍ തപ്പിയപ്പോള്‍

കിട്ടിയ വറ്റ്

പുഴുവും കല്ലും മാറ്റി

വേവിച്ചെടുത്ത അമൃത്

വാരി തിന്നുമ്പോള്‍

മിഴി നിറഞ്ഞത്‌

വാത്സല്യം കുഴച്ച്

അമ്മയൂട്ടിയ മധുരം

അച്ഛന്‍ വിയര്‍ത്തു കിടന്ന

പാടവരമ്പിന്റെ ഗന്ധം.

ചോറിന്റെ വില കൊണ്ടു

രാഷ്ട്രം മെനഞ്ഞവര്‍ -

അറയില്‍ പൂഴ്ത്തി വെച്ചത്

കടലില്‍ കെട്ടി താഴ്ത്തിയത്

(വിശക്കുന്നവന്റെ ആര്ത്തികൊണ്ട് വേണമത്രേ

അധികാരത്തിന്റെ സിംഹാസനമുറക്കാന്‍ !!!)

ആമസ്യ

2011-02-06T18:30:00.005+04:00

എന്റെ അലസനടത്തയില്‍

മുതുമുത്തശ്ശന്റെ വീരഗാഥ
ആത്മരസം മുറ്റി തുളുമ്പുന്നുണ്ട്.
നിന്റെ ആയുധങ്ങള്‍ക്ക്
എന്നെ മുറിപ്പെടുത്താന്‍ ആവില്ലയെന്ന
ആത്മരതിയുടെ ആനന്ദം
പോര്‍‌ച്ചട്ടയായി അണിഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്
ആമയെ ചുടുമ്പോള്‍ മലര്‍ത്തി ചുടണമെന്ന
അടുക്കളയിലെ അടക്കങ്ങള്‍
കേള്‍ക്കാതെ പോകുന്നുമുണ്ട്.

ചെകുത്താന്‍

2011-02-03T09:32:00.000+04:00

ഫെബ്രുവരി - 3

ബൂലോകത്തെ വന്മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കവിതകളുടെ ഒരു ചെറുമരം നട്ടതിന്റെ വാര്‍ഷികമാണ് ഇന്ന്.

കുട്ടിക്കാലത്ത് എന്റെ കൂടെ കവിതയും കഥയും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ മാടമ്പികള്‍ ഗ്രാമത്തിലെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കിയപ്പോള്‍ പ്രവാസിയാകേണ്ടി വന്നു. നഗരങ്ങളില്‍ നിന്ന് നഗരങ്ങളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ കഥയും കവിതയും എന്നെ കൈവിട്ടു പോയി. ഇപ്പോള്‍ ബ്ലോഗില്‍ കവിത എന്റെ കൂടെ വന്നിരിക്കുന്നു. ബ്ലോഗിലെ കവിതകളുടെ ഈ വര്‍ഷം അമൂല്യമായ അനുഭവം തന്നെ.

കുറേ നല്ല സുഹൃത്തുക്കള്‍, നല്ല വായന. ഒരുവേള ബ്ലോഗും കവിത എഴുത്തും നിറുത്തണമെന്ന് പോലും ആലോചിച്ചു. അപ്പോഴെല്ലാം എനിക്ക് പ്രചോദനമായി എന്റെ സഖി എന്റെ അരികില്‍ എത്തി. എന്നെ പ്രണയത്താല്‍ നിറച്ചു. അങ്ങനെ കവിതകളുടെ ഒരു വര്‍ഷം കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു. ബ്ലോഗിലെ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്നും എന്റെ എഴുത്തിന്റെ പ്രചോദനമായിരുന്നു. പേരെടുത്തു പറയേണ്ടതില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. വലിയ ഒരു സൌഹൃദവലയം ബ്ലോഗിന് പുറത്തും എനിക്കില്ല. ബ്ലോഗിന് പുറത്തെ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്റെ കവിതയെ ആസ്വദിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ചുരുക്കം ചിലര്‍ പുച്ഛത്തോടെ കാണുകയും ചെയ്തു. ഇനിയും എത്രകാലം എഴുതും എന്നറിയില്ല. എങ്കിലും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കായി ഈ വാര്‍ഷികം ഞാനിവിടെ കുറിക്കുന്നു. എന്റെ ആത്മാംശമുള്ള ചെകുത്താന്‍ എന്ന കവിത വീണ്ടും പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നു.

ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ എന്റെ സ്നേഹിതര്‍ക്കായി സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

വീരഭദ്രനേയും ശ്രീ പോതിയേയും

പുറത്താക്കിയ ഞാന്‍

‍ചെകുത്താനുമായി പ്രണയത്തിലായി.

എന്‍റെ തീക്ഷ്ണ കൌമാരത്തില്‍ തന്നെ

ഞാനവനെ എന്നിലേക്കാവാഹിച്ചു.

വരൂ...

എന്‍റെ രക്തവും മജ്ജയും

മാംസവും അസ്ഥിയും

നിന്‍റെ ആവാസത്തിനായി ദാഹിക്കുന്നു

എന്നു ഞാന്‍ അവനോടു പറഞ്ഞു.

അവന്‍റെ ഹവിസ്സില്‍ ഞാന്‍ ബലിയര്‍പ്പിച്ചു.

എന്നില്‍ ചാര്‍ത്തപ്പെട്ട

എല്ലാ ദിവ്യ മുദ്രകളേയും

അവനായിക്കൊണ്ട്‌ ഉച്ചാടനം ചെയ്തു.

ഗുരു കാരണവന്‍മാര്‍

എന്‍റെ രക്ഷക്കായ്‌ പ്രതിഷ്ഠിച്ച

രക്ഷസ്സുകളോടും രക്തചാമുണ്ടിയോടും

കടന്നുപോ

എന്നു ഞാന്‍ ആജ്ഞാപിച്ചു.

ചാണകം മുക്കിയ ചൂലുകൊണ്ട്‌

തെക്കു ദിക്കിലേക്കടിച്ചോടിച്ചു.

ചെകുത്താന്‍ അവന്‍റെ ദംഷ്ട്രകള്‍ക്ക്‌ മൂര്‍ച്ചകൂട്ടി

കണ്‍കോണില്‍ രക്തക്കടലുകള്‍ തിരയിളക്കി

പറന്നു വന്നെന്‍റെ മുതുകിലിരുന്നു

നഖങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലൂടെ എന്നിലേക്ക്‌ അരിച്ചു കയറി

അവന്‍റെ രൂപം

എന്‍റെ തൊലിക്കടിയില്‍മറക്കപ്പെട്ടു

എന്‍റെ ഇമകള്‍ക്കിടയില്‍

ഒരു മൂന്നാം കണ്ണായി അവന്‍ പതിയിരുന്നു.

എന്‍റെ ദംഷ്ട്രകള്‍ക്കുള്ളില്‍

‍അവന്‍റെ മൂര്‍ച്ച തക്കം പാര്‍ത്തിരുന്നു.

തീക്കനലില്‍ ചവിട്ടി

ചെകുത്താനൊത്ത്‌ സവാരിചെയ്തു.

അവന്‍റെ മന്ത്രിക ചൂലില്‍ ‍ദേശാടനം നടത്തി...

നിക്കരാഗ്വയില്‍, ചിലിയില്‍, എത്യോപ്പ്യയില്‍,

കംബോഡിയായില്‍, ഇറാഖില്‍

അതിര്‍ത്തികളില്ലാത്ത ദേശങ്ങളില്‍

നിഷ്ഠൂരമായ ജീവിതാവസ്ഥകളില്‍

പലായനം ചെയ്തവരുടെ കാലടികളില്‍

വിശന്നവന്‍റെ ചങ്കില്‍

ബലാത്സഗം ചെയ്യപ്പെട്ട ഗ്രാമങ്ങളില്‍

വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട നഗരങ്ങളില്‍

നന്ദീഗ്രാമില്‍,സിംഗൂരില്‍

തെലുഗു പാടങ്ങളില്‍

കഴുത്തറ്റ പക്ഷിയുടെ ചിറകടിയില്‍

ജീര്‍ണ്ണിച്ച മനുഷ്യന്‍റെ

ദുര്‍ഗന്ധങ്ങള്‍ മാന്തിയ നഖങ്ങളായി

എന്നിലവന്‍ വളര്‍ന്നു വന്നു.

പെറ്റമ്മക്ക്‌ തിരിച്ചറിയാനവാത്ത വിധം

ഒരു ചെകുത്താനായി.

*(ചെകുത്താന്‍ ) യൂറോപ്പിനെ ഒരു ഭൂതം പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു. കമ്മ്യൂണിസം എന്ന ഭൂതം - കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്ടോ

നീ(കവിത)

2011-01-31T15:03:00.002+04:00

നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ഊഷ്മാവില്‍
എന്റെ കവിതയുടെ മാസ്മരികത തോറ്റുപോയിരിക്കുന്നു.
നിലാവിനെ പിഴിഞ്ഞ എന്റെ വാക്കുകള്‍
നിന്റെ ഉമ്മകളാല്‍ ശോഭയറ്റു പോയി.
പ്രണയമേ...
അവളുടെ ചുണ്ടുകളില്‍
നീ പുരട്ടിയ തൈലമേത്?
എന്റെ ചില്ലകളില്‍
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പിടഞ്ഞെഴുന്നേല്കുന്നുവല്ലോ,
മൂരിനിവര്‍ന്ന ഗോതമ്പ് പാടം പോലെ
സമുദ്രത്തിരകളുടെ ഉല്‍ക്കര്‍ഷം പോലെ
ആകാശ ചില്ലയില്‍ ഉമ്മവക്കുന്നൊരു
മത്സ്യത്തിന്റെ മനസ്സുപോലെ
എന്നിലിപ്പോള്‍ തേജസ്സിന്റെ വില്ലുകള്‍
ശരം തൊടുത്തു നില്കുന്നു.
പൂത്തുമ്പികള്‍ പറന്ന കൌമാര വര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍
പോക്കുവെയില്‍ പൂത്ത പ്രവാസങ്ങളില്‍
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ തുന്നിയ കമ്പളം കൊണ്ട്
എന്നെ പുതപ്പിച്ചവളെ
എന്റെ കൈകള്‍ക്ക് പൂക്കൈത മണം പൂശി
ഇലഞ്ഞിപൂക്കളുടെ മെത്ത വിരിച്ചവളെ
നിന്റെ മുടിച്ചുരുളുകളാല്‍ എന്നെ മൂടുക
എന്റെ കവിതയും സ്വപ്നവും ഇനി നീ മാത്രം.
നിന്നില്‍ എന്റെ തുടക്കവും ഒടുക്കവും...

അമ്മയുടെ ഹൃദയം പറഞ്ഞതിങ്ങനെ

2011-01-30T10:22:00.001+04:00

അമ്മയുടെ നെഞ്ചു തുരന്നെടുത്ത
ഹൃദയവുമായി പടിക്കെട്ടിറങ്ങവേ
കാലിടറി വീണ മകനോട്‌
അമ്മയുടെ ഹൃദയം പറഞ്ഞതിങ്ങനെ
"പണ്ടാറക്കാലാ നിനക്കിതു തന്നെ വേണം
ദേവീമാഹാത്മ്യം കാണാന്‍
നീ എന്നെ അനുവദിച്ചില്ലല്ലോ "

കണ്ടെത്താത്ത വിലാസം

2011-01-25T11:52:00.001+04:00

കവി അയ്യപ്പന്റെ ഓർമ്മയിൽ മലയാള കവിതയുടെ ഒരു ദിവസം

ഷാർജ ഇന്ത്യൻ അസോസിയേഷൻ ഹാളിൽ

ഫെബ്രുവരി 4, വെള്ളിയാഴ്ച കാലത്ത് 10 മണി മുതൽ രാത്രി 10 മണി വരെ

സാഹിത്യത്തിന്‌ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽനിന്ന്‌ വേറിട്ട് സ്വതന്ത്രവും, യാന്ത്രികവുമായ ഒരു അസ്തിത്വവുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു പുരോഗമന സാഹിത്യത്തിന്റെയും അതിന്റെ വക്താക്കളുടെയും കാതൽ. ആഗോളതലത്തിൽ തന്നെ നിശിതമായ വിമർശനങ്ങളായിരുന്നു ആ വാദത്തിന്‌ നേരിടേണ്ടിവന്നത്. ഉത്തരാധുനികതയുടെ ഈ കാലത്തും ജീവത്സാഹിത്യം വിവിധ കോണുകളിൽനിന്ന് നിരന്തരമായ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നു കാണാം.
സാഹിത്യമടക്കമുള്ള കലകളെ സാമാന്യമനുഷ്യന്റെ ജീവിതാവിഷ്ക്കാരത്തിൽനിന്ന് അകറ്റുക വഴി, ഒരു വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യമാണ്‌ കല കലയ്ക്കു വേണ്ടി എന്ന വാദത്തിന്റെ അണിയറയിലും അടിത്തറയ്‌ലും പ്രവർത്തിക്കുന്ന ചാലകശക്തി.
ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം ഏറെ കൊട്ടിഘോഷിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട് മുഖ്യധാരയിൽ നടത്തപ്പെടുന്ന സാഹിത്യ ചർച്ചകളെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ഇന്നു നമ്മൾ വിലയിരുത്തേണ്ടത്. പ്രേരണ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതും മറ്റൊന്നല്ല.
നിലവിലുള്ള സാഹിത്യചർച്ചകളുടെയും സംവാദങ്ങളുടെയും അരങ്ങുകളുടെയും മുഖ്യധാരയിൽനിന്നകന്ന്, മനുഷ്യനെയും അവന്റെ സാമൂഹികതയെയും സമഗ്രമായി ആശ്ളേഷിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ഒരു സാഹിത്യദർശനത്തെയാണ്‌ പ്രേരണ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. സാഹിത്യത്തെ ഈയൊരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്ന ചില ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ നമുക്കിടയിലുണ്ടെങ്കിലും, അവയെയെല്ലാം സമർത്ഥമായി തിരസ്ക്കരിക്കാൻ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമായ മുഖ്യധാരാ സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും, വക്താക്കളുമാണ്‌ ഇന്ന് അരങ്ങു വാഴുന്നത്.
വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ പുരസ്ക്കാരങ്ങളുടെ പത്മപ്രഭയിൽനിന്നും പൊന്നാടകളിൽനിന്നും തെരുവിലെ സാധാരണക്കാരന്റെ വേഷഭൂഷകളിലേക്ക് കലയെയും സാഹിത്യത്തെയും ഇറക്കി പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും, കലയെയും സാഹിത്യത്തെയും മതേതരവും, അധിനിവേശവിരുദ്ധവും സമത്വത്തിലധിഷ്ഠിതവുമായ ഒരു സമഗ്രമായ ജീവിതദർശനമാക്കുകയും വേണം. അതോടൊപ്പം തന്നെ കലയുടെയും കവിതയടക്കമുള്ള സാഹിത്യ രൂപങ്ങളുടെയും നൈതികതയെയും നമ്മൾ അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മലയാളിഭാവന അതിജീവിക്കേണ്ട ആസന്നതകളെപ്പറ്റിയും അത് പറഞ്ഞുതരും

ആ ദൌത്യം അത്ര എളുപ്പമല്ല. നടന്നുതീർക്കേണ്ട വഴികൾ അതിദീർഘമാണ്‌. നഷ്ടപ്പെട്ട മേൽവിലാസങ്ങളിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കാൻ ഒരു നാട്ടിലെയും ഒരു കലാസാഹിത്യ ദർശനങ്ങൾക്കും ഏറെക്കാലം സാധ്യമല്ല. യഥാർത്ഥത്തിൽ നമുക്ക് നമ്മുടെ മേൽവിലാസങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുകയല്ല, അത് നമ്മിൽ നിന്നും കവർച്ചചെയ്യപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്. മേൽവിലാസങ്ങൾ തിരിച്ചുപിടിക്കുക എന്നതിന്റെ അര്‍ത്ഥം എന്നത് നമ്മുടെ നൈതികതയെ തിരിച്ചുപിടിക്കുക എന്ന് തന്നെയാണ്.
മലയാളത്തിൽ കവിതയുടെ ചരിത്രവും നൈതികതയുടെ ചരിത്രവും അത്രമേൽ ഇഴ ചേര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു .ശ്രീനാരായണൻ അരുവിപ്പുറത്ത് പ്രതിഷ്ഠ നടത്തുമ്പോള്‍ത്തന്നെ “ജാ‍തിഭേദം മതദ്വേഷം/ ഏതുമില്ലാതെ സര്‍വ്വരും/സോദരത്വേന വാഴുന്ന /മാതൃകാസ്ഥനമാണിത്” എന്ന് കവിതയും കുറിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാല്‍ത്തന്നെ കവിത ചര്‍ച്ചാവിഷയമാകുമ്പോ നൈതികതയും ചര്‍ച്ചാവിഷയമായിത്തീരുന്നു.
കവിതയിൽ അയ്യപ്പനിലേക്കും, നാടകത്തിൽ പി.എം.താജിലേക്കും, സിനിമയിൽ ജോൺ എബ്രഹാമിലേക്കും അവർക്കുമപ്പുറത്തേക്കും ചെന്ന്‌ നമുക്ക് നമുടെ സാഹിത്യ കലാ ദർശനങ്ങളുടെ മേൽവിലാസങ്ങളും, നൈതികതയും തിരിച്ചുപിടിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
അതിനുള്ള ഒരു എളിയ ചുവടുവെയ്പാണ്‌ ഫെബ്രുവരി 4-ന്‌ ഷാർജ ഇന്ത്യൻ അസ്സോസ്സിയേഷനിൽ പ്രേരണ സംഘടിപ്പിക്കുന്ന ഏകദിന സാഹിത്യസമ്മേളനം.
‘കണ്ടെത്താത്ത വിലാസം’ എന്ന പ്രമേയം അടിസ്ഥാനമാക്കിയ സാഹിത്യ സമ്മേളനത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്ത് മൂന്ന് പഠനങ്ങളാണ്‌ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്.

പ്രബന്ധാവതരണവും ചർച്ചയും
1. ‘സമകാലീന മലയാള കവിതയും മലയാള ജനതയുടെ നൈതികതയും’ - പി.എൻ.ഗോപീകൃഷ്ണൻ
2. ‘കുടിയേറ്റരാഷ്ട്രീയം മലയാളകവിതയിൽ‘ - സർജു
3.അരാജകവാദത്തിന്റെ ജൈവരസതന്ത്രവും രാഷ്ട്രീയവും‘- ഡോ.അബ്ദുൽ ഖാദർ
രണ്ടാം ഘട്ടം
സമർപണം അയ്യപ്പന്
അയ്യപ്പൻ അനുസ്മരണ പ്രഭാഷണം
അയ്യപ്പന്റെ കവിതകളുടെയും അയ്യപ്പനെകുറിച്ചുള്ള കവിതകളുടെയും ചൊല്ലി അവതരണം
മൂന്നാം ഘട്ടം
സിനിമാ പ്രദർശനം
‘ആന്റോണിം ആർടോഡിന്റെ കൂടെ എന്റെ ജീവിതവും കാലവും‘
- ജെറാൾഡ് മോർഡിലാറ്റ്

ഫ്രഞ്ച് കവിയും നാടകപ്രവർത്തകനുമായ ആന്റോണിം ആർടോഡിന്റെ ജീവിതത്തെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ള സിനിമ
കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്ക് അനൂപ് ചന്ദ്രൻ (050 5595790), പ്രദോഷ്കുമാർ (050 590 5862) എന്നിവരെ ബന്ധപ്പെടുക.
എബ്രഹാം പി ജോസഫ് (ചെയർമാൻ, സ്വാഗതസംഘം)
പ്രദോഷ്കുമാർ (ജന. കൻവീനർ, സ്വാഗതസംഘം )
അനൂപ് ചന്ദ്രൻ (കൻവീനർ, പ്രോഗ്രാം കമ്മറ്റി )

സെല്‍ഫ്‌ പോര്‍ട്രെയ്റ്റ്‌ അഥവാ നേര്‍പകുതി ഹൃദയം

2011-01-20T20:52:00.000+04:00

കരികൊണ്ടെഴുതിയ മുഖപടം
നിന്‍റെ പ്രണയം

സ്മരണകള്‍ വിതച്ച നെല്‍പാടങ്ങള്‍
നീ എനിക്കു തന്നുപോയ നോവുകള്‍

നിന്‍റെ ചുണ്ടുകളില്‍ കത്തിനിന്ന സൂര്യന്‍
എന്‍റെ പ്രവാസത്തിനു കണ്‍വിളക്ക്‌

ചായത്തൊട്ടി മറിഞ്ഞു വീണ
എന്‍റെ മുറിക്കകത്ത്‌ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍
സൂര്യകാന്തിപ്പൂക്കളുടെ
നൃത്തോത്സവം രചിക്കുന്നു

മുറിഞ്ഞകാതില്‍ അനാഥ ശിശു
വേദനയുടെ ചുഴലിക്കാറ്റുതിര്‍ക്കുന്നു

നിന്‍റെ പിറന്നാള്‍ സുദിനത്തിന്‌
എന്‍റെ മാംസവും രക്തവും വിളമ്പുന്നു

അയ്യായിരമായി പകുത്ത ഹൃദയം
തൊഴിലാളികള്‍ക്കും കര്‍ഷകര്‍ക്കുമിടയില്‍
‍കൊടുങ്കാറ്റിനൊപ്പം വിതരണം ചെയ്യുന്നു

ഭൂമിയുടെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ നിന്നും തീ-
ആളിപ്പടര്‍ന്നെന്‍റെ കരളുകരിക്കുന്നു

കരികൊണ്ടെഴുതുന്നു ഞാനീ
വിഭ്രമഛായാചിത്രം

ചികിത്സ

2011-01-15T16:35:00.002+04:00

കരളിനു അര്‍ബുദം വന്നപ്പോള്‍
കരള്‍ മുറിച്ചു നീക്കി.
ഹൃദയത്തിനു വന്നപ്പോള്‍
ഹൃദയവും

അര്‍ബുദം വന്ന മനസ്സ് മുറിച്ചു നീക്കിയാല്‍
പകരം വച്ചു പിടിപ്പിക്കുവാന്‍
എന്റെ തേന്‍കനി, നീയ്യെനിക്ക്
പച്ചക്കരിമ്പുപോലുള്ള
നിന്റെ മനസ്സ് തരുമോ?

എന്റെ ബാക്കിയുള്ള ജീവന്
മധുരിക്കുവാന്‍...

വില്‍‌പനശാലയില്‍...

2011-01-10T17:51:00.000+04:00

വില്‍‌പനശാലയില്‍
ഷെല്‍ഫുകളില്‍
നിരത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു...
ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങും കലമാന്‍
ഓടുന്നൊരു പുലി
പിടയുന്നൊരു മുയല്‍

ഹാ! എത്ര വിസ്മയകരം

ഒരിടത്ത് കാട്
സസ്യങ്ങള്‍ ജലാശയങ്ങള്‍
ഗ്രാമങ്ങള്‍ നഗരങ്ങള്‍
പിന്നെയും ഒരിടത്ത്
വിശ്വാസങ്ങള്‍ വിചാരങ്ങള്‍
ആദര്‍ശങ്ങള്‍
മണ്‍മറഞ്ഞവന്റെ കണ്ണുകള്‍

കുതിരക്കുളമ്പുകള്‍
സിംഹാസനങ്ങള്‍

മറ്റൊരിടത്ത്
എന്റെ ചുംബനം കൊണ്ട പെണ്ണിന്‍ ചുണ്ടുകള്‍
പ്രണയങ്ങള്‍ ലഹരികള്‍

കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ അമ്മ അച്ഛന്‍ മുത്തച്ഛന്‍
മുത്ത്യമ്മ മുതുമുത്തച്ഛന്‍

കൂട്ടുകാരാ

എവിടെയാണ് ഞാന്‍?
അതാ അവിടെ
നാനാതരം പതിപ്പുകളില്‍
പല അച്ചില്‍ വാര്‍‌ത്തവ

മേയ്ഡിന്‍ ജെര്‍മ്മനി, ചൈന, ജപ്പാന്‍

പറയൂ...

പഴയ നിന്നെ മാറ്റുന്നോ

ഓര്‍ക്കുക കണ്ണാ നീ...

2011-01-06T15:13:00.000+04:00

വേണുവൂതി
നിര്‍ല്ലോഭം ചിരിക്കുന്ന കണ്ണാ
നിന്റെ ചിരിയില്‍
കംസന്റെ വാളില്‍ പിടഞ്ഞ
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പിടച്ചില്‍
വക്രിക്കുന്നത്
നീ മറക്കാതിരിക്കുക.
പൂതനയുടെ വിഷമുലയുണ്ട്
കണ്ണടച്ച ഉണ്ണികളുടെ
ശ്വാസം കൊണ്ടാണ്
നീ പാടുന്നതെന്ന് ഓര്‍ക്കുക
ഓര്‍ക്കുക കണ്ണാ നീ...

പ്രണയഗോപുരം തുറക്കുമ്പോള്‍

2011-01-02T10:54:00.003+04:00

പ്രണയം

പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലുകള്‍

അടച്ചുകളയുന്നു

ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയവന്റെ ഉള്ളറകളില്‍

പ്രകാശ ചീളുകളാല്‍

ഒരു ഗോപുരം പണിതീരുന്നു

അകത്തേക്ക് അകത്തേക്ക്

എത്റ ദൂരം നടക്കുന്നുവോ

പ്രണയത്തിന്റെ

ഊഷ്മളത, സുഗന്ധം

നിന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കും

അപ്പോള്‍ ശിരസ്സിനു മുകളില്‍

ആകാശ വിതാനത്തിലേക്ക്‌

ഒരു വാതില്‍ തുറക്കപ്പെടും

പ്രണയമേ,

നീ നിന്റെ ചിറകിലേറ്റി

കാണാത്ത വന്‍കരകളില്‍

കാണാത്ത ദേശങ്ങളില്‍

എന്നെ കൊണ്ടു പോവുക.

ഉമ്മകളുടെ പൂക്കള്‍ വിരിയുന്ന

നിന്റെ പര്‍വ്വത ശിഖരങ്ങളിലേക്ക്...

ഒറ്റയില

2010-12-26T13:13:00.006+04:00

കൊടും വേനലില്‍

കെട്ടുപോകാത്ത

ഒരൊറ്റ മരത്തില്‍

നീരോട്ടം നിലക്കാത്ത

ഒരൊറ്റ ശിഖരത്തില്‍

ഒറ്റയിലയായി ഞാന്‍

എന്റെ സിരകളില്‍

പച്ച മുളകളുടെ സുഷിര വാദ്യം

കാട്ടുചോലയുടെ കുസൃതിച്ചിരി

മാന്‍ കുളമ്പുകളുടെ നൃത്തഘോഷം

കാട്ടുതേന്‍ മണക്കും കരടികള്‍

സിംഹ ഗര്‍ജ്ജനങ്ങള്‍ ...

പ്രണയ വേനല്‍

2010-12-21T15:48:00.003+04:00

എന്റെ കൈവിരലുകള്‍ മുറിഞ്ഞുപോയ്ക്കൊള്ളട്ടെ

എനിക്കായി നീട്ടിയ

നിന്റെ വിരലുകള്‍ ഉണ്ടല്ലോ...

എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ അരിഞ്ഞെടുത്തു കൊള്‍ക

നിന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ പുഞ്ചിരിക്കുമല്ലോ

വേനലില്‍ ഒറ്റമരമായി

കാത്തു നില്‍ക്കയല്ലേ...

ഒടുവിലെത്തുന്ന നിനക്കു കുടയാകാന്‍

മുലകള്‍ മുറിഞ്ഞ നിന്റെ മാറിടത്തില്‍

എന്റെ അമൃത ചുംബനങ്ങള്‍

ഉടലിലൊതുങ്ങാത്ത നമ്മുടെ പ്രണയം.

അടഞ്ഞു പോയ വാതിലുകള്‍ ഞാന്‍ തുറന്നിരിക്കുന്നു

ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധമായി

എന്നില്‍ ആവേശിക്കുക

പൊള്ളുന്ന എന്റെ വാക്കിനെ മാറോട്‌ ചേര്‍ക്കുക

പൊള്ളാതെ ഈ വേനല്‍ മറികടക്കുക

നവീനം

2010-12-19T14:13:00.001+04:00

"കുഞ്ഞുങ്ങള്‍"
എത്റ ഓമനകളിവര്‍!
അവരവരുടെ നിറമിഴികള്‍ തുറന്നു
നിഷ്കാപട്യം ചിരിക്കുമ്പോള്‍
ശാഖോപശാഖകളില്‍
പൂക്കളുടെ ഒത്തു വിരിയല്‍.
പിഞ്ചു കാലില്‍ എഴുന്നു നിന്ന്‍
ഇളം കൈകള്‍ ചേര്‍ത്ത് കൊട്ടുമ്പോള്‍
അണ്ഡകടാഹങ്ങള്‍ക്കു നടുവില്‍
നവീനമായൊരു തേജസ്സു ഇടിമുഴക്കുന്നു.
അച്ഛനമ്മമാരുടെ മൊഴികളിലും മിഴികളിലും
ആശ പെരുപ്പിച്ചവര്‍
പേക്കിനാവിലേക്ക് നടക്കും പോലെ
യുവത്വത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നു...
ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു കൊണ്ടു
ഭൂമിയുടെ അറ്റം തേടുന്ന ഇവരോട്
പ്രകൃതി ആവശ്യപ്പെടുന്നതെന്ത്?

പ്രാന്തത്തി, മകന്‍, വിശപ്പ്‌ തുടങ്ങിയ അപ്രധാന കാര്യങ്ങള്‍

2010-12-12T20:20:00.000+04:00

പ്രാന്തത്തിയും മകനും
തെക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും ഓടുന്നു
കിഴക്കോട്ടും പടിഞ്ഞാറോട്ടും ഓടുന്നു
വയറു വിശക്കുന്നു
മണ്ണ് വാരി തിന്നുന്നു.
മണ്ണ് തിന്ന കണ്ണനോടൊപ്പം
കണ്ണു പൊത്തിക്കളിക്കുന്നു.
പ്രാന്തത്തിയും മകനും ഓടുന്ന ഓട്ടത്തില്‍
കാലു തട്ടി ആന മറിയുന്നു.
ആന തട്ടി അരയാല് മറിയുന്നു
അരയാലിലെ കിളിക്ക്
കൂട് നഷ്ടപ്പെടുന്നു
കിളി പ്രാന്തത്തിയെ പിരാകുന്നു.
പ്രാന്തത്തിയുടെ മകന്റെ കാതില്‍
കോല്‍‌ പിഴച്ചൊരു
തായമ്പക പെരുകുന്നു
കണ്ണും കാതും പെരുത്തിട്ടവന്‍
തെരുവിലൂടെ അലറിപ്പായുന്നു
വിശപ്പിന്റെ മനോഹര സംഗീതമെന്നു
വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു

ബലാല്‍സംഗത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടവളുടെ മൊഴി

2010-12-09T20:21:00.000+04:00

മേലാളന്മാരെ
അവരെ വെറുതെ വിടുക
അവര്‍ തന്തക്കു പിറന്നവര്‍
തറവാടികള്‍
വാക്കു തന്നവന്‍
വരാതിരുന്ന രാത്രിയില്‍
തെരുവുകളിലൂടെ ഓടിച്ചിട്ട്‌
ഇരുണ്ട ഇടവഴിയില്‍ വെച്ചു
പ്രാണന്‍ പോകും വരെ
തിരിച്ചും മറിച്ചും
എന്നെ ഭോഗിച്ചത്
ഈ നഗരമല്ലെ !?
എന്നിട്ടും അവന്‍
വിടനെപ്പോലെ
മഞ്ഞച്ചിരി ചിരിക്കുന്നത്
കാണുന്നില്ലേ ...

സഖിയോട്‌ - 9

2010-12-06T13:08:00.001+04:00

പ്രിയ സഖീ...
നീ എന്നില്‍ പെയ്യുമ്പോള്‍
പേമാരിയായ്‌ ആര്‍ത്തലച്ചു പെയ്യണം
മിന്നല്‍ പിണരും ഇടിമുഴക്കവുമായ്
എന്നെ കെട്ടിപ്പുണരണം
നീ എന്നെ ചുംബിക്കുമ്പോള്‍
കാട്ടുതീ പോലെ ആളിപ്പടരണം
എന്റെ അസ്ഥികളില്‍
വിദ്യുത് പ്രവാഹമാകണം
അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കൊടുങ്കാറ്റായി
ഹുങ്കാരവത്തോടെ ആഞ്ഞു വീശും
ചുടലകളെ ഊതിത്തെറിപ്പിക്കും
നഗരങ്ങളേയും ഗ്രാമങ്ങളേയും
ഞാന്‍ കശക്കി എറിയും
ചരിത്രത്തിലെ കെട്ടുകഥകള്‍,
സ്മാരക ശിലകള്‍, പ്രമാണങ്ങള്‍
എല്ലാം കീഴ്മേല്‍ മറിയും
നീ അപ്പോള്‍ പ്രളയമായി
ഭൂമിയെപ്പൊതിയും
കാറൊഴിഞ്ഞ നീലവാനം പോലെ
നീ ആശ്വാസത്തോടെ പുഞ്ചിരിക്കും
നിന്റെ ഉദരത്തില്‍
ഉണ്ണിക്കണ്ണനായി ഞാന്‍ പിറവി കൊള്ളും
പ്രണയത്തിന്റെ ആലിലയില്‍ കാല്‍വിരലുണ്ട്
ഞാന്‍ പുതുലോകം സ്വപ്നം കാണും

ഉദ്ധംസിംഗ്

2010-12-01T16:47:00.003+04:00

ഉദ്ധംസിംഗ് എന്നാല്‍
പ്രതിജ്ഞ എന്നാണപരനാമം
ചരിത്ര പുസ്തകത്തില്‍
കീറിക്കളഞ്ഞ ചുവന്ന ഏട്
നക്ഷത്രങ്ങളില്‍ ചവിട്ടി നടന്നവരുടെ
വംശത്തിലാണവന്‍ പിറന്നു വീണത്‌
അതുകൊണ്ടാണത്രേ
പട്ടും വളയും വാങ്ങിയ കവികള്‍
തത്വജ്ഞാനികള്‍
അവനെ കാണാതെ പോയത്
*ജലത്തില്‍ മത്സ്യം പോലെ
ജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ അവന്‍ സ്വപ്നം വിതച്ചു

ഉദ്ധംസിംഗ് എന്നാല്‍
ലക്‌ഷ്യം എന്നാണപരനാമം
*പരുന്തിനെപ്പോല്‍
താഴ്ന്നും ഉയര്‍ന്നും പറന്നു,
അശാന്തികള്‍ക്കുമീതെ
ക്ഷോഭമടക്കി
ചൂട്ടുകള്‍ക്ക് തീ പകര്‍ന്നു
ഏകാഗ്രതയില്‍ ചോരയിറ്റിച്ചു
ശിരസ്സുകുനിക്കാത്തൊരു കൊടുമുടിയായി

ഉദ്ധംസിംഗ് എന്നാല്‍
ദേശസ്നേഹം എന്നാണപരനാമം
ശത്രുവിന്റെ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തെയാണ്
അവന്‍ വെടി വെച്ചിട്ടത്
ഭാരതീയന്റെ ചൈതന്യത്തെയാണ്
കൊടിക്കൂറയില്‍ മുക്കിയെടുത്ത്
ഭൂമിയുടെ നെറുകയില്‍ കുത്തിയത്.

ഉദ്ധംസിംഗ്
പ്റിയ സഖാവേ...
ചരിത്രത്തില്‍ നിനക്ക് അപര നാമങ്ങളില്ല.

*1 ഉപമ - മാവോ-സെ-തുംഗ്
*2 ഉപമ - വി ഐ ലെനിന്‍

ജാലിയന്‍ വാലാ ബാഗ് കൂട്ടക്കൊലക്ക് ഉത്തരവാദിയായ കേണല്‍ ഡയറിനെ വധിക്കാനായി തന്റെ ജീവിതം സമര്‍പ്പിച്ച അത്യുന്നത സ്വാതന്ത്ര്യ സമരപ്പോരാളി ഉദ്ധം സിംഗിന്റെ സ്മരണയില്‍ ഈ കവിത സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

മഴയിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നത്‌

2010-11-28T12:05:00.001+04:00

ജനൽ ചില്ലിൽ പെയ്യുന്ന മഴ
നൂലുകളായി ഇഴപിരിഞ്ഞ്‌
എന്റെ ഹൃദയത്തെ വലം വക്കുന്നു
വിശക്കുന്നവന്‌ അന്നം എന്ന പോലെ
ദാഹിക്കുന്നവനാണ്‌ മഴയും.

പുതുമഴക്ക്‌ അമ്മിഞ്ഞയുടെ രുചിയാണ്‌
അത്‌ ഭൂമിയുടെ രോമകൂപങ്ങളിൽ
ഉമ്മവച്ച്‌ അവളിൽ പ്രേമം നിറക്കുന്നു.

മഴ പെയ്തുനിറയുന്നത്‌
ആദിമ പ്രാണന്റെ ആദ്യകോശത്തിലാണ്‌.
മഴ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം
പ്രകൃതിയുടെ താളം

ഒരോ തുള്ളിയും ഓരോ രാഗവിസ്താരം
വിവിധ കമ്പനങ്ങളുടെ നൃത്തോൽസവം
മഴ പെയ്തു പെരുകുമ്പോൾ
ഘനീഭവിച്ചതെല്ലാം ഉരുകിയൊലിക്കുന്നു.
ജലരൂപമായ നീ എന്നിലേക്ക്‌ ഒഴുകി നിറയുന്നു.

മഴ നനയുമ്പോൾ അസമാനതകള്‍ ഇല്ല
പര്‍വ്വതങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളുമില്ല
കാരാഗൃഹത്തിലെ ജനൽ വഴി
ചരിഞ്ഞു പതിക്കുന്ന മഴയെ കാണൂ...
കാരുണ്യ പൂര്‍വ്വം നീ എനിക്കു നീട്ടിയ
കൈവിരലുകളാണ്...

ചെരുപ്പുകള്‍

2010-11-24T10:43:00.000+04:00

നീ നടന്ന വഴികള്‍
നീ കയറിപ്പോയ ഗോപുരങ്ങള്‍
എനിക്കന്യമാണ്.
നീ നിറച്ച ചഷകങ്ങള്‍
നിന്റെ തീന്‍മേശകള്‍
നീ ചുംബിച്ച മധുരങ്ങള്‍
ഏതെന്നും എന്തെന്നും എന്തിനെന്നും
ഉരിയാടാതെ
നിന്റെ യാത്രകളില്‍
തേഞ്ഞു തേഞ്ഞില്ലാതാകാന്‍
ഒരു ചെരുപ്പ് മാത്രമായി
പടിക്കെട്ടില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ മനസ്സില്‍ എന്തായിരുന്നു എന്ന്‌
നീ ചോദിച്ചുവോ?

സഖിയോട്‌ -8

2010-11-18T10:57:00.001+04:00

പ്രിയ സഖി,
ഡിസംബറിന്‍ തെളിനീര്‍ അരുവിയാണ് നീ
നിനക്കൊഴുകാനുള്ള താഴ്വരയാണ് ഞാന്‍
എന്നില്‍ ചുംബിച്ചും കുളിരണിയിച്ചും
ചിരിച്ചും ഉല്ലസിച്ചും നീ ഒഴുകി പരക്കുന്നത്
ഞാനറിയുന്നു.

ഞാനോ,
നിന്നില്‍ പെയ്തിറങ്ങിയ
കാര്‍മുകില്‍
നിന്റെ രക്തമായവന്‍
നിന്റെ സിരകളില്‍ സംഗീതം നിറച്ചവന്‍
നിന്റെ ഉണര്‍വ്വാണ് ഞാന്‍.

നമ്മളോ,
ഈ കവിതയിലെ ഇഴചേരുന്ന
വരികളാണ് നാം
താഴെയും മീതെയുമായി
കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നു
കവിതയുടെ കാവ്യഭംഗിയായ്
ആനന്ദമായ് സുഗന്ധമായ്‌
നാം നിറഞ്ഞു ചൊല്ലുന്നു.

ഇപ്പോള്‍ നാം ഒരു കവിത
നാളെ നാവുകളില്‍ നിന്നും
നാവുകളിലേക്ക് വീശിപ്പടരുന്ന പാട്ട്
ജനതയുടെ ആരവമായി
അത് ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങുന്ന കാലം വരും
അപ്പോള്‍ പ്രിയ സഖി...
പ്രണയത്തിന്റെ യാഗാശ്വങ്ങളെ
നീ പ്രസവിക്കും.

കഷണ്ടി

2010-11-14T14:46:00.004+04:00

കഷണ്ടിക്കും അസൂയക്കും
മരുന്നില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത്‌
കഷണ്ടി പ്രതാപത്തിന്റെ
ചിഹ്നമായിരുന്നു.
പ്രിയതമയ്ക്ക്‌ ഉമ്മവയ്ക്കാനും
മുഖം നോക്കാനുമുള്ള
കണ്ണാടി മിനുപ്പ്‌.
അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടി
എന്റെ കഷണ്ടിക്കു മീതെ
ഉണക്കാനിട്ടിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ വിഗ്ഗുവച്ച ഞാൻ സുന്ദരൻ
അസൂയകൾ കൂടിക്കൂടി
അവളുടെ തല നരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
എന്റെ നരക്കാത്ത മുടികൾക്കുള്ളിൽ
കഷണ്ടി വിയർത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഞണ്ടും കൊക്കും

2010-11-08T15:43:00.005+04:00

കൊക്കിന്‍ കഴുത്തിലിരുന്നു
ഞണ്ട് പതിവ് പോലെ അമ്പരന്നു.
താഴെ മണ്ണില്‍
പുഴയുടെ ഫോസില്‍
പ്രാര്‍‌ത്ഥിച്ചു മരിച്ച വൃക്ഷങ്ങള്‍
എല്ലുകളില്‍ ഒട്ടിപ്പോയ ജീവിതങ്ങള്‍
മറന്നു വെച്ച വീടുകള്‍
പല്ലിളിക്കുന്ന കോളാ കുപ്പികള്‍
ജീവിത വാഗ്ദാനങ്ങള്‍
ഞണ്ട് കൊക്കിനോട്‌ ആരാഞ്ഞു.
"ഇതാണോ നിന്റെ വാഗ്ദത്ത ഭൂമി"
-------------------------------------
ഉടന്‍ തന്നെ ഞണ്ട്
എന്‍‌കൗണ്ടറില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ഇപ്പോള്‍
കൊക്കിന്റെ തീന്മേശയില്‍
മൊരിച്ച ഞണ്ടും
മുന്തിയ ഇനം വിസ്കിയും.
ചിയേര്‍സ് !!!

സിദ്ധാര്‍ത്ഥനും അരയന്നവും

2010-11-06T17:28:00.004+04:00

അമ്പേറ്റ അരയന്നം

പിടഞ്ഞു

പിടഞ്ഞു

പിടഞ്ഞു

പിടഞ്ഞ്

താഴെ
സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്റെ മടിയില്‍
വന്നു വീണു.

അവന്‍ അവളുടെ മുറിവില്‍
പ്രേമത്തിന്റെ മധു പുരട്ടി.

വില്ല് കുലയ്ക്കുവാനും
ശരമെയ്യാനും പഠിപ്പിച്ചു.

അവന്‍ പറഞ്ഞു -
" അരയന്നങ്ങളേ
സായുധരാകുവിന്‍ "

മരണത്തിനു മുന്‍പ് കടന്നു പോകാന്‍ ഒരു തടവറ...

2010-11-04T12:22:00.000+04:00

എല്ലാ സമയവും ഇവിടെ ഒരുപോലെ
ഉദയാസ്തമയങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസക്തി ഒന്നുമില്ല
ഒരു വിരുന്നുകാരന്‍
വഴിതെറ്റിയ ഒരു യാത്രികന്‍
കൈനോട്ടക്കാരന്‍
ആവേശമുള്ള ഒരു വാക്ക്
കല്യാണമോ അടിയന്തിരമോ അറിയിക്കുന്ന
ഒരു സന്ദേശം; ഒന്നുമില്ല.
അപ്പൂപ്പാ ഒരു കഥ പറയൂ എന്നുപറഞ്ഞു
കുട്ടികളാരും ഓടിവരില്ല
എന്താ മൂപ്പിലാനെ എന്നു തിരക്കാന്‍ ആരുമില്ല
ചുറ്റും എന്റേത് തന്നെയായ പകര്‍പ്പുകള്‍
ചുരുണ്ട തൊലിയും നരച്ച കണ്ണുകളും
ഉപയോഗ ശൂന്യമായ പാവകള്‍
ഒരേ ഭാവം, ഒരേ ചലനം
വൈകിയോടുന്ന വണ്ടിക്കു കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെ
അതേ നിസ്സംഗത
തപാലില്‍ ശവപ്പെട്ടികള്‍ പോലെ
പൂച്ചെണ്ടുകള്‍, സമ്മാനപ്പൊതികള്‍
ശവഘോഷയാത്ര കാണുമ്പോലെ
പരിതപിക്കുന്ന സന്ദര്‍ശകര്‍
മരണത്തിനു മുന്‍പുള്ള നരകമാണ്
തനിച്ചു വന്ന നീ തനിച്ചു തന്നെ മറികടക്കുക...

സഖിയോട്‌ -7

2010-10-31T10:56:00.004+04:00

പ്രിയേ...
നിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന ഞാന്‍ കേട്ടു.
നിന്റെ മിഴിനീരാല്‍
ഞാന്‍ സ്നാനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
ഞാനിപ്പോള്‍ രത്നം പോലെ ശോഭയാര്‍ന്നും
വജ്രം പോലെ കരുത്താര്‍ന്നുമിരിക്കുന്നു.

പ്രിയേ,
നീ എന്നും എന്നില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആകാശം കറുത്തിരുണ്ട് കിടന്ന നാളുകളില്‍
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍
ഒരു കുടം പാല്‍ നിലാവായി നീ വസിച്ചു.
അതാകാം പലായനങ്ങളില്‍
ചൂട്ടുകത്തിച്ചു എനിക്കു മുന്നേ നടന്നത്.
അതാകാം സര്‍പ്പദംശനമേല്‍ക്കാതെ
എന്നെ പൊതിഞ്ഞു നിന്നത്.
അതാകാം ശാപവചനങ്ങളില്‍
നിന്നും എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയത്.
പ്രളയങ്ങളില്‍ നീ എനിക്കു തോണിയായി.
മരുഭൂമികളില്‍ മഴയായി എന്റെ ദാഹമകറ്റി.
ഉഷ്ണദേശങ്ങളില്‍ കുളിര്‍ തെന്നലായി
നീയെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
എന്റെ ചിറകായി എന്നെ നീ
മേഘങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമിരുത്തി.

പ്രിയേ, നിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന ഞാന്‍ കേട്ടു.
നിന്റെ വിശുദ്ധ പ്രണയത്താല്‍
ഞാന്‍ പവിത്രമായിരിക്കുന്നു.
ഇപ്പോള്‍ എന്റെ ശിരസ്സിനുമീതെ
ഒരുകുടം നിലാവുമായി
പാല്‍ പുഞ്ചിരിയുമായി നീ നില്‍ക്കുന്നു.
പ്രിയേ,
ഈ കാരുണ്യം എന്നില്‍ നിന്നും നീക്കരുതേ...
എന്നില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന നിലാവ്
നീ അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് ?

ഒരു പിടി നീലാകാശം

2010-10-25T09:57:00.000+04:00

പരന്നു
പരന്നു
പരന്ന്
കിടക്കണ ഭൂമി
ഉരുണ്ടു
ഉരുണ്ടു
ഉരുണ്ട്
ഇരിക്കുന്നൂന്ന്‍.
പരന്നതായാലും
ഉരുണ്ടാതായാലും
എനിക്കിത്തിരി
ഭൂമി വേണംന്ന് പറഞ്ഞേനാണ്
ഞങ്ങടെ നെഞ്ചില്‍ വെടിവെച്ചത്.
പാമ്പിനെപ്പോലെ
തച്ചു കൊന്നത്.
പരന്നു പോയ ഞങ്ങള്‍ക്കിപ്പോള്‍
സ്വന്തമായുള്ളത്
വരണ്ടുണങ്ങിയ
ഒരു പിടി നീലാകാശം.

കല്ല്‌ ഭ്രാന്തനോട് പറഞ്ഞത് എന്തെന്നാല്‍...

2010-10-19T20:54:00.000+04:00

ദൈവമേ...
ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട്
ഞാന്‍ എത്രയോ താഴെ
വീണു പോയിരിക്കുന്നു...

മലമുകളില്‍ നിന്നും
ഭ്രാന്തന്റെ ചിരി
എന്റെ കാതുകളെ
തകര്‍ത്തു കളയുന്നു.
എന്റെ സുവര്‍ണ്ണ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍
ചിതറിപ്പോയിരിക്കുന്നു...

അല്‍‌പം കൂടുതല്‍ കരുതല്‍
അല്‍‌പം കൂടുതല്‍ കാരുണ്യം
ഞാന്‍ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍
"ഭ്രാന്താ
നീ അലറി ചിരിക്കല്ലേ"

അംചി മുംബൈ

2010-10-17T09:39:00.000+04:00

പ്രിയ നഗരമേ...
നിന്നെ ഞാന്‍ ആദ്യം ഭീതിയോടെയും
വെറുപ്പോടെയും ആണ് വീക്ഷിച്ചത്‌
നഗരത്തില്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട എന്നെ നീ
പാല്‍‌പുഞ്ചിരിയും വിടര്‍ത്തിയ കൈകളുമായി
സ്വാഗതം ചെയ്തു.
എന്നിട്ടും ഞാന്‍ നിന്നെ അവിശ്വസിച്ചു
നീ എന്നെ ഇളം പൈതലിനെ എന്നപോലെ
കൈ പിടിച്ച് നടത്തിച്ചു.
കത്രിച്ചു പായുന്ന പാളങ്ങള്‍ക്ക് കുറുകെ
വിറളി പിടിച്ച ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ
തെരുവു വേശ്യകള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന
കമാനങ്ങള്‍ക്ക് കീഴെ
ചൂടും പൊടിയും പിടിച്ച തൊഴിലിടങ്ങളിലൂടെ
ചിത്രകാരന്മാരുടെ കലാകേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെ
നിമിഷങ്ങള്‍ കുതിച്ചു ചാവുന്ന
കച്ചവട കേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെ
കോളികളുടെ മീന്‍ നാറുന്ന കുടിലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ
ചേരികളും ചോപ്പടകളും
പണിശാലകളും പിന്നിട്ടു നാം നടന്നു.
ഇതാ ഇതാണ് ജീവിതം എന്ന്
നീ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.
ഒഴുകുന്ന ജനസമുദ്രത്തെ നോക്കി
ജീവിതം അലയടിച്ചുയരുന്നത് കാണിച്ചു തന്നു
ജനങ്ങള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നത്
പരസ്പരം കൊന്നു കളയുന്നത്
ആലിംഗനം ചെയ്തവനെ
ഞെരിച്ചു രസിക്കുന്നത്, എല്ലാം എല്ലാം...
നീ എനിക്കു കാണിച്ചു തന്നു.
ചിതലിച്ച പഴയ കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങളിലൂടെ
മിന്നുന്ന ചില്ലുകൊട്ടാരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ
പുത്തന്‍ നഗരവീഥികളിലൂടെ
കമിതാക്കളുടെ ഉദ്യാനങ്ങളിലൂടെ
ഉന്മാദത്തിരകള്‍ ഉയരുന്ന ചോപ്പാട്ടികളിലൂടെ
നഗരമേ നിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍,
നിന്റെ നിശാനൃത്തത്തില്‍, കാടത്തത്തില്‍,
എനിക്കെന്നെ നഷ്ടപെട്ടു...
ഞാന്‍ നിന്റെ ആരാധകനായി.
മഴ പെയ്തു നിറഞ്ഞ തെരുവീഥികളില്‍
കുങ്കുമം കലക്കി ഒഴിച്ച
മറാത്തി പെണ്‍കുട്ടികളുടെ നാണത്തില്‍
ദാഹവും പ്രണയവും വിരഹവും
എന്തെന്ന് നീ പഠിപ്പിച്ചു.
മരണത്തിന്റെ വാള്‍മുനയില്‍
എന്നെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച നിന്റെ അമ്മിഞ്ഞകളില്‍
നഗരമേ..,
കരിക്ക് ചെത്തി തെളിനീര്‍ കുടിക്കും പോലെ
നീ എന്നെ ചെത്തിയെടുത്തു.
എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ മധു നീ നുകര്‍ന്നെടുത്തു.
പ്രിയേ.., പ്രിയ നഗരമേ.

കുമ്പസാരം

2010-10-14T10:36:00.003+04:00

അമ്മേ,

വിങ്ങി വിങ്ങി കരയുകയും

പോരില്‍ മരിച്ച നിന്റെ മകനെയോര്‍ത്ത്
അഭിമാനിക്കുകയും അരുത് .
ഞാന്‍
യുദ്ധഭൂമിയില്‍
നിരായുധനായി
ആയോധനമുറകള്‍ മറന്നവനായി
ശത്രുവാല്‍ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടവന്‍.
വാളുകള്‍ ഉടല്‍ മുറിച്ചെറിയുമ്പോള്‍
യുദ്ധത്തിന്റെ താര്‍ക്കിക വിഷയത്തില്‍
സ്വയം മറന്നു പോയവന്‍.
സമാധാനം സമാധാനം എന്ന്
ബോംബുകളോട്
അലമുറയിട്ടവന്‍
അമ്മേ,
വീരോചിതമായ
ഈ അന്ത്യ കര്‍മ്മങ്ങള്‍
ഉപേക്ഷിച്ചാലും.
എന്നെ നീ
പച്ചോലയില്‍ പൊതിഞ്ഞു
തെരുവുകളിലൂടെ കെട്ടിവലിക്കണം
നരികള്‍ക്കും നായ്ക്കള്‍ക്കും എറിഞ്ഞു കൊടുക്കണം.

അമ്മേ..,
നിന്റെ മകന്
നിന്റെ രക്തത്തിലൂടെ
തിരിച്ചു വരണം.

സഖിയോട്‌ (6)

2010-10-11T17:39:00.000+04:00

പ്രിയ സഖി,
നമ്മുടെ അനുരാഗത്തിനും മുന്‍പ്
ശൂന്യതയായിരുന്നു എങ്ങും.
ഞാന്‍ നിന്നെ ആദ്യമായി ചുംബിച്ച
ആ സുദിനത്തിലാണ്
ആദിവചനം മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടത്‌
ഞാന്‍ നിന്നെ പുണര്‍ന്നപ്പോള്‍
ആകാശവും നക്ഷത്രങ്ങളും ഉണ്ടായി വന്നു.
നീ എന്നില്‍ മൊഴിഞ്ഞപ്പോള്‍
പാല്‍‌ക്കടലും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഉണ്ടായിവന്നു.
നമ്മുടെ അനുരാഗത്തില്‍ നിന്നും
വന്‍കരകള്‍, സമുദ്രം, സസ്യജാലങ്ങള്‍
മത്സ്യങ്ങള്‍, എല്ലാം എല്ലാം രൂപമെടുത്തു.
നമ്മുടെ ഇണക്കങ്ങള്‍, പിണക്കങ്ങള്‍
ഋതുക്കളായി പരിണമിച്ചു.
ഹാ പ്രണയമേ..,
നീയും ഞാനും ഇല്ലാതിരുന്നുവെങ്കില്‍
എത്ര ശൂന്യവും വിരസവും
ദുഃഖ ഭരിതവും ആകുമായിരുന്നു
ഈ പ്രപഞ്ചം.

സമാന്തരങ്ങള്‍

2010-10-06T18:30:00.000+04:00

സമാന്തരങ്ങളായ

രണ്ടുരേഖകള്‍

ഇഴ ചേരുകയോ
ഇഴ വേര്‍‌പിരിയുകയോ

ചെയ്യുന്നില്ല
എങ്കിലും
അദൃശ്യമായ ഒരു കരം
അവയെ വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
അവയില്‍

ഒരേ നാദം
ഒരേ താളം
ദ്രുതചലനങ്ങള്‍
ആരോഹണ അവരോഹണങ്ങള്‍
മുറിയുന്ന കൈവിരല്‍
പിടയുന്ന പക്ഷിയുടെ ചിറകടി
ആത്മനിശ്വാസങ്ങള്‍
ഹര്‍ഷം
വസന്തം
പേമാരികള്‍.

സമാന്തര രേഖകള്‍

കൈമാറുന്ന

സമാന്തര ഹൃദയ രഹസ്യങ്ങള്‍.

മധുര മാമ്പഴം

2010-10-02T19:18:00.000+04:00

ഒരു മാമ്പഴത്തില്‍
ഒരു മാമരമുണ്ട്.
മാന്തളിരും കുയില്‍ പാട്ടുമുണ്ട്.
പൂക്കാലവും പൂമ്പാറ്റകളുമുണ്ട്
കണ്ണി മാങ്ങകളും കൊതിയുമുണ്ട്
ആര്‍‌ത്തുല്ലസിച്ച കുട്ടിക്കാലമുണ്ട്
ഇണക്കവും പിണക്കവുമുണ്ട്.

ആദ്യം വീണ മാമ്പഴം
ഓടിച്ചെന്നെടുത്തത് ഞാനല്ലേ
അതുകൊണ്ട്
തൊലികളഞ്ഞ്, പൂളി
കൊതിപ്പൂള് ഞാന്‍
നിനക്ക് തരും.
നീ അത് എന്നെ ചുംബിക്കും പോലെ
നുണഞ്ഞിറക്കും.
അപ്പോള്‍ പ്രണയം തട്ടി
എന്റെ വിരല്‍ മുറിയും
മാമ്പഴമാകെ ചുവന്നു തുടുക്കും.

സഖിയോട്‌ (5)

2010-09-27T14:03:00.002+04:00

പ്രിയേ,
നീ എനിക്കു പകര്‍ന്നു നല്‍കുന്ന സ്നേഹം

എത്രയോ മേന്മയുറ്റതാണ്
അതിനെ ഉപമിക്കാന്‍

ഭൂമിയില്‍ മറ്റൊന്നും ഇനിയില്ല
എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്‍
താഴ്വരകളോ കൊടുമുടികളോ ഇല്ല
ഞാനൊരു പൂമരമാണെന്ന്

വെറുതേ അഹങ്കരിച്ചു പോയതാണ്
നീ സ്നേഹത്തിന്റെ അനന്തമായ സമുദ്രം

ഞാനിപ്പോള്‍ ആരെയും ഭയക്കുന്നില്ല
ആരേയും കാണുന്നും ഇല്ല
എന്റെ കപ്പല്‍

നിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലേക്ക് കുതിക്കുന്നു.
വന്‍കരകള്‍ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.
ഇനി നിന്റെ സ്നേഹ സമുദ്രം മാത്രമേയുള്ളൂ.
ഈ യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ ഏകനല്ല
നിന്നെ വലയം ചെയ്ത

എന്റെ കരങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍
നീ വിശ്രമിക്കേ
ഞാന്‍ നിന്നിലേക്ക്‌

യാത്ര ചെയ്യുന്നു.

നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ഇപ്പോഴും ചോരമണം.

2010-09-23T12:10:00.001+04:00

(ദാരിദ്ര്യമുള്ളിടത്തോളം കാലം
പോരാട്ടം തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും)
വിപ്ലവ കവി ഗദ്ദര്‍.

ബയണറ്റുകള്‍
നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ തുരന്നെടുത്ത്
വയനാടന്‍ മലകള്‍ക്ക്
എറിഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ട്‌
വര്‍ഷങ്ങള്‍
ഏറെ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നിന്റെ സഖാക്കള്‍ ശത്രുവിനൊപ്പം
പന്തി ഭോജനം നടത്തുന്ന
ശ്വാനയുഗത്തിലാണ് ഞാന്‍.
വേട്ട നായക്കൊപ്പം അവരുടെ ചിരി
വിഡ്ഢിവേഷം കെട്ടിയ കോമാളിയെപ്പോലെ
രാഷ്ട്ര കിങ്കരന്മാരെ രസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

എങ്കിലും പ്രിയ വര്‍‌ഗ്ഗീസ്..,
തൃശ്ശ്നേരിയില്‍ നിന്നും
നിന്റെ രക്തം
വയനാടന്‍ ചുരമിറങ്ങി വരുന്നത്
ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.
മറവിയില്‍ മൂടിയിടാനാകാത്ത
സ്മരണയുടെ നെടും സ്തൂപമാണ് നീ...
മനുഷ്യനെ പ്രണയിക്കാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്ത
ഒരു മഹത്വത്തെ നീ
ഇടം നെഞ്ചില്‍ ആലേഖനം ചെയ്തുവല്ലോ...
നീ നടക്കുമ്പോള്‍
കുറുനരികളും സര്‍പ്പങ്ങളും
പകച്ചു പോയിരുന്നു.
മലഞ്ചെരുവില്‍; നിന്റെ കണ്ണുകള്‍
സൂര്യനേക്കാള്‍ ശ്രേഷ്ഠമായി
പുഞ്ചിരി പൊഴിച്ചിരുന്നു.
നീ സംസാരിച്ചത്
വരാനിരിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളോടാണ് ...
നിന്റെ അമ്പുകള്‍
അടഞ്ഞു കിടന്ന വാതിലുകളെ
ഹുങ്കാരവത്തോടെ തുറന്നു.
നിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍
ദരിദ്രന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ മുദ്രണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
അത് കാലത്തിനു കുറുകെ
നീട്ടി എറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

പ്രിയ സഖാവേ ..,
ഇപ്പോഴും നിന്റെ കണ്ണുകള്‍
ചോരമണവുമായി ഞങ്ങളിലുണ്ട്
മരണം അന്ത്യമല്ല
എന്ന നിന്റെ പ്രഖ്യാപനം
എങ്ങും മാറ്റൊലി കൊള്ളുന്നു...

ഇഴ ചേര്‍‌‌ക്കലിനിടയില്‍ സംഭവിക്കാവുന്നത്‌

2010-09-19T20:44:00.001+04:00

വര്‍ണ്ണ നൂലുകള്‍

ഇഴ ചേര്‍ത്ത്

തുന്നിക്കയറുക രസകരമാണ് .

സൂക്ഷിക്കണേ..,

സൂചി

കൈവിരലുകളില്‍ നിന്നും

നിന്റെ മാംസത്തിലേക്ക്

തുളഞ്ഞു പോകാനിടയുണ്ട്

അത് നിന്റെ രക്തത്തില്‍

ഓടി നടക്കും

പിന്നെ

കുസൃതി കുരുന്നിനെപ്പോലെ

നുള്ളി നോവിക്കും

മിഴിയിലും

ഹൃദയത്തിലും

കുത്തി നോവിക്കും